Bilge's Diary

Sevag Şahin Balıkçı davasında bomba iddia

2012-01-27T13:50:00.003+02:00

Bu haberi duymuştum ve yazmayı bekliyordum... Benim için gerçekten çok önemliydi. 24 Nisan'dan bu yana Sevag Şahin Balıkçı'nın öldürülmesiyle ilgili davayı yakından takip ediyorum ve tarafsız haberler yapmaya çalışıyorum. Hem Sevag'ın ailesi hem de zanlının ailesiyle söyleşiler yaptım. Hatta katil zanlısı Kıvanç'ın ailesiyle görüşen tek gazeteciyim. Bence her iki tarafla da konuşmak çok önemli. Belki onlar bir canı kaybetmediler Balıkçı ailesi gibi, ancak hangi anne oğlunun eğer suçlu bulunursa katil olarak cezaevine gitmesini ister ki...
Ancak bir de ortada gerçekler var. Tanık ifadeleri var. Karakolda herhangi bir kamera olmadığı için olayı açığa çıkaracak tek kanıt tanıkların ifadeleri... Daha önce zanlının silahı doğrultup doğrultmadığını görmediğini belirten tanık Halil Ekşi ifade değiştirdi. Hatta kendisinin Kıvanç'ın ailesi tarafından yönlendirildiğini mahkemede çekinmeden anlattı. En önemlisi de silahı çevirip tetiğe bastığını söyledi.
Bu büyük bir olay. Tanık yönlendirmek, delilleri karatmaya çalışmak suçtur. Bunun ispatlanması halinde yeni soruşturma açılabilir. Sevag'ın ailesinin avukatı İsmail Cem Halavurt, zanlı Kıvanç Ağaoğlu'nun tutuklanmasını talep etti. Ancak en önemlisi davanın iki ay öne alınması. Bence bir askeri mahkemenin böyle bir karar alması çok önemli. Acaba gencecik Sevag, Ermeni olduğu için mi 24 Nisan'da öldürüldü? Pazartesi günkü duruşma bu açıdan çok önemli. Belki tutuklama gelmeyebilir - ki herkes serbest yargılanma hakkına sahiptir - ancak eğer tanık ifadeleri bu yönde değişirse sonuç bambaşka çıkabilir. Ne diyelim, ben gerçekler ortaya çıksın isterim. Benim tek görevim bu. Umarım yazdıklarım bir yerlere ulaşır...
Saygılar, sevgiler...
Haberin linki: http://www.sabah.com.tr/Gundem/2012/01/27/sevagin-olumundeki-sisi-dagitan-pismanlik

Köprüleri masaya yatırdık. Yazdık çizdik ve sonunda kapanmayacak. Bu da güzel haber

2012-01-23T12:42:00.004+02:00

İki gün üst üste yaptığımız haberlerin ardından Ulaştırma Bakanı "artık kapatma olmayacak. kısıtlama gelecek" dedi. Bu da güzel bir şey, en azından çalışıp didinip yaptığımız haberler dikkate alındı. Zaten bir köprünün bir yıl kapatılması ne komik değil mi? Twitter'da birisi çok komik bir şey yazmıştı: "ben zaten köprüyü hiç açık görmedim ki"
e çok da haksız değil... allah kimseyi her gün o köprüden sabah akşam geçmek zorunda bırakmasın... bırakanlara da sabır versin. ne diyeyim... benden uzak Allah'a yakın olsun. Amin!:)

Cumartesi ve Nihat Bey...- Küpür

2012-01-23T12:40:00.000+02:00

Cumartesi ve Nihat Bey...

2012-01-23T10:44:00.002+02:00

Biz haftada 6 gün çalışıyoruz. ne yazık ki. "normal" insanlar yataklarında cumartesi keyfi yaparken biz yollara düşüp işe geliyoruz.
5 güne indirme çabalarımız sürecek sonuna kadar. ancak tek başına değirmenlere karşı koşunca olmuyor ne yazık ki. şimdilik böyle ama. bizim için dua edin...
yine de cumartesileri genelde biraz daha rahat olur. deli gibi iş olmaz... sakindir, gelecek haftanın haberleri toplanır, neler yapılır diye bakılır. okunmamış makaleler, kenara atılmış haberlere yeniden bakılır...
ben de öyle rahat bir cumartesiye başlayacaktım ki "köprülere bakım için bir yıl kapatma gelecek" haberimle ilgili telefon üzerine telefon gelmeye başladı. gerçekten insanlar sabah sabah gazete okuyup telefona sarılıyorlar. güzel bir şey bu:))
ben dünyadaki durumu incelemiş, ardından da bunu kaleme almıştım. sonra köprüyü yapan şirketin türkiye müdürü Çetin Gümüşoğlu ile konuştum. ilk haberin cumartesi günü sürmanşet, ikincisi de pazar nüshasında ikinci manşet oldu.
ardından masa telefonum çaldı ve "Bir misafiriniz var" dedi danışmadaki görevli. oysa ki kimseyi beklemiyordum. işlerimi bitirip aşağı indim. baktım ki yaşı başını almış eski İstanbul beyefendisi biri dosyayla oturuyor. İnsan böyle birini görünce olmayan ceketinin düğmelerini iliklemeye çalışıyor resmen. Hemen yanına gittim ve "vaktiniz varsa bir projemi sizinle paylaşmak istiyorum" dedi nazikçe. Hemen buyur ettim 7'inci kattaki masama. Başladı "ikiz köprü" projesini anlatmaya. Öyle dinç, öyle hayat dolu, öyle İstanbul aşığıydı ki... Haberi yazdım, bugünkü sabah gazetesinde geniş yer buldu. Ancak her şeyden öte 80 yaşındaki Prof. Dr. Nihat Güner'i tanıdığım için mutlu oldum. "Ne kadar genç gösteriyorsunuz" diye sorduğumda işaret parmağıyla başına vurdu ve dedi ki "Bunu çalıştırıyorum da ondan". Sakin bir sesle dedi ki: "Sen de çalıştır hiç durma. Bu durduğu gün ben de ölürüm."
Kendisine hayran kaldım. Bu sabah beni arayıp haber için teşekkür etti. Oysa ki ben ona kendisini tanıdığım için müteşekkirim. Bizim mesleğin en güzel yanı da böylesi güzel insanları tanıma ayrıcalığımız... Seviyorum ben bu işi bee.:))

Not: Fotoğraf Şuheda Aykut tarafından çekilmiştir.

"Abla Hrant Dink de ne?"

2012-01-22T17:47:00.006+02:00

Gazeteler var, televizyonlar, internet...artık bir olayın yaşanmasının ardından gizli kalma olasılığı o kadar düşük ki...

peki gerçekten neler biliniyor. örneğin biz yazıyor çiziyoruz da aralarından hangileri okunuyor?paylaşılıyor?

Hrant Dink için yürürken öyle ilginç bir şey oldu ki anlatmazsam duramam... eylemin bir yerinde gazeteye dönmek zorunda kaldım. elmadağ'ın arasından dolapdereye inmek üzere köşede ben ve yanımdaki arkadaşlarımla beklemeye başladık. o anda hemen yolun köşesinde çocukları gördüm. hepsi tek sıra halinde demirlere tutunmuş eylemi uzaktan izliyorlardı. en önde de öğretmenleri vardı. belli ki kalabalıktan çekinmişlerdi.. tabii ki artık genlerime işlemiş merakla sordum:

- "niye orada bekliyorsunuz çocuklar?"

- "biz geziye geldik ama yürüyüşü görünce durduk."

- "e siz de katılsanıza"

- "öğretmenimiz izin vermez. hem çok kalabalık"

- " peki o zaman bekleyin" deyip gidiyordum ki o inanılmaz soru geldi...

- "ablaaaaaaaaaaaa"

- "efendim"

- "kalabalığı anladık da hrant dink neeeee?"

- ........................................

Durdum. öylece yaşları 9-10 arasında değişen çocuklar bana bu soruyu sordu. ben de hiç duymadınız mı diye sordum. "haaaaaaaayııııııır" dedi hepsi bir ağızdan! yani şimdi nasıl anlatacaktım? koskoca bir olayı mahkemeyi, cinayeti, ermeni sorununu çocuklara söyleyebilmek için hangi en basit cümleyi kuracaktım? "ermeni" desem hiç anlamayacaklarını düşündüm. attım ermeni'sini... kaldı geriye "gazeteci"liği.. "bir gazeteciydi. öldürüldü. biz de ona çok üzüldük" diyebildim. "hrant dink de ismi" diye ekleyiverdim.

"aaaaaaaaaa yazıkkk" dedi birkaçı. "yani hiç mi duymadınız bu ismi?" diye sorduğumda, "hayır" deyiverdiler...

hepsine baktım, resimlerini çektim ve taksiye binmeden dedim ki "söz verin öğretmeninize ve akşam eve gidince de annenize soracaksınız hrant dink kim diye, oldu mu?"

"sööööööööööözzzzzzzzzzzzzzzzz..."

umarım her biri sözünü yerine getirmiştir... ne demiş MFÖ: benim hâlâ umudum var....

Hrant için... Adalet için... (ikisini de öldürdüler ama..)

2012-01-22T17:36:00.006+02:00

Merhabalar..

ne zor geçti bu hafta. niye mi? kimi zaman insanın etrafında, ülkesinde olanlar gönülden yaralar. yani illa ailesi, sevgilisi üzmez ki insanı. bazen hiç tanıma şansı bulamadıklarının başına gelenler de acı verebilir...

5 yıl önce bir ocak günü içim üşüye üşüye, ama asla yorulmadan şişli'den kumkapıya kadar yürümüştüm. 100 bin kişiyle birlikte. bir gazetecinin, ermeni bir gazatecinin, bu ülkeyi senden benden belki de herkesten çok daha fazla seven bir ermeni gazetecinin alçakça ensesinden vurularak öldürülmesini lanetlemek için...

bu hafta da yine bir ocak günü, yine içimiz titreye titreye bu kez taksim'den şişli'ye yürüdük... ben onun gibi bir gazeteci değilim... belki kendine gazeteci diyenlerin birçoğu onun kadar cesur olamadı, olamayacak da... yazdıklarını, söylediklerini anlamayacak kadar sığ ve cahiller tarafından yok edildi gitti... yattığı yer cennet olsun, gittiği o yerde umarım huzur içinde yatıyordur..
bir yerlerde adalet hala varsa - ki herkes bundan şüpheli- belki gerçek katillerini bulurlar... öldürmek sadece tetiği çekmek değildir ki. biz biliyoruz onların kim olduğunu. eğer siz de öğrenmek istiyorsanız halen cezaevinde olan o gerçek gazetecilerden olan Nedim Şener'in Kırmızı Cuma kitabını okuyun... Üzgünüm, kızgınım, kırgınım.. bu hafta konuştuğum bir arkadaşımın söylediği söz aslında bütün hislerimin tercümanı oldu: biz hep kaybetmek zorunda mıyız yaa???

İki sevdiğim haberim...

2012-01-04T14:45:00.003+02:00

Biz büyüdük ve kirlendi dünya...

2012-01-04T10:58:00.006+02:00

(Fotoğrafı Lizbon'da çekmiştim. Saate bakıp da zamanın nasıl hızla geçip gittiğini hatırlayalım diye koydum...)

Sabah gazeteye erken gelirim. yılların alışkanlığı. hatta erken gelebilmek için tee dibine taşındım. bu aralar arabama da kavuştuğum için keyif yapa yapa evden çıkıyorum. güzel bir duş, kahvaltı, filtre kahve, televizyonda haberler. benim için artık sabahları bir ritüel oldu bu. geçenlerde okudum da günün en önemli olayı kahvaltı ve sabah evden nasıl çıktığınmış. hiçbir zaman "aaa yataktan kalkıp giyinip hemen evden çıkıyorum" tiplerden olmadım. sevmiyorum aceleyi. rahat rahat... sindire sindire yaşamak güzel. zaten hayat yeterince zor, sıkıcı, kasıcı ve panik içinde geçiyor. bari evde kafamı dinlediğim saatler çok olsun değil mi?
Sabah da 10 dakikada işyerindeydim... sabah sağımda deniz manzarasıyla Dolmabahçe'den gelmek insanı rahatlatıyor. malum gerginlik kötü şey... en azından gözümün açılsın, gönlümüzün açılamadığı zamanlarda değil mi?
neyse işe geldim ve çayımı içmeye başladım. ardından da diğer bir ritüel: gazetelerin okunması.. biz şanslıyız, birçok işyerinde iş saatlerinde gazete okumak işten atılma nedenidir. bizde ise okunmadığı zaman haşlanabiliyorsunuz:)) ee şans tabii...
neyse her gün bazı haberler gözüme takılıyor. hepsini bitirdikten sonra aklımda çok azı kalabiliyor. bugün kalansa radikal'deydi. Büyümekle ilgili... başlığı"Kabul edin artık bir yetişkinsiniz" şeklinde. madde madde büyüdüğümüzün belirtilerini yazmışlar... Ben en çok "ailemle vakit geçirmeyi, yemek tarifi paylaşmayı ve salaş otellerin yetmemesini" sevdim.. Bakalım siz hangilerini seveceksiniz. Buyrun okumaya.. (yazının başlığı da güzel insan Murathan Mungan'dan alıntıdır.)

Güzel evleri olan arkadaşlarınızın sayısı artıyor
Arkadaşlarınız birer birer güzel evler alıyor ve bu evleri ‘gerçek mobilyalarla’ dekore ediyor. Artık gerçek şarap kadehleri, gerçek tablolar var. Duvara yapıştırılmış posterler de kayboldu. Sanki arkadaşınızı değil de arkadaşınızın ailesini ziyaret ediyor gibi, değil mi?

‘Ailemle vakit geçirmek gibisi yok’
Meğer aileyle vakit geçirmek nasıl da keyifliymiş! Özel günlerde, yılbaşı, bayram vs. demeksizin onlara koşup, çılgın partiler yerine çeşitli sosyal medya sitelerinde annenizin ya da dedenizin ne kadar eğlenceli olduğuna dair paylaşımda mı bulunuyorsunuz?

_________________________________________________________________

Artık daha çok yorgunsunuz
Beatles şarkısı gibi bir ruh hali olsa gerek: ‘Biliyorsun bütün gün çalıştım, senin için para kazanmak ve sana bir şeyler alabilmek için’. “It’s been a hard day’s night” diye devam eder. Artık sorumluluklarınız farklı. Para kazanmak, evinize ekmek götürmek zorundasınız.

Kolesterol testleri başladı
“Yaşasın, hastayım ve okula gitmiyorum” devri sona erdi. Devir “Uyanmam gerek yoksa işe yetişemeyeceğim” devri. Kol ve bacak ağrılarında hissedilir bir artışla birlikte çekmeceleriniz kas gevşeticiler ve günlük vitaminlerle dolu. Doktor ziyaretleriniz sıklaştı; hayatınıza kolesterol değerleri, tansiyon gibi gündemler girdi. Spor yapmak da artık bir ‘zevk’ değil, ‘zorunluluk’...

Kutlamalar da farklılaştı
Çocukken yaşadığınız yılbaşı hediyesi heyecanının yerini ‘Oh be yarın işe gitmiyorum’ düşüncesi almış durumda. Hediyeye dair hissettikleriniz daha çok ‘Kimseye hediye alacak param kalmadı’ boyutunda. Bayramlarda da zaten artık harçlık alan taraf değilsiniz zaten...

Cool değilsem kime ne, kime ne!
Belki hâlâ dinliyorsunuz ve yeni trendler yetişemeyeceğiniz kadar hızlı ilerliyor. Kıyafetler, müzik, mekân… Bir şeyler sürekli konsept değiştirirken hepsini yakalamak yorucu, değil mi?

Yonca Evcimik’i bir tek siz mi anımsıyorsunuz?
Sizin çocukluğunuzda Yonca Evcimik’in kasetlerinin üzerinde ‘dansçı’ yazardı. 20’li yaşlarda bir yakınınıza sormayı deneyin, Abone dansı, Oya Bora, Çıtır Kızlar ya da Yasemin Evcim ona bir şey ifade ediyor mu? Bu arada itiraf edin, siz de ‘zamanında’ dinlemiştiniz.

Çocuk filmlerindeki ‘haylaz’ karakterleri eleştirmeye başladınız
‘Evde Tek Başına’ serisinin Kevin’i, nasıl da ‘kral’ çocuktu değil mi? Bugün “Ben o çocuğun ailesinin yerinde olsaydım onu askeri okula gönderirim”e döndüyseniz, ding dong! Çanlar sizin için çalıyor.

Kırışıklıklarınız iyice gözünüze batıyor
Sayıları giderek artıyor olabilir. Bu da sizin son zamanlarda aldığınız kremlerin büyük bölümünün ‘yaşlanma karşıtı’ olmasına sebep oluyor.

Doğmamış çocuğunuza bakıcı aramaya başladınız
Belki daha evli bile değilsiniz ama çocuk yaparsam kim bakacak, nasıl olacak, hangi okula gidecek gibi sorularla boğuşuyorsunuz. Yakın arkadaşlarınız arasında pusetle dolaşmaya başlayanların sayısı artıyor. Etrafta gördüğünüz çocuklara daha bir sempatiyle bakmaya başladınız... ‘Ebeveyn’ olmaya doğru hızla yaklaştığınızın farkında mısınız?

‘Ben üniversitedeyken’le başlayan cümleler sıklaştı
Üniversiteli gençlerle karşılaştığınızda, öğrenci eylemlerine falan denk geldiğinizde aklınıza kendi üniversite döneminiz, ‘hızlı yıllarınız’ mı geliyor? Uzun uzun anılarınızı anlattığınız oluyor mu? Bir hesap edin bakalım, siz kampüsleri dolduralı kaç on yıl geçmiş?

İçtiğiniz içkiler, eğlenme tarzınız değişiyor
O eski halinizden eser yok ve siz artık o parti insanı değilsiniz. Sabahları bulan partilerin sayısında epey bir düşüş var. Artık öğrenci şarabı değil daha kalite şaraplar alıyorsunuz. Dışarı çıkıp ‘tepinmektense’ sakin bir restoranda, hafif müzik eşliğinde sohbet etmeyi, mümkünse kalabalığa hiç karışmadan küçük ev partilerine takılmayı tercih ediyorsunuz. Evet, bir yaştan sonra gece hayatı yoruyor...

Annenizle yemek tarifi paylaşmaya başladınız
İlkgençlik yıllarınızda anneniz sizi mutfağa sokup tarif vermeye çalıştığında bunalırken, şimdilerde mutfakta daha çok zaman geçirmeye mi başladınız? Kitaplığınızdaki yemek kitaplarının sayısı artıyor, internetteki yemek bloglarında da hatırı sayılır bir vakit mi geçiriyorsunuz? Annenizi arayıp tarif alıyor ve kendi küçük buluşlarınızı onunla paylaşıyor musunuz? Arkadaşlarınıza ziyafet çekmek en çok zevk aldığınız sosyal etkinliklerden biri mi yoksa?

Salaş pansiyonlar artık yetmiyor mu?
Bir sırt çantası, en ucuzundan bir pansiyon ve eğlenceli bir ekip ‘tatil’ kelimesinin karşılığını dolduruyordu bir zamanlar kuşkusuz. Gözünüz şık butik otellere, konforlu tatil köylerine, yurtdışı turları ilanlarına kaymaya başladıysa utanıp çekinmeyin, haliniz gayet anlaşılır...

Bireysel emeklilik hesabı
Çoktan bir bireysel emeklilik hesabı oluşturduysanız, emeklilik günleriniz için birikim yapmaya başlamışsınız demektir. ‘Elden ayaktan düşünce beni idare etsin’ önlemi olan bu yöntem, planlarınızın çoktan değiştiğinin sinyallerini verir. Ne diyelim, kabul edin ve tadını çıkarın... Yetişkinlerin dünyasına hoş geldiniz!

Yüzyılın videosu!!!

2012-01-04T10:55:00.002+02:00

Ankaradan bir dostum twittera koymuş.. koptum sabah sabah. hiç gülecek halim yoktu. Allah seni çok yaşatsın Duygucuğum...
Dıttırı dıttırı bölümüne dikkat!

Yürekli bir Yeni Yıl dilerim

2012-01-03T14:09:00.003+02:00

Hepinize bu muhteşem fotoğrafla iyi yıllar dilemek istedim!!! Geçen günlerde önümde giden kamyonun fotoğrafını kaza yapma tehlikesine karşın çektim... Çekmezsem ölürdüm- gerçekten... Bende bu yürek yok valla ne diyeyim:)))

Müslümansın, Yılbaşını Kutlayamazsın

2011-12-29T00:03:00.003+02:00

Dün akşam apartmana girdiğimde yerde bu kağıdı buldum. İmzasız, bir kağıda daktilo edilerek çoğaltılmış. Aslında onlarcasını atmışlardı ama bir tanesini alıp resmini çektim ve buraya koyuyorum. Biline...

Yorumsuz- 26122011-Çağlayan Adliyesi önü

2011-12-27T15:33:00.000+02:00

Çaydanlıklar çaydanlıklar

2011-12-27T15:27:00.003+02:00

Bizim mahalledeki galerilere geçen yıl baskın olmuştu. Bayağı bir kavga dövüş. Gazeteler gitti, işte mahalle baskısı falan haberler yaptılar. Evet bayağı bir bölünmüşlük var; orası kesin. orada yaşayan eskilerle yeniler arasında. ama ayrılık ne kadar keskin olursa olsun, galeriler oradalar ve bir yerlere de gitmeyi düşündüklerini hiç sanmıyorum. hatta sayıları da her geçen gün artıyor.
Neyse yazımın konusu bu değil, o galerilerden birinde gördüğüm yukarıdaki "eser." sabah işe giderken gözüm takıldı, şimdi her gün günde iki defa üst üste dizilen çaydanlıkları izliyorum. nasıl öyle dengede duruyorlar diye düşünürken iyi bir yapışkanla tutturulduklarına karar verdim. Ama ben yine de düşündüm düşündüm de arkasındaki sanatı anlayamadım. Siz bir şey anladınız mı?

İşyerinde beni deli eden sesler-2

2011-12-20T10:58:00.004+02:00

Aşağıya bakarsanız geçtiğimiz günlerde açtığım başlığın birincisini okuyabilirsiniz. Çıt çıt çıt halinde çıkan ve insana ofisteki hijyeni hatırlatan tırnak makası sesini bastıran ikinci bir sesten söz edeceğim... Bu kez beni deli edeni arka arkaya boğazı açma şeklinde gerçekleştirilen öksürüğe benzeyen sestir. hani böyle öksürük değildir tam, boğazı temizleme şeklinde bir öğürme, kusmaya gitmeden önce çıkan böğürme sesi...
sabah ofise 8de geldim ve arkamda biri sabahtan beri bu sesi çıkarıyor. git bir su iç, bir ilaç al. yok ne konsantre kaldı ne de haber yazma isteği... açık ofis ve Türklerin çalışma şekilleri üzerine yeni bir tez gerekiyor sanırım...

Tophane'nin Peymane'si...

2011-12-17T16:40:00.007+02:00

Yeniden blog günlerime geri döndüm ya anladım ki bu bir hastalık. aynı kitap okumak gibi.. o hızı yakalarsanız hep okursunuz, bırakırsanız bir daha o tempoyu yakalamak zordur. yazmak da öyle bir şey... insan başladı mı duramıyor...
bu kez bilge sizlere mahallesindeki bir lokantayı anlatmak istiyor. bilmem dinler misiniz? yeri tophane'dir... şu anda yaşadığım semtin hemen aşağısı oluyor kendileri. sahilden gelenler için hoppp çukurcumaya doğru yokuş yukarı dönüyorsunuz; biraz ileride solunuzda kalıyor. İtalyan Konsolosluğunun hemen yanında. kendilerinin adı Peymane-La Cucina İtaliana dersem hatırlayacaksınızdır.
aylardır önünden geçiyorum hep girip bakmak istedim, kısmet dün akşama imiş...

aslında yerleri Asmalımescit'teydi. Ancak duyduğuma göre "çalgıcılardan, kalabalıktan, kalitesizlikten ve arada hava paralarından" bıkmışlar... sakinliğe geldik diyorlar. bizim tophane de gerçekten çok sakindir. 200 metre yukarısında yer yerinden oynarken bizim oralarda çıt çıkmaz...
sözün kısası asmalı'dan tamamen taşınıp tophane'ye gelmişler. üç katlı bir yer. ilk katı italyan lokantası. ikinci katı sanırım mutfak... en üst katı ise ocakbaşı... koskocaman ferah bir yer. loş ışık, büyük masalar, kadife geniş koltuklar, sessizlik, eski istanbul tabloları ve aslına uygun bırakılan tuğla bir tavan..
en çok neye bayıldın diye sorarsanız ortadaki koskocaman ocakbaşıya derim. artık beyoğlundaki tıklım tıklım olan, her bıçağı eline aldığında yanındakine çarptığın ocakbaşılarından bıktım. hatta ismi lazım değil birinin kasası tam ocakbaşının arkasında. her seferimde omzuma çarpan garsonlarda sıtkım sıyrıldığı için adım bile atmıyorum.
düşünün dün cuma olmasına karşın ocakbaşında bir kişi vardı, peyniri ve rakısıyla demleniyordu. ama yine de işletmecisi, müşterilerin beklediklerinden çok daha fazla olduğunu söyledi. e az ama öz güzel bir şey tabii...
biz humus, zahterli narlı yeşil salata, patlıcan ezme (sıcak geldi buzhane değildi), domates ezme söyledik. tabii ki de et. hepsi muhteşemdi...
yani diyeceğim odur ki Bilge burayı sevdi... kalabalıktan uzak sakin bir ocakbaşı isteyenler, italyan lokantasında romantik yemek isteyenler için idealdir... saygılar sevgiler iyi beslenmeler:)

Minik yeğen ve inatçı teyzesi...

2011-12-17T15:57:00.002+02:00

Bu sabah erkenden uyandım... Size yazmadığım ve uzak kaldığım dönemde ablamı everdik... kendisi ressam bir beyle dünya evine girdi... her şey çok hızlı gerçekleşti ben bile yetişemedim. biz daha ablamızın evlenmesine alışmaya, aramıza yabancı bir erkek girmesine alışmaya çalışırken bir de teyze olacağım haberiyle sarsıldım. değil ikinci artık üçüncü sıraya itilmiştim.. ne yapalım hayatın düzeni bu. gün gelecek ben de onların hepsini iteceğim:)))
neyse bu aralar hepimizde bir telaş var.. bebeğin cinsiyeti ne olacak diye. bu sabah Yedikule'deki Surp Pirgiç Ermeni Hastanesi'ne gittik. ablamın doktoru orada... hep beraber ultrasonun üzerine üşüştük... acaba cinsiyeti nedir diye.. ama velet ayıptır söyleyemesi arkasını dönmüş kimse umurunda değil... aylar oldu tık yok. teyzesi gibi inatçı yemin ederim. artık doğmadan inşallah söyler de biz de renkli giysiler seçeriz. gerçi ölsem kendilerine kız olursa pembe almayacağım, çünkü baştan aşağı kızlarını pembeye boyayan annelere oldum olası gıcığımdır... ayrıca hayatta giymediğim turuncudan sonraki ikinci renktir. niye kızıma (veya yeğenime) giydireyim ki...
Artık 3 hafta sonra bakacağız. ne çıkacak diye... tabii yine gizlemezse:))

Küba'dan bir hatıra

2011-12-17T15:54:00.002+02:00

Küba fotoğraflarım arasında gezinirken aylarca masaüstü yaptığım bir resim buldum. Canım Küba'm benim... bir fırsat olsa da yine yollarım oralara düşse.. o zamana kadar herkesi bu fotoğrafla başbaşa bırakıyorum. Jose Marti de güzel söylemiş zaten: imkansız diye bir şey yoktur, ancak yeteneksiz insanlar vardır...

Aklımın İplerini Saldım (Yüksek Sadakat)

2011-12-16T15:19:00.000+02:00

Ben bu şarkıyı hep ama hep çok sevdim... Bu solist şu anda nerede acaba? Şu ne güzel bir söz:
"Kimbilir sen benim halimde sakinliğimde ne buldun?"

İşyerinde beni deli eden sesler-1

2011-12-16T10:14:00.002+02:00

Erkeklere bunu önereceğim...

------------

Günün (sabah işyerine 8-8.30 arası geldiğimi hesaplarsam), en az 10 saatim ofiste geçiyor. Arada dışarıda olduğum zamanlar tabii bu sayı 0'a bile düşebiliyor. Neyse içerideyken huzur içinde çalışma çabalarım arasında çıkan sesler beni deli edebiliyor. İşte insanoğlunun bir arada çalışma uğraşında çıkardığı doğal veya yapay sesleri sıralamak isteyerek bir başlık açtım.
Ve ilk sırayı açıklıyorum:

Tırnak keserken makasın çıkartığı "sesi"... İnsan ofiste nasıl tırnak kesebilir? Neden yani? E üzerine bir de törpü vereyim isterseniz...

Eşcinsellerin son gözdesi reklam!:)

2011-12-15T17:26:00.001+02:00

Tatildeydim ve hep olasım vardı-1

2011-12-14T15:03:00.005+02:00

HUZUR!
Güzel ev
Ayvalık sahilde görüldüğü üzere kediler, yerel halk ve ben...
Cunda'daki tarihi Rum kilisesinden bir görüntü
Kaz Dağları'ndaki otelimden görüntü...
Geyikli'nin camisindeki kuş yuvaları

Çalışan insanlar niye sabahtan akşama kadar para kazanmak için didinirler? Emekli olup rahata ermek için diyebilirsiniz, güzel yerlerde yemek yemek, moda giysiler almak da olabilir… Tamam ben hepsini de isteyebilirim, ama bana göre çalışmanın en mükemmel yanı tatile çıkabilmek. Yeni yerler görme tutkumun asla tükenmediği için yukarıda her kim varsa ona teşekkür ederim. İşte içimdeki bu tutkuyu besleyebilmek için planlar yapmaya başladım geçtiğimiz ay. Açtım haritayı önüme; nereye gidilir ki aralık ayında. Türkiye dışında bir yerler olsun istedim. Avrupa buz gibi, zaten Barcelona’ya gidip de yüzmeden dönülür mü hiç? Afrika uzak, pahalı ve yağmurlu. Tayland sel götürüyor. Güney Amerika (bakınız Afrika). Bulamadım bulamadım bir yer. E dedim o zaman Bilge. “Madem yurt dışında senin için umut yok, atla arabana çık bakalım yola. Yol seni nereye götürürse” dedi içimden bir ses. İşte o sesle ilk durağım Tekirdağ köftecisiydi.

Hayatımda hiç görmediğim, oysa ki sonradan öğreneceğim üzere yakın çevremde benim dışımda herkesin gördüğü Kaz Dağları ile Ayvalık hedefini önüme koydum. “Aaa Ayvalık’a mı gidiyorsun, Cunda’ya git. Şurada kal, şurada ye, şuradan yağ al”… Eee madem o kadar güzeldi niye hiçbiriniz bana önceden git demediniz ki?

Neyse zararın neresinden dönülürse kârdır. Çanakkale, Eyvah Eyvah filminin çekildiği minik Geyikli kasabası (Evet aynı zamanda Bozcaada vapurlarının da kalktığı liman), Odun İskelesi derken git git git…

Kaz Dağları tabii ki adından da anlaşılabildiği gibi bir dağ sırası. Orada kalınacak en güzel yer ise Yeşilyurt Köyü denen yer. Şimdilik orayı keşfeden İstanbulluların sayısı bir elin parmaklarını geçmedi, ama her an geçebilir dikkat edin. Minik “butik otel”lerin işgaline uğramak üzere. Aynı zamanda ben izlemedim ama Karadağlar dizisi de orada çekilmiş. Neyse, taşlı yollarından tırmanarak otel arama mücadelemde açık birkaç yer bulabildim. Buranın en kötü yanı ölü sezon olmasına karşın otel fiyatları uçmuş gitmiş. Dedim madem paramı veriyorum büyük denizde boğulayım. Tam tepedeki en muhteşem “Öngen” adlı otele yerleştim. E otelde başka kimse kalmadığı için de suit oda şahsıma tahsis edildi. Şöyle bir replik aktarayım: “Bilge hanım odanıza kaçta çıkacaksınız?”. “10 gibi neden?”… “Şöminenizi hazırlayacaktık da…” Allahım o ne güzel bir manzara, ne dinlendirici bir atmosfer. Uyu uyu uyu. Kitap oku oku oku. Ruhum dinlendi yemin ederim.

Ama artık gitmek zamanıydı, yoksa cebimde beş kuruş kalmayacaktı. Zeytin ağaçlarının arasından kıvrılıp Assos, Mıhli Şelalesi’ne ilerlerken kendimi Ayvalık’ta buldum. Minicik eski bir Rum kasabası. İki katlı evler, daracık sokaklar. Sanki Tarlabaşı’nın aynısı, ama binalar yarıdan kısalmışJ bir de tabii daha bir güvenli gibi…

Aslında evleri güzel korumuşlar. Yani hepsini yıkıp büyük binalar da dikebilirlerdi. Bunları şehrin dışına göndermişler. Sokaklarda ise eski binalar restore edilen, balkonlarında çiçekler. Ama ateş pahası. Bir de İstanbul’a pahalı derler. Bir Rum binasını 100 bin euro’ya sattıklarını okudum. Hareketli bir emlak piyasası.

Cunda’nın sahilinde bir ben bir kediler bir de yerli halk vardı. Yerli ve yabancı turistten eser yoktu. Tüm otoparklara bedava bırakabilmek arabayı ne kadar büyük keyif bilemezsiniz. Sahilde şöyle bir olay yaşadım. Rakı-balık ikilisinin hakkını verecek bir yer arıyordum. Dışarıdan bakıp seçmek zorundaydım. Sokaktan içeri müşterileri zorla çağırmayan tek mekanı bulmak istedim. Baktım en güzel ve sakin dekor Bay Nihat denilen yere aitti. İçeri adım attığımda bayıldım. Ayrıca kendilerinin bilumum “İlk 10” anketlerinde en iyi, en zengin ve en muhteşem meze gibi dallarda yer aldığını gördüm. Sübye, fener kavurması, balık pastırması, günlük (donmuş değil asla) ahtapot, kaşarlı beyaz midye, ısırgan otu kızartması gibi inanılmaz lezzetli mezeler yedim. Tanrım onlar neydi öyle. Şiddetle tavsiye ederim.

Ayvalık’ta kaldığım sürede farklı yerler de görmek istedim. E arabam ve vaktim vardı. Canım arkadaşım İzmirli Muammer dedi ki: Dikili’ye Bademli’ye git Bilge. Oralar güzelmiş. E dedim peki o zaman. Direksiyonu güneye kırdım ve vardım Dikili’ye. İzmir’e girmiştim bile. Oradan da Midilli’ye gemiler varmış. Onu öğrenmiş oldum.

Tatildeydim ve hep olasım vardı-2

2011-12-14T15:02:00.001+02:00

Bademli'nin 82 yaşındaki, ama yaşlı genç herkese taş çıkartan balıkçı amcası...
Bademli Köyü'nün dingin sahili...

-------------------

Ardından da biraz daha güneydeki Bademli Köyü’ne gittim. Tam köy değil aslında çünkü nüfusu 2 bini buluyormuş kış aylarında. Minik bir balıkçı kasabası. Balıkçı teknelerinin bulunduğu kıyıya kadar indim. Burası aynı zamanda Kalem Adası’ndaki ünlü bir otele kalkan teknelerin de bulunduğu koy. Öyle sessizdi öyle sakindi ki… sadece teknelerin “taka taka taka” motor sesleri geliyordu. O kadar.

Akşam çökmüştü. Acıktığımda köyün içindeki minik “lokanta”ya girdim. Dört masanın olduğu, her bir masanın da muşamba rengarenk örtülerle kaplandığı bir lokanta. Ne vardı menüde, “tavuk, pilav, kuru fasülye, çorba.” Çorbada karar kıldım. “İyi ki diğerlerinden istemediniz, çünkü birazdan 15 kişilik işçi grubum gelecek yemeğe” demez mi? günde iki öğün işçilere tabldot çıkarıyormuş kendisi. 9,5 liradan. Hesapladığımda ayda eline 3 bin liranın geçtiğini gördüm. Evi de muhtemelen iki adım yerdedir. Özgür çalışmasını gördüğümde kendimi düşündüm. 3 bin lira. Bir balıkçı kasabasındaki lokantanın kazandığı en az 3 bin lira. Ve dedim ki, “Bilge emekli ol; hatta olmadan git bu İstanbul’dan…”

Bu moral bozukluğuyla hızla hesabı ödedim ve kalktım. Beni ancak yollar paklardı. Tam gaz Ayvalık’a döndüm.

Tariş’ten de zeytinyağlarımı aldıktan sonra önce Bursa, ardından da Topçular üzerinden evim evim canım evime geri döndüm. Eğer “dönesim var mıydı” diye sorarsanız “hiç yoktu” yanıtını seve seve verebilirim.

Sorarsanız ki bu tatilden nasıl döndün diye; “tatilin kötüsü yoktur, insana kendini bulduranı vardır” diye yanıtlarım… herkese en kısa zamanda tatiller dilerim..:)

Burnunu kestirmek isteyenler okusun

2010-12-21T15:05:00.002+02:00

Kosova'nın güzelliği ve bize benzerliğinin ardından yolum birkaç günlüğüne de Kıbrıs'a düştü. Orada da Tesev adlı vakfın bir toplantısı vardı. Lefkoşa ile ilgili resimleri telefonumun bluetooth'u çalışmadığı için aktaramıyorum. 2010'da deliler gibi gezip bir sürü ülke görmenin, yeni kentler tanımanın dibine vurdum galiba.

Ama sanırım Tanrı'nın eli bu kadar çok gezip tozup oturamamamın acısını çıkarmaya kararlı ki beni son 4 gündür yatağa kilitledi. Cumartesinden beri bilfiil yatıyorum. Yok hastalanmadım, burnumdan ameliyat oldum. Ama sanırım canımın bir parçasını da ameliyat masasında bıraktım. Bu ne acı, ne ağrı. Burnumun direği sızlar derler ya... Öyle sızlıyor işte.

Merak ediyorsanız söyleyeyim, öyle estetik falan değil bu ameliyat. Burnumda çok büyük bir sorun vardı ve o yapıldı. İçinde kocaman iki tane silikon tampon vardı. İlk gün hastanede kaldığımda sadece biraz ağrım ve az da morluğum vardı. Ancak ikinci ve üçüncü gecem bir felaket geçti. Çünkü sağ burnumun içindeki tampon kan pıhtılarından dolayı tamamen kapandı. Ve bu durumda içeri hava, otrivine ve muhteşem okyanus suyum gitmediği için gözüm kırmızı-mor arası bir renk aldı. İlaçlar içeri girmek yerine ya yukarı gözüme kaçtı ya da ağzımın içine ve tatları çok kötüydü. Ve sağ gözüm de hava gitmediği için tamamen şişip kapandı. 5 saatte bir aldığım minoset de ağrıyı dindirmeyi başaramayınca sabahın köründe doktoruma telefon açtım. Allahım o ne göz yaa... Hayır fotoğraf falan koymam çünkü çok çirkinim!

Neyse hemen hastaneye gittik ablamla ve doktor büyük bir incelikle tamponları çekip çıkardı ve içeriye hava girdi! tampon denilen şeyin üzeri de balık sırtı gibi dik dikti. ayyy... ama galiba o içimden kayıp çıkarken bir parçam da onunla çıktı. bu ne acı... bir de morluklar için krem verdi: arnica.

neyse eve geldim ve uyudum. günlerdir düşünüyorum da bu ünlüler manyak galiba, yılda birkaç kez estetik yaptırıp bu acılara nasıl katlanabiliyorlar. yani "güzellik uğruna" denilen şeyi ben sağlık için yaptım ama yemin ederim gerekmese katlanılacak acı değil bu. durup dururken sırf canı istiyor diye insan bir parçasını kestirir mi? doktor 35'ini geçirme dedi ee kaldı 3...

yanaklarım, dudaklarım öyle şişti ki yemin ederim bir bilge daha çıkar benden. sonra ağzım birkaç gün tat almadı. annemin sürekli "bak sana çok güzel lezzetli çorba yaptım" cümlesi benim için hiçbir anlam ifade etmedi.

aaa banyoyu anlatmadım, nasıl atlamışım. çok büyük bir seramoniydi. ben duş aldıktan sonra yüzüme havlu koyup başımı arkaya attım ve annem büyük bir titizlikle şampuanladı. sanırım 1 saat sürdü 10 dakikalık banyo. tam bir işkence.

cuma dikişlerim alınacak. 10 günden önce morluklar ve şiş inmezmiş... burnumun üzerindeki plastik destek de 10 gün daha kalacak. zaten birileri çarpar diye öyle korkuyorum ki hiç evden çıkasım yok. öyle yemek yiyip yatıp uyuyorum. bir de internetten film izleyip duruyorum...

böyle işte... ameliyat olmak isteyenlere ileriki günlerdeki halimi yazıp daha da ilham veririm. bilge der ki yoksa bir sağlık sorununuz vazgeçin ameliyattan falan. yok mutlaka gerekiyorsa o zaman sabırlı olun ve kendinize iyi bakın. Hee bir de benim doktorum Florence Nightingale Hastanesi'nden Mehmet Tınaz Bey. Süper bir doktor. çok nazik, ilgili... herkese tavsiye ederim...

Son söz... yılbaşına kadar iyileşeceğim ancak hoplayıp zıplamadan gireceğim. O zaman 2011 Bilge için demek ki sakin ve oturaklı bir yıl olacak:)... hadi hayırlısı...

Etin kilosuna dikkat!!!

2010-12-12T13:42:00.002+02:00

Kuru etin kilosu burada 12 euro Türkiye'de 40 euro. Et de burada kıpkırmızı. Valla dondurucu olsaydı kesin alırdım. Ama kurusunu aldım; sucuk ile pastırma da geliyor. Herkesi bekliyorum kahvaltıya:))

Kosova'dan yerel lezzetlerle geliyorum

2010-12-12T13:40:00.001+02:00

Küçük Bursa Prizren

2010-12-11T09:38:00.005+02:00

Hava buzzz gibi. Geceleri eksinin altına düşüyor, gündüz de en yüksek 5 sanırım.

Ama Kosovalılar sıcaklar... Türklerin en yoğun yaşadığı kent olan Prizrendeyiz. Burası küçük Bursa resmen. dağın eteklerine kurulan evler, dar sokaklar. asla bir avrupa kenti değil. büyük oymalı bloklar falan yok.

kentin tam ortasından bir nehir geçiyor. ne de güzel gösteriyor burayı. gürül gürül akıyor. neredeyse herkes türkçe konuşuyor. ama bizimle. kendi aralarında genelde arnavutça konuşuyorlar.

uyuyakaldığım için geç kaldım ve koşmam lazım. sizi de bir iki fotoğrafla başbaşa bırakıyorum. Akşama görüşürüz.

Kosova'da fırtınalı bir gece

2010-12-09T22:01:00.004+02:00

Uzun zamandır yazmıyorum diye başlayan yazılarımın sayısı ne çok arttı. Ne bileyim, yaz yaz yaz bazen yoruluyorum. Bir de evde artık kitaplaştırmak üzere gezilerimi yazmaya başlayınca, buraya yazmak tekrar gibi oluyor benim için.

Ama Bilge yine yollarda diye başladım karalamaya... En son Güney Kore demiştim. sonra arnavutluk'u, kars'ı, mardin'i arşınladım. ilki çok kısa sürdü ama mardine ve insanına bayıldım. bir de kars'ın kaz etine...

Hepsinin güzel resimleri var ve artık yazacağım. Bilge yine yollarda dedim ya geldim bu kez Balkanlara, Kosova'ya... Bir grup milletvekili ve belediye başkanıyla birlikte buradayız. Öyle yoruldum ki daha yolculukta ne Kosova'nın resmini çekebildim ne de insanıyla konuşabildim.

Her şey uçağa bindiğimizde başladı. Oturduk ve bekledik. bekledik bekledik. 12.50'de kalkması gereken uçak 2'yi çeyrek gece kalktı. sevgili pilotumuz, sadece 1'de 10 dakika gecikeceğiz diye öylesine bir açıklama yapma gereği duydu. aradan 1 buçuk saat geçtikten sonra da "kabin ekibi iniş için yerlerinize" dedi. süper bilgilendirme. insan bi rötar der, kalkın yürüyün biz daha burdayız der. yok hava trafiği yüzünden öylece oturduk. gazetelerin hepsini satır satır okudum, notlar aldım. sonra yan koltukta oturanların gazeteleriyle değiş tokuş ettik. skylife'ı hatmettik de yine de zaman geçmedi.

neyse kosova'a yaklaşık 1,30 saat sürüyor yolculuk. indikten sonra da Kosova Büyükelçisi bizi öğle/akşam yemeğine aldı. ardından da 2 saat süren bir otobüs seyahatiyle prizren'e geldik. bu süre içinde elde valizler, koştur allah koştur.

Yolda ilerlerken savaştan zarar görmüş yıkık bir sürü bina gördüm. Evler minik, kocaman ağaçlıkların ovaların arasına sıkışmış. öyle bizdeki gibi dev gökdelenler, alışveriş merkezleri falan yok. Zaten yeni yeni gelişiyor kosova. bağımsızlığını iki yıl önce ilan etmesine karşın Kıbrıs, Rusya, Sırbistan dahil dünyanın yarısı tarafından halen tanınmıyor. AB ise çoktan tanıdı ve üyelerine tanıyın çağrısı yaptı. Halen sokaklarda NATO'nun barış gücü askerleri geziniyor. Ben ilk kez balkanlara geldim ve gerçekten sokaklardaki havayı merak ediyorum. Zaten herkes az çok Türkçe biliyor.

neyse gelelim otele. lobide show tv açıktı. duvarda da kenan imirzalıoğlunun otel personeliyle çektirdiği resim asılı! Sadece hem de!

yukarı çıkıp da bir duş alır uyurum diyordum ki haberlere bakma gafletinde bulundum. dalıp gitmişim. bir anda elektrikler gitti. otelde! sonra kapım sürekli rüzgar sesinden çarpıyordu. balkon pimapenimin arası zaten parmak kadar açık. Bu arada burda sıcaklık 3 derece falan. neyse kapının arasına havlu sıkıştırdım. ses kesildi.

Yarın yoğun bir gün olacak. Yagmur, fırtına sesleri arasında korkmadan uyumaya çalışacağım. Hem ben otel odalarını çok severim. kendine ait bir odan olur işte. Daha 4 günüm var ve evimi özleyemem henüz. yarın fotolu ve daha malzemeli bir bilge gelecek.

şimdilik iyi geceler..

Sana büyük bir sır söyleyeceğim

2010-12-06T10:16:00.002+02:00

Sana Büyük Bir Şey Söyleyeceğim

Sana büyük bir sır söyleyeceğim
Korkuyorum senden
Korkuyorum yanınsıra gidenden
Pencerelere doğru akşam üzeri
El kol oynatışından
Söylenmeyen sözlerden
Korkuyorum hızlı-yavaş zamandan
Korkuyorum senden
Sana büyük bir sır söyleyeceğim
Kapat kapıları
Ölmek daha kolaydır, sevmekten
Bundandır işte benim yaşamaya
katlanmam
sevgilim...

Aragon

U2 Zulfu Livaneli Duet - Gerçekten Bono'ya İstanbul"u göstermişiz:)

2010-09-11T05:17:00.002+03:00

Evet Seul güzel... burayı daha detaylı yazacağım ama İstanbul'da olmadığım için kaçırdığım iki şeye çok üzüldüm. Biri Türkiye'nin yarı final maçına kesin giderdim bir de tabii U2 konseri. aslında ben geçtiğimiz yıl İsveç'te kendilerini izlemiştim. muhteşemlerdi gerçekten. artık eski U2 değil ki... protest ama o militanlığı artık yok. daha çok bir PR müziğine dönüştüler. şovmenler... son albümleri çok iyi ama ben yine de joshua tree'de kalmak isterdim. neyse, yine de gidenleri tebrik ediyorum. bu hayatta bir kere olur bir daha da olmaz!!!

İnternette buldum aşağıdaki videoyu. Livaneli, Yunan şarkıcı Dalaras'ın da konserinde sahneye çıkmıştı. Kendisi "halkların kardeşliği"nin müzik temsilcisi oldu sanırım. yine de insan doyamıyor ki sesine... kadifeden ince ince:))

U2 Istanbul - Bono & Zülfü Livaneli Düet
Uploaded by sazsozben. - Explore more music videos.

Seul'den sevgilerle!!!

2010-09-06T15:59:00.005+03:00

Yaklaşık bir ay önce beni arayıp Güney Kore'ye gider misin diye sorduklarında tereddüt etmeden evet dedim. Hayatımda ilk defa uçakla doğunun da doğusuna gidecektim - hiç hayır der miydim? Hem de Güney Kore hükümeti davet ediyordu. Kasım ayında düzenlenecek olan Gelişmekte olan ülkelerin birliği G-20 zirvesi öncesinde ülkelerin gazetecilerine özel bir toplantıydı. Toplantının "yoğun" içeriği dışında beni ilgilendiren 11 saatlik uçuşu business'de gidecektim. Allahım New York'a giderken çektiğim çilelerin ve uykusuz saatlerin saatlerin acısını çıkartacaktım.

Son anda yetiştim uçağa ve kuruldum 4A koltuğuma. Zaten gecenin bir yarısı olduğundan hemen düğmelerle oynayarak koltuğu yatırdım. Sabaha kadar da hiç kalkmadan uyudum. çok yorgundum ve zor bir gün geçirmiştim ki gözümü açacak halim yoktu. Kalktığımda kahvaltı veriyorlardı.

Neyse Güney Kore'nin başkenti Seul'e indiğimde buranın saatine göre öğleden sonra 3'tü. Türkiye buranın 6 saat gerisinde. Beni kapıda karşılayan zirvede görevli kız, alandan çıkardığı gibi karşıma bir kamera getirdi. Güney Kore'ye gelmem hakkındaki fikirlerimi soracaklardı. Allahım zaten bir gözüm hala kapalı, ayakta duramıyorum ama bu asyalıların naziklikleriyle ilgili şöhretleri var ya ben de nazik olayım dedim. Başladım güzel Türkiye-Güney Kore ilişkileri, savaş falan anlatmaya. Neyse ki 3 soruyla beni bir arabaya bindirip otelime gönderdiler.

Otelimin adı Shilla. Buranın en lüks oteli. Odamdan Seul'un tüm manzarasını görebiliyorum. Burası daha çok ağaçlık tepelerin arasına kurulan bir kent havasında. Hava demişken aslında 30 derece ama sürekli yağmur yağıyor ve neredeyse geldiğimden beri tek bir güneş ışığı görmedim. hep puslu ve karanlık.

Tabii saat farkından bugünkü toplantılar için 7de uyandım. oysa ki güzelim İstanbul'da henüz saat gece yarısı 1'di. Bir de ablam beni gece msn'de kitleyince iyice saatim şaştı.

Toplantılar aslında çok iyiydi. Asya'nın yükselişi, Çin-Japonya ve G. Kore üçlüsünün bölgedeki etkinliği konuşuldu. Bölge gazetelerinin genel yayın yönetmenleri, yabancı ajansların bölge şefleri fikirlerini anlattı. Hintliler, Endonezyalıların dışında Arjantin, Meksika ve İtalya'dan da gazeteciler var (tabii ki dünyanın her yerinde olduğu gibi yine en çok italyan gazeteci daniella ile anlaştık. birlikte çalışmayan telefonlarımızı 3G ve bilmem ne ayarlarıyla oynayarak çalıştırmayı başardık!!!)

Toplantılar sırasında ise bayağı yoruldum. Dinle dinle nereye kadar. Bir ara resmen gözlerim kapanıyordu, ancak yine de çok iyiydiler. Dünyanın diğer yarısında bir daha asla buluşamayabileceğim insanlarla tanışmak gerçekten çok keyif verici bir olay. Asya bize çok yakın ama bir o kadar da uzak. Koskocaman bir ekonomi, birbirinden bambaşka kültürler ve diller var. Gezecek ne çok ülke, öğrenecek ne çok şey var.

Yavaş yavaş yatma vakti geldi sanırım. Gözlerim kapanıyor. Yukarıya yediğim yemeklerden resim koydum. Burada her şey genelde soğuk, sulu ve kaygan. Tamam o sopalarla yemeyi becerebiliyorum ama kaygan yosun gibi şeylerde çok başarılı olduğum söylenemez. Bir de balkabağının her şeyini yapıyorlar: çorbasını, kızartmasını ve haşlamasını. ayrıca her şeyin içinde yüzen bir karides mutlaka var...

Neyse Bilge şimdilik kaçar... Yarın yine gelecek ben. Ama diyeyim ki Asyalıları sevdim; güleryüzlü ve çok nazikler. Bir de bana hiç uymayan bir özellikleri var, çok sessiz konuşuyorlar:))

Başka bir dünya

2010-09-05T17:30:00.012+03:00

Kimi ölüler bize ne kadar yakın / Yaşayanların birçoğu ne kadar da ölü...

(yukarıdaki sözü dostum hilalin bloğundan çaldım; sonra da o söz beni benden çaldı. okuduğumda aklıma sadece babaanem geldi. sanırım onu çok özlemişim. ölü ama bana ne kadar yakın... düşündüm de yaşıyor olsaydı dizlerine uzanıp dertleşseydik. bana bir kadın olmak ne kadar zor olursa olsun hep güleryüzlü, güçlü ve güzel görünümlü olmam gerektiğini öğütleseydi. "kolunda altın bileziklerin var senin, yüzünden de gülümsemen hep mutlu ol bilge" deseydi. hani doğduğum gün annemler adımı reyhan koymak istediklerinde itiraz edip "bu bebek çok cılız. taşımayaz o ismi ama bilmiş bilmiş bakıyor bilge diyelim mi" diye ağırlığını koyup bugünkü ismimi bana verdiğini belki 100'üncü kez anlatsaydı.

babanemi ben yaşlıyken tanıdım normal olarak. bu yüzden o hep benim için masumdu, ağırbaşlıydı, oturaklıydı. sonra fedakardı, yemekler yapar 5 çayına bisküvi çıkarırdı. babaneydi, annaneydi, anneydi, nenekaydı.

ama kadındı da. acaba o da üzülmüş müydü hiç bir kadın olarak. kırılmış mıydı, incinmiş miydi? mesela dedem ona nasıl davranıyordu? çekip gitmek istemiş miydi, yalan mı gerçek mi olduğunu anlayamadığı bir dünyanın içinde sıkışmış mıydı, bir kadın olarak hep güçlü olmak zorunda kalsan da aslında ne kadar zayıf bir yaratık olduğunu düşünmüş müydü, bunun farkına vardığında güçlü olmanın kadının ruhuna aykırı olduğunu, üzerinde bol durduğunu aynada görmüş müydü? kırılmamak için sert görünmeye çalıştığında belki dıştan olmasa da içindeki organlarının bir saniye içinde paramparça olduğunu hissetmiş miydi, katılarak ağladığında dizleri boşalmış mıydı? ne yazık ki bu dünyada hepimizin bir "başka bir seçeneği" var. çekip gitsen de diğer tarafta seni bekleyen başka bir insanı, bir işi, bir şeyi işte saklıyor herkes değil mi, kimse bunu kendine itiraf edemez ama öyle işte.

işte o "seçenek" yoktu babanemin zamanında. gidecek başka bir yer de yoktu, bir tek eşinin dizinin dibi vardı. belki de güzeldi değil mi? belki de... belki de bu kadar kafamız karışmazdı "seçeneklerle"...

Babanem bana hep dedeme baktığını ve hayatını toparladığını söylerdi. kadınların var olmam sebepleri bu muydu acaba sadece. evlenmek çocuklarının ve kocalarının toparlanmalarını sağlamak. belki de babanemin çok hayali vardı ama söylemedi kimseye. ama onunla ilgili tek bildiğim bir şey varsa o da hayatımda tanıdığım en güçlü kadındı. hayatta kimseye minnet etmedi; bastonla yürürken bile kendi yemeğini yiyebilmek için mutfak ve banyoyu kırdırıp kendi boyuna indirdi. dimdik durdu hayatta ve dimdik öldü. son nefesini de elimi tutarak verdi.

ben de onun gibi olmak, yaşamak ve ölmek isterim. ama hala nefes alıyorum ve kimi zaman güçsüz olmak da istiyorum. güçsüz olduğumda kimse beni ezmesin istiyorum. küçük bir hayatım, sıradan bir mutluluğum ve kendi dünyam olsun istiyorum. kalabalığın, küçük hesapların, sırların, kırılmaların olmadığı bir dünyam olsun istiyorum. var mı böyle bir dünya babaanne? varsa söyler misin gideyim?... ne olur gideyim... ama yok di mi? ben 32 yılda bulamadıysam yoktur herhalde... var mı?

(fotoğrafa imza atmayı unutmuşum. kızdı birileri... Uğur Can'dır imzanın sahibi. Yer Gazze. Odada bilge yazı yazmaya çalışırken Uğur habersizce deklanşörünü çalıştırmış... ellerine sağlık en güzel resimlerimi hep sen çekiyorsun... bir sonraki seferimiz nereye?)

Filistin'den bambaşka bir başarı hikayesi - Nablus'a gittim gördüm yazdım! İyi ki de gitmişim.

2010-09-05T17:00:00.009+03:00

Nablus'ta muhteşem malikanede gün batımında söyleşi yaparken. Keşke her röportajım böyle olsa canımı verirdim:) Bu arada arkada da tabak gibi dolunay vardı.
Burası "Beit Falasteen" ya da Türkçesiyle "Filistin Evi".
Sayın 76 yaşındaki uyumayan, daimi dinç kısaca çakı gibi Munib R. Masri.
Balkonumdan Nablus.
Ramallah kentinde Masri Beyimizin amca oğlunun ailesinin yaşadığı "evcik."
Alttaki resim malikanedeki odam, üstteki de banyom. mermer küvet yaaa... havlular suriye işi-iğrencim ama etiketine baktım.

Aşağıda "İsrail'de mahvolan Bilge"de yaşadığım acı maceraları okuyabilirsiniz. aslında o yazıyı bundan önce okumanız gerekiyor çünkü burası "güzel" ve "aşağıda yaşanan acılara değer" zaman yaşanları anlatıyor.

Kudüs'teki İsrail Başbakanlık bürosundan basın kartlarımızı aldık sabahın bir köründe Kutup abiyle. O kartlar olmadan Filistin bölgesine geçmeniz mümkün değil. Aslında bize polisler sormadı ama sorarlarsa elinizin altında olması gerekiyor.

Filistin bölgesi dediğim yer İsrail'in doğusunda kalan ve Batı Şeria olarak adlandırılan yer. Burada Ramallah, Nablus, El Halil gibi önemli kentler var. Bu kentlerde sadece Filistinliler yaşıyor ve aslında İsraillilerin girmesi kesinlikle yasak. Ancak işgalci İsrail saolsun üzerine para vererek İsraillileri bu kentlerin tepelerine kaçak olarak yerleştiriyor. Ev, yol, su, elektrik sağlıyor. Aslında bu uluslararası hukuka aykırı ama İsrail ne takar ki hukuku!

Neyse bizim asıl yolumuz Nablus kentiydi. Şu ünlü 2001 intifadasında İsrail'in bir türlü kıramadığı büyük direnişin gösterildiği kent. Burada Filistin'in en zengin işadamıyla söyleşi yaptık. Kendisinin adı Munib Masri idi. Kendisiyle randevulaşmamız bir ay sürdü zaten. Ama değdi mi diye sorarsanız evet derim. Hayatımda ilk defa bir şatoda kaldım. Evet iyi duydunuz kendisi Nablus kentine 2 bin metre yukarıdan bakan bir şatoda yaşıyor. Muhteşem bir malikane. Evin altında 1700 yıllık Bizans dönemine ait bir manastır var. Bahçede Napoleon'un metresi için yaptırdığı kış bahçesi, bir tapınak, osmanlı kurnaları, fransız kemerleri... sayamıyorum ki... Savaş ve acının olduğu Filistinde böyle adamlar da var. Aslına bakarsanız Filistin'de yönetimi elinde tutan ve Arafat'ın da bağlı olduğu El Fetih adlı parti üyeleri arasında gerçekten çok zenginler var. Filistin'de 3 gün kaldım ve son gün Ramallah kentinde gördüğüm malikaneleri hiçbir yerde göremem herhalde bir daha. Bir kere en az 4 katlılar ve çok çok çok odalılar. Ne bileyim dünyanın her tarafında olduğu gibi orada da yoksulluk ve lüks bir arada yaşanıyor.

Ben yine de Masri'yi tanıdığım, o evde kaldığım ve Filistin'in bambaşka bir yüzünü bir gazeteci olarak gördüğüm için çok mutluyum. Haa siz gidip görebilir misiniz? Evet aslında ama vize, iyi bir davetiye ve çok sabırlı olmanız gerekiyor. Masri beni kendisinin Türkiye temsilcisi seçti. Gitmek isteyenlerin başvuruları alınır!

(bu arada Masri ile ilgili yazı dizim çarşamba-perşembe ve cuma günleri sabah gazetesinde yayınlandı. okumak isteyenler için linkleri budur: http://www.sabah.com.tr/Dunya/2010/09/02/bagimsizlik_ekonomik_ozgurlukle_gelir

http://www.sabah.com.tr/Dunya/2010/09/03/yillanmis_manastirin_uzerindeki_malikne

İsrail'de mahvolan Bilge.

2010-09-05T16:35:00.005+03:00

Son olarak Kudüs'ten yazacağım demiş ve 15 gün ortadan kaybolmuştum. Bir ara ne güzel yazıyordum. sadece gezilerimi değil kendimi de... o gün yaşadıklarımı, ailemi, dostlukları, sevgileri, ihanetleri, mutluluklarımı, üzüntülerimi... aslında yine başlama isteği öyle dolduruyor ki içimi... birileri beni okuyor biliyorum, bunu bilmek bile insanı mutlu ediyor. bu sanki radyo programı yapmaya benziyor biraz. kaç kişinin sizi dinlediğini asla sayamazsınız. ben de bilemem. ama geçen yıl bir kız trabzondan emine adında. bana ne güzel bir email atmıştı. onu hiç tanımıyordum o da beni. ama beni ne çok seviyordu. nerede acaba şimdi?

neyse geri geliyorum yeniden... kudüs demiştim. aslında yolculuğum istanbul-tel aviv-kudüs-filistin (nablus) şeklinde geçti. hayatımda geçirdiğim en kötü yolculuklardan biriydi. nedeni ise zaten birçoğunuzun facebook'tan da bildiği üzere sorguya alındım israil pasaport kontrol polisi tarafından. saolsun Mavi Marmara, İHH ve yok olan İsrail-Türkiye dostluğu. İki kez Gazze'ye gittim ben son 5 yılda ve hiçbir şey olmadı. Sorgulanmamıştım bile. Düşünün Gazze, İsrail'in doğrudan savaşta olduğu bir bölge. Filistin'in Batı Şeria bölgesi, yani daha çok siyasi başkent de denebilir ise kısmen çok daha huzurlu. İsrail oraya çok müdahale etmiyor. Ama işte Türk'üz ya... Çek kenara. 4 saat boyunca dedemin adından Irak'a neden gittiğim (ki bu 3 kez soruldu) konularından hesap verdim. Eski pasaportumu saklasa mıydım acaba? Bilmem ben kabak gibi verdim. Eski İsrail vizelerini görürler de daha rahat bırakırlar diye. Oysa ki sanırım felaketim oldu. Bir ara baktım 10 kişilik çoluklu çocuklu kalabalık bir Türk aile de gözaltına alınmış. Yazık yaa... Biz de mi yapalım yani İsraillilere aynısını?

Neyse en sonunda saolsun İsrail İstanbul Başkonsoluğu devreye girdi de çıkabildim. Ama bu sefer de valizim yoktu. Biliyor musunuz hala yok! THY muhteşem bir şekilde valizimi kaybetti. Bir rapor tuttuk, döndüğümde de resmi başvurdum. 2 hafta geçti. 1 ayda bulunamazsa para ödeyecekler. Ama valla az öderlerse maddi ve manevi dava açmayı düşünüyorum. Çünkü düşünün Filistin'de valizsiz kaldığınızı! Üzerine giysi bulman, iç çamaşırı alman, ayakkabı bulman neredeyse imkansız. Öncelikle bütün dükkanlar ramazan yüzünden kapalı. gerçekten orada hayat 6 buçuktan sonra başlıyordu. sahurda son buluyordu. Kudüste bir alışveriş merkezi buldum ve 1 saatte kendimi baştan yaratmak zorunda kaldım. Bu ne kadar zor bir şeymiş. Aslında saatlerce alışveriş yapmanın ne kadar anlamsız olduğunu da o an anladım. 1 saat yetebiliyormuş:)

Sonra o aldıklarımı içine koyacak bir de büyük çanta aradım saatlerce. THY yüzünden Kudüs'te sadece bir akşam yemeği yiyebildim. Oysa ki ne büyülü bir kent. Sokaklarında gezmek istiyordum çok. İsrail genellikle en koyu Yahudileri bilerek Kudüs'e yerleştiriyor. Bir mahalleden geçtik neredeyse hiç renkli giyen yoktu. Siyah ve beyaz. Kadınları genellikle eşleri dışında kimse saçlarını görmesin diye peruk takıyor. tabii bunlar aşırı dindar olanlar. inanılmaz çok peruk dükkanı vardı. ayaklarına kadar elbiseler, siyah külotlu çoraplar. Baktım da sadece kapanan Müslüman kadınlar değil ki. Bıraksalar hepimizi siyaha sokup çıkarmayacaklar valla.

Neyse durum vaziyet budur. Valizim hala yoktur. Duanız beklenir. En çok da yeni aldığım muhteşem iki gömleğime üzüldüm. bir de annemle pınar dostumun aldıkları bluzlere... tazminatında değilim inşallah bulurlar!!!

(Genelde fotoğraflarımı koymuyorum bloguma ama ne kadar bitkin olduğum göresiniz dedim. Yukarıdaki resim ben havaalanında kağıtlara bakarak memurla valizimi ararken ve muhtemelen müdür-konsolosluk-aile arasındaki telefon görüşmelerimden birini yaparken- çeken muhteşem sabırlı az konuşan sakin foto editörü insan Kutup Dalgakıranlar!!!)

İsrail - Tel Aviv - Kudüs'e bir iki!!!

2010-08-22T22:21:00.003+03:00

Yolculuk yapmak kimilerine cazip gelebilir. Çirkinlik yapıp da işimin bana sunduğu muhteşem nimete asla dudak bükmüyorum. Ama sadece bazen zor geliyor. Kalmak, dinlenmek, ait olmak, sakinleşmek istersiniz ya. Onu istiyorum bu aralar. Olmuyor ama... olmuyor... bilge yine yollara düşüyor. Yarın bu kez İsrail - Kudüs - Filistin yolları gözüktü. Siz bu satırları okurken ben büyük olasılıkla Tel Aviv - Kudüs arasında takside; ya da Kudüs sokaklarını arşınlıyor olacağım. Gitmediğinizi biliyorum; kimse güneş-kum-sırt üstü güneşlenmeyi içeren tatil yerine Ortadoğu'yu tercih etmez. En büyük olasılıkla Lübnan ya da Suriye'ye gitmişsinizdir belki. Ama bence Kudüs dünyanın en güzel kentlerinden. Bizim kapalıçarşıya benzeyen büyük bir yerleri var. Ve o kutsal bölgenin sokakları arasında gezinirken Yunan Ortodoksların, sonra Ermeni Ortodoksların, sonra Yahudi mahallelerine giriyorsunuz. Ardından Müslümanların bölgesinde geziniyorsunuz. Paylaşılamayan kutsal toprağa gidin... Gerçekten uğruna neden savaşların yapıldığını o zaman belki az da olsa anlayabiliyor insan... Bir de muhteşem Mescid-i Aksa var ya. Hani şu kubbesi altından olan. Haa bir de bir not: camiye girmeden önce kelime-i şahadet getirtiyorlar haberiniz ola...

Bilge kaçar! Yarın size Kudüs'ten yazar...

Günün şarkısı...

2010-08-19T14:42:00.001+03:00

Å�ebnem Ferah - "Eski"
Yükleyen musicplay. - Video klipler, sanatçÄ± röportajlarÄ±, konserler ve çok daha fazlasÄ±.

Sümela'da 1600 yıllık horon

2010-08-19T12:32:00.002+03:00

Sümela ve Yusuf

2010-08-19T12:14:00.008+03:00

Sabahın 4'ünde uyandık. Trabzon ekibiyle birlikte Manastır'a tırmanmak, yer kapmak ve en iyi bilgileri almak için 5'te Maçka'daydık. Foto muhabirleri Sümela'ya çıkarken biz de Ortodoks Patrik'inin otelinin önünde beklemeye başladık. Trabzon biz İstanbullulara göre kötü olaylarla anılan bir yer oldu. Hrant Dink'i katleden Ogün Samast Trabzonlu. Geçen yıllarda da Katolik rahip Santoro yine Trabzon'da katledilmişti.
Ayin için de birçok protesto olabileceği söyleniyordu. Hatta yol kenarlarında taşlamaların, ormanda ağaçların arasından saldırının olabileceği... Biz korkuyorduk; ama ya Ortodoks cemaati.
İşte o anda otelin önünde biriyle göz göze geldik. İstanbul'dan Ortodoks cemaatinden tanıyordum. Ayinde görevliydi. Bana baktı; "Nasılsınız" dedim; sağ elini yumruk yaptı ve gözlerimin içine bakarak "Yusuf'la birlikte çıkıyoruz" dedi...
Korkuyor muydu? "Evet hem de çok. Saat 12'yi görmek istiyorum. Bu işten sağ salim çıkalım istiyorum. Başka da bir şey istemiyorum."
Onun gözlerinde o korkuyu gerçekten gördüm. Oysa ki bu topraklar yüzyıllar önce onlarındı. Sonra siyaset, haset, savaşlar sürgünleri getirdi. Hem onlar hem de biz sürgün edildik. Onlar atalarının evlerini mezarlarını yurtlarını terk ettiler. Sonra onların yerine başka yerden sürgün edilenler yerleştirildi. Ne acı, başka bir toprakta "vatan" kurmak ve kendi vatanında korkmak!
Binlerce hikayeyle dolu bu topraklar. Kimin daha önce geldiği, 500 yıl sonra kimin kalacağını kim bilebilir ki. Belki biz Müslüman Türkler olmayacak, bambaşka bir toplum gelip yerleşecek. Keşke hiç kimse gitmeseymiş de bu ayine de bu kadar anlam yüklenmeseymiş.
Sümela merdivenlerini çıkarken bir anda NTV'den arkadaş kemençeciyi çekmeye başladı. Ardından yukarı çıkan Yunanlılar da başladılar horon tepmeye. Sonra başka bir Yunanlı kemençeci geldi; o da başladı mı çalmaya... Bir anda baktım ki Sümela'da 1600 yıllık bir horon tepiliyor. Onlar Yunanca biz Türkçe söylüyoruz. Ayaklar aynı, kollar aynı... Yunanlı Yannis tek bildiği Türkçeyle dedi ki bize bakarak: Anadan babadan Giresunluyum... Ailesinin ona öğrettiği ve hayatı boyunca unutmayacağı tek Türkçe cümleyle...
Herkesin bir arada yaşadığı bir dünya o kadar da zor mu?

Maçka'da buluşalım Maçka'da buluş

2010-08-18T15:56:00.007+03:00

Serin bir rüzgar esiyordu... İstanbul'u sabahın 7sinde terk etmiştim, ama o saate karşın yine de ter içindeydim. Sabahın köründe gazetenin aracı geldi ve beni havaalanına bıraktı. çantama bir iki tişört almıştım çünkü hava sıcak diyordum. oysa ki bilmiyordum ki serin karadenizin esen rüzgarlarını.
sanırım haber merkezine geçmemin en güzel yanı güzelim türkiyemin güzelim köşelerini geziyor olmam oldu. gaziantepten sonra bu kez yolum Trabzon'a düşmüştü. 88 yıl sonra Sümela Manastırı'nda yapılacak ayini izleyecektim. Bizim Trabzon'da zaten süper bir ekibimiz vardı, amaç onlara destek vermek, olanlara bir de İstanbullu gözüyle bakmaktı. bazen içinde olunca her şeyi göremezsin ya, biz de işte o "yabancı" oluyoruz bu gibi durumlarda...
Foto muhabiri arkadaşım Ferhatla havaalanından kiraladığımız araçla başladık Trabzon sokaklarını arşınlamaya. Kendilerinin ehliyeti olmadığından tüm sokakları ben arşınladım aslında. Önümdeki tabelalarda Rize, Samsun, Erzurum yazıyordu. Ne kadar uzaktaydım İstanbul'dan...
Tüm yollar tek yöndü. Bir arkadaşım "sağı solu karıştırmasınlar diye öyle yapmışlardır" dedi. Aslında olabilir de... Kızmasınlar ama Karadenizliler gerçekten çok komikler. Hele Rizeliler. Bizim Trabzon bölge şefe Ulaş öyle hikayeler anlattı ki yerlere yattık...
Ayinden bir gün önce de Sümela'nın yer aldığı Maçka'ya yola çıktık. Maçka Trabzon merkezden 20 dakika falan sürüyor. Ama ben yolları bilmediğim için biraz daha uzun sürdü. Bir de bir noktadan sonra yukarı doğru virajlı tek yön bir rampa tırmanıyorsunuz. Biz tırmandıkça hava serinledi. Püfür püfür rüzgar esmeye başladı. Açtık camları içeri doldu yeşilliklerin güzel kokusu. İliklerimize kadar üşüdük 22 dereceydi neredeyse.
Maçka yolundan dönerken Coşandere tesisleri üzerinde Akçabat köfte yedik (biraz çakmaydı ama olsun). lezzetliydi yine de. Yanımızda gürül gürül akan derenin sesine dalıp 10 dakika kestirmişim bile. o ne huzurdu öyle...
Sevdim Trabzon'u; İstanbul'un sıcak karmakarışık dünyasından sonra sade, yalın ve serin geldi. 50'sinden sonra yerleşilecek yerler listesinde ilk beşe Maçka da girdi. Gerçi Karadenizlilere göre hiçbir şey görmemişim ama olsun bu da şimdilik yetti bana... Ver elini Anadolu...!!!

Köprüler...

2010-07-25T12:01:00.002+03:00

Köprüler... bizim için bir yakadan diğerine geçmek anlamına geliyor. "karşıdan karşıya"... Oysa ki bambaşka anlamları oluyor köprülerin. bazen iki ülkeyi birbirine bağlıyor, bazen de iki kalbi. git gel git gel yoruluyor insan köprüden geçerken ama boğazın üzerindeykenki manzaraya kimin gönlü düşmez ki?
tabii ki bana göre dünyanın en güzel köprüsü istanbuldaki. bir kez portekizli bir arkadaşım demişti ki; "boğazın en güzel yanı ne biliyor musun? karşıya baktığında da hayatı görüyorsun. kara deniz kara var.. oysa ki diğer köprülerde hayata bu denli yakından dokunamıyorsun."
haklıydı... nisan ayında danimarkaya gittiğimde upuzun bir köprünün üzerinden geçmiştim trenle. Adı Oresund Köprüsü... allahım git git bitmiyor. ve denize ne kadar yakınız. çok alçak. sonra denizin altına giriyordu tren. o zaman biraz ürkmüştüm. yani denizin üzerinde bir metal yığını. insan tedirgin oluyor. ama çok keyifliydi yine de. uçsuz bucaksız deniz...
bu sabah işteyim. çalışıyorum... pazar pazar çalışılır mı ki? ama dün izinliydim.çok da eğlendim. neyse konumuz bu değil. sabah interneti gezinirken huffington post adlı bir site dünyanın en muhteşem köprülerini sıralamış. tabii bizimki de var içinde. bakın bakalım siz kaçının üzerinden geçmişsiniz?
http://www.huffingtonpost.com/2010/07/24/worlds-most-stunning-brid_n_657121.html

(not yukarıdaki Oresund köprüsüdür.)

245'inci sayfaya bak!

2010-07-20T08:48:00.003+03:00

Evden son anda çıktım. az kalsın servisi kaçırıyordum... elime geçen ilk kitabı aldım raftan. Muhteşem kadın Susan Sontag'ın "Amerika'da"... Geçtiğimiz haftalarda Göztepe'de bir el arabasında yüzlerce kitap arasından 3 liraya almıştım kendisini. İkinci, belki üçüncü belki de onlarca kişinin eli değmişti.
Arka kapağını okudum, sayfaları çevirmeye başladım. baştaki o anlamsız detayların olduğu sayfaları geçtikten sonra romanın başladığı ilk sayfanın sağ üst köşede bir not gözüme çarptı: 245'inci sayfaya bak!
Tabii ki herkes gibi ben de hemen o sayfaya gidiverdim hızla sayfaları karıştırıp. Açtım; sayfa numarası olan 245 siyah bir tükenmezle yuvarlağa alınmıştı. Ve 421 sayfalık kitapta sadece 245'te iki cümlenin altı çizilmişti. "Oturup bir güneş gibi batmayı bekleme. Yürekli insanlar bir şeyi, o şey onları bırakmadan bırakırlar..."
Güne böyle güzel bir sözle başlamak ne güzel.

Bilge "Sperm'in yolculuğunu" keşfediyor

2010-07-19T08:44:00.004+03:00

Uzun zamandır yoktum diye başlayan yazılardan sıkıldım. ama geri geldim. özlemişim burayı.

gazetedeki yeni yazı dizimle uğraşıyorum. sperm bankasına gittim ve buradaki sistemi öğrendim. varsa merak edenler buyursun yazıları okumaya..:)

www.sabah.com.tr

Ve tabii ki dünyanın en güzel akşam yemeği... Denizden ne çıksa yerim ben!!!

2010-05-28T00:11:00.001+03:00

Cennet bu mu ne?

2010-05-27T23:58:00.002+03:00

Sabah kahvaltıdan sonra sordum resepsiyondaki kadına: "otelde bisiklet var mıdır kiralayabilir miyim?" "ne kiralaması, buyrun istediğiniz kadar kullanın..."

işte sabah 9da başlayan bisiklet gezintim akşam 10da sonlandı. ne kadar özlemişim... sokaklarda tekerlek üzerinde gezmeyi. dümdüz bir kent aarhus... herkes ama herkes bisikletli. hamile bile gördüm bisiklet kullanan... bir ara yanlış yöne dönünce yedim kornayı ama olsun... giydim minicik eteğimi, topuklu botlarımı... ne kadar keyifliymiş yaa kimse seni dikizlemeden öyle gezinmek... bisikletin tepesinde... valla çok mutluyum...

keşke istanbulda böyle olsa... keşke... ancak rüyalarda sanırım...

İstanbul'un güneşini bırakıp Danimarka'nın soğuğuna geldim!

2010-05-25T21:33:00.006+03:00

Türk lokantası ve dansöz... Süper bir karışım valla ne diyeyim. Burada bile buldu beni yaaa!!!
Akşam saat daha 8de çekilmiştir bu fotoğraf. Aarhus'un en "işlek" alışveriş merkezi nasıl işlek ama di mi? Bunlar İstiklal'e gelince o yüzden kendilerini kaybediyorlar galiba...
Burası da bisiklet otoparkı. Yemin ederim ki bisikletlerin ancak 10'da biri kilitliydi. Öyle bırakıp gidiyorlar. Kurban olayım yaaa...
Gördüm ki bizim babanelerin yazmaları burada da moda olmuş!!!

------

Ben anladım bu blogu en çok yurt dışındayken seviyorum. Evimden uzaktayken yazmak sanki bana daha güzel geliyor. Sanki bir yanımı oradakilere bu yazı sayesinde bağlıyorum. Kimseyle dakikalarca burada yaşadıklarımı konuşamayacağıma göre ben de buraya yazıyorum...

Neyse, yine buraya yazdığıma göre yollara düşmüşüm demektir. Yine bir haber için kaçtım uzaklara. Bu kez buzzzzz gibi 10 derecelik sıcaklıktaki Danimarka'dayım. Niye mi geldim? Özel bir haber için. Ne olduğunu dönünce okursunuz. Bir müdürüm, bir iki arkadaşım dışında bilen yok. Annemlere bile söylemedim işte. Komik o yüzden!!!

3,5 saatlik uçak yolculuğunun ardından Kopenhag'a indim. Ancak Aarhus denilen ülkenin teee batı ucundaki kente gelmek için 4 saat de tren yolculuğu yaptım. Anlayacağınız sabah 6 buçukta evden çıktım, otele girdiğimde türkiye saatiyle 5'ti. neredeyse 11 saat yoldaydım. Yurt dışına gidip de "ohhh ne güzel geziyorsun. valla sendeki hayat kimsede yok" diyenlere buyurulur. Valiz aç kapa, in bin otobüs, tren, çek çek bavulu. Yürü yürü yürü... Gerçekten cennet midir acaba bu yaşam bilemiyorum...

Neyse ben havaalanında tren istasyonunda Aarhus'a gidecek treni bekliyorum. Trenler gidiyor geliyor ama ben hiç üzerinde Aarhus yazanını göremiyorum. Yazık yanımda duran çocukcağıza sordum, hangisi gider o taraflara diye. Meğerse genç de Aarhus'ta üniversite okuyormuş. Böylece tam 4 saatlik yolculuğumun sıkıcı geçer korkusu ortadan kalktı. Biz bir sohbete koyulduk ki sormayın. Yok Bilge'nin çenesi düşmüştür diyenlere yeminimdir ki genç benden daha çok konuşuyordu. Üniversitede Japonca okuyormuş, ileride Japonlarla iş yapan uluslararası bir şirkete danışmanlıkmış hayali. Anlattı, Japoncanın yazılışlarını, okunuşlarını, kültürünü. 6 aylığına Okinawa'ya gidiyormuş seneye. Sonra bir baktım bir ayakkabısının ucu yarılmış, bir macunla yapıştırmış. Bu ne derken meğerse kay kay yapıyormuş ve kay kayı döndürürken ayakkabı aşınırmış. Çareyi de macunlamakta bulmuş. Sonra bir de internet üzerinden içki satan bir şirket kurmuşlar arkadaşıyla. Gece 11'den sabah 4'e kadar evlere içki servisi yapıyorlarmış. Yılda binlerce euro kar ediyormuş... Ben böyle işimi, geliş gidiş saatlerimi, kazandığım parayı ve yaşımı gözümün önünden geçirdim. Bu çocuk sadece 20 yaşındaydı ve neler yapmıştı. Valla hayran kaldım kendisine...

Neyse en sonunda vardık Aarhus'a... Valla ne diyeyim şanslıydım ki dünyanın öteki ucunda yine ilginç birini tanımıştım. İşte bu yüzden seviyorum tren yolculuklarını...

Sizi birkaç Aarhus resmiyle başbaşa bırakıyorum. Çok çekemedim özürler, ama çok ama çok yorgunum. Uyuyayım artık...

Bıçak altına yatıyorum:((

2010-05-05T17:23:00.004+03:00

Çirkin biri değilim sanırım. Öyle mankenler gibi güzelliğim de yok. Ama ortalama gibiyim. Ne bileyim işte. Ama insanın kendinde beğenmediği bir sürü şey oluyor. Mesela ben küçükken kulaklarım kepçe diye saçlarımı hep açardım. Toplayamazdım. Zamanla takmamaya başladım. Ne komikmişim, okula giderken saçlarımı toplasam da yanlardan biraz bırakırdım ki kulaklarım gözükmesin... Sonra dişlerim çarpık çurpuktu. üstten yandan arkadan önden minik damağımın her bir ayrı yerinden farklı yerlerden dişler çıkmıştı. neyse babamın binbir iknasıyla tel taktım. 3,5 yıl neredeyse dişlerimin üzerinde acayip çıkıntılarla dolaştım. böyle damağımı genişlettiler, bir şeyler sokup çıkardılar, çektiler, düzelttiler. çok çektim ama. hem acı hem de psikolojik olarak. yani 14 yaşında bir kızın dişlerinde tellerle ergenliğe girmesi ne feciymiş. neden kimsenin beni beğenmediğini bayağı bir sorguladım megerse olay tellerdeymiş:)... neyse sonra onları attım, saçlarım uzadı, boyum da... değiştim, değiştim. artık büyüdüm, artık 30lu yaşlarında gezinen hayattan zevk alan ve bol bol süslenip kendisine bakan biriyim...
ama sorunlar bitmiyor. bu kez da başıma burun ameliyatı çıktı. böyle kıkırdağı çıkarıp düzeltip takacaklar, sonra boğazımda hızlı ve yanlış konuşmaktan ötürü oluşan nodülleri alacaklar... 15 gün de rapor alacakmışım. böyle gözler falan şişiyormuş... igghhh.. yıllardır kaçtığım ameliyattan artık kaçamayacağım sanırım. dün florence nightingale hastanesine gittim. prof. dr. mehmet tınaz muayene etti beni. adamın da masasında insan tıpla ilgili bir şey bulamaz mı? her yerde tenis ödülleri. baktım google'dan ne arasam Hülya Avşar haberi geliyor. Meğerse TED yönetim kurulu başkanıymış doktorum ve avşar'ın oynadığı turnuvaları organize ediyormuş. pek faal bir doktorum var. yine buldum kendim gibi birini. "peki burnum nasıl gözükecek? bir fotoşopla gösteremez misiniz?" dedim, "Ben öyle çalışmam" diyerek cool bir havayla beni sindirdi. sindim valla zaten alçak olan koltuğa. sonra elime nodüllerimin olduğu bir röntgeni, bir de tomografiyi verip gönderdi. üfff korkuyorum ben bu ameliyattan. böyle burnum değişmez inşallah. bir de 15 gün rapor nedir yaaa? neyse şeriatın kestiği parmak acımazmış; ya da tenisçi doktorumun attığı neşter:)

Danny Vinyard:

2010-05-04T10:09:00.003+03:00

"So I guess this is where I tell you what I learned - my conclusion, right? Well, my conclusion is: Hate is baggage. Life's too short to be pissed off all the time. It's just not worth it. Derek says it's always good to end a paper with a quote. He says someone else has already said it best. So if you can't top it, steal from them and go out strong. So I picked a guy I thought you'd like. 'We are not enemies, but friends. We must not be enemies. Though passion may have strained, it must not break our bonds of affection. The mystic chords of memory will swell when again touched, as surely they will be, by the better angels of our nature."

(hayatımda izlediğim en iyi filmlerden biri... American History -x)... gençlik, gerçekler, yalanlar, faşizm, zenciler, uyuşturucu, acı, aile ilişkileri üzerine muhteşem bir film... ve o filmin en son sahnesinde küçük Danny'nin yazdığı okul ödevinin son paragrafı.)

Lila Downs -nam-ı diğer Frida'nın soundtrack'inin muhteşem sesi geliyor!!!

2010-05-03T16:28:00.002+03:00

Kendisi Türkiye'de bir kez daha konser vermişti ama o zamanlar ben bu muhteşem kadını tanımıyordum henüz. Ama artık neredeyse her gün bir parçasını mutlaka dinliyorum. Ne kadar güzel bir sesi var. Kendisi Cemal Reşit Rey'de 16 Mayıs'ta konser verecek. Veee benim iki kişilik biletim var!!!:)))

Leopar desenli ayakkabı istiyorum

2010-05-03T10:29:00.005+03:00

Artık havalar ısındı. Güzel topuklu yazlık ayakkabılarımı iğrenç kutularından çıkarmanın zamanı da geldi. Şıkır şıkır güzel güzel giymek istiyorum hepsini. Neyse bu yaz böyle leopar desenli bir ayakkabı yaptırayım dedim. Benim bu ayakkabı fetişim de son iki yıldır tavana vurmuş şekilde. Sürekli ayakkabı alıyorum; sonra da onun üzerine uyan elbiseler. Topuklu, tabanlı, sivri topuklu, mor, siyah, yeşil, buz mavisi falan... Neyse dedim ya leopar desenli diye; bir tane var siyah-beyaz ama ben kahverengi istiyorum. Tanıdığım bir ayakkabıcı var, orda yaptıracağım. İnternette gezinirken birkaç model beğendim. Seç-beğen-al...
Tam sayfayı kapatırken bir de erkek leopar ayakkabı buldum. Vaz mı geçsem acaba? Kabus gibi olmuş yaaaa!!! Sevgilinizin bir gün bu ayakkabıyla geldiğini bir düşünsenize. Bir erkek bu ayakkabıyla; hem de ayağı fırıncı küreği gibi...igggghhhhhh....

Efsane Dış Haberler "Muhabiri" Christian Amanpour'un vedası

2010-05-03T09:40:00.005+03:00

Dünyanın en başarılı kadın muhabiri kendisi. İlerlemiş yaşına karşın hala arşın arşın dünyayı gezen bir kadın Christian Amanpour. 27 yıl sonra çalıştığı CNN'den ABC televizyonuna transfer oldu. Son programında ise bir veda konuşması yaptı. Geçmişte yaptığı söyleşilerden (aralarında Tayyip'inki de var), gittiği ülkelerde yaptığı çekimlerden alıntılar da var. Bundan birkaç yıl önce de "War of God" adlı bir belgesel hazırlamıştı ki takdire şayandır. Her üç dininin de içinde birçok radikal, savaşçı ruhunu içerdiğini ve hepsinin yeri geldiğinde tehlikeli olabildiğini yaklaşık iki senelik bir çalışmayla hazırladığı belgeselde mükemmel bir dille anlatmıştı. Bulup izlemenizi şiddetle tavsiye ederim. Belki evet bilmem ne girift ilişkileri, ABD ajanı durumları olabilir ama ben yine de bu kadının haberciliğine gerçekten hayranım!!!

Güzel bir pazartesi dilerim herkese

2010-05-03T08:12:00.002+03:00

Sanırım bu hafta sonu şampiyon belli olacak. Değil mi? Yani artık o kadar yakından takip etmiyorum ama yine de seviyorum heyecanı ligin sonuna doğru. Haftasonları işten çıkıp Taksim'e giderken Beşiktaş maçı varsa o çarşının siyah-beyaz renklere bürünmesini, Kadıköy'deysem Fenerlilerin atkılarıyla yürümelerini seviyorum. Tabii hiçbiri asil güzel Beşiktaşımın Dolmabahçe yolundan İnönü'ye çıkışı kadar mutluluk verici olamaz ama olsun. Şimdi Bursa da olamıyor; geçen yıl da Sivas kaçırmıştı şampiyonluğu. Yazık oldu bence. Yani biz olamıyorsak onlar olsaydı bari şampiyon değil mi? Bu arada geçen yıl Denizli'ye bizim şampiyonluk maçı için gittiğim aklıma geldi. O keyif de ayrı bir mutluluktu...
Neyse internette gezinirken Shakira'nın Dünya Kupası için yaptığı şarkıya rastladım. İçinde onlarca futbol maçından gol ve sevinç sahneleri var. Bir de Nihat Kahveci'nin Çek Cumhuriyeti'ne attığı gol de var. Ben de sabah sabah açtım ve o muhteşem 2-0'dan 2-3'ye çevirdiğimiz maçın gollerini izledim. Muhteşem bir keyif yaaa... Buyrun o güzelim maçı bir kez daha izlemeye....
Herkese iyi pazartesiler!!!

Bizim ceylan derilerine bir bakın bir de İzlanda Meclisi'ne

2010-04-19T17:29:00.003+03:00

TBMM'nin yeni salonu yıllar önce yeniden yapılandığında kırmızı ceylan derisi koltuklar yüzünden yer yerinden oynamıştı. Bu kadar işsizliğin olduğu bir ülkede bu denli harcama olur muydu? Dünya öyle değil tabii ki. İngiltere'de hükümet binlerce yıl öncesinden kalma bir salonda devleti yönetiyor. Eski ama etkili bir meclis binası...

İzlanda'nın ise minicik bir salonu var.

Bu koltuk kime ait sizce?

2010-04-19T17:27:00.002+03:00

İzlanda'dayken bir ofisi ziyaret ettim. Orada öylesine tek başına bir koridorun dibinde, önünde iki sade sandalye bulunan bir koltuğa rastladım. İzlandalı gazeteci arkadaşım Björgvin'e "burada kim oturuyor" diye sorduğumda yanıtına inanamadım. Sizce hangi üst düzey koltuğa aittir bu?

Eyjafjallajokull'un intikamı

2010-04-18T20:31:00.015+03:00

Komik bir dünyada yaşıyoruz. Yani süper teknolojiler var, insanlar süper sonik uçaklar yapıyor; ingiltereden avustralyaya 5 saatte uçulacağı söyleniyor, cep telefonları, internet, uydular, uluslararası uzay istasyonu var mesela bilinmeyen derinliğin bir yerlerinde. yani insanoğlu düşünüyor düşünüyor, tasarlıyor, yaratıyor ve geri kalanların hizmetine sunuyor. niçin? dünyayı daha hızlı yaşayabilmek için... hızla, zaman kaybetmeden. hemen. neden çünkü artık zaman para demek. daha çok zamanınız varsa daha çok kazanırsınız. aşklar, işler, yolculuklar hep hızlı. hazmetmeden, çabuk unutularak yaşanılan hayatlar...

peki yaradanın yarattığı, ya da her nasıl oluşmuşsa doğa bu hızı seviyor mu hiç sordunuz mu? onun milyarlarca yıldır kurduğu düzeni daha çok bilmem ne için değiştirmeye çalıştığınızda doğanın neler hissettiğini hiç sordunuz mu? İnsanın dünyayı kendine göre ayarlamasına sinirleniyor bence artık doğa. bıktı çünkü insanın açgözlülüğünden ve işte püskürtüverdi küllerini dünyanın; insanlığın; daha çok için her şeyi yapmak isteyenlerin üzerine. ne oldu peki? dünya yavaşlaştı. gerçek hızına ulaştı değil mi? herkes bekliyor. havaalanlarında ağır ağır. bir yere gitmeden, zamanı yaya yaya. dün okudum almanya savunma bakanı afganistandan hava sahası kapalı olduğu için istanbula inmiş ve buradan da arabasıyla almanyaya gidecekmiş. aklıma 14, 15 ya da ne bileyim arabanın keşfedilmediği yıllar geldi. o zamanlarda at arabalarıyla yolculuk ediliyordu ya; eee imparatorluklar da kuruldu, halklar da yönetildi; tutkulu zamana yayılan uzun soluklu aşklar da yaşandı. yaşanmadı mı? hepsi yaşandı.

şimdiyse dünya minicik bir ülke olan İzlanda'nın bir volkanik dağının intikamını aldıktan sonra dinlenmesi için dua ediyor. bence geriye oturun ve yavaş yaşanan dünyanın tadını çıkarın. daha çok okuyun, yanınızdakiyle daha derin sohbetler edin, daha çok müzik dinleyin, ama aslında daha çok kendinizi dinleyin...

hee bir de ekonomik kriz sırasında Ekim 2008'de İzlanda'ya gitmiştim 4 günlüğüne. krizin minicik bir ülkeyi nasıl mahvettiğini yerinde görmek için. İşte o minik ülke bir kez daha dünyayı ayağa kaldırdı. madem bol bol vaktiniz var buyrun bugün küller altındaki olan ancak aslında muhteşem temiz bir havaya ve bir o kadar sıcakkanlı insanlara sahip İzlanda resimlerine bakmaya...

Minik İzlanda adasının belediye binasındaki maketi. Başkenti solda, patlayan yanardağ ise kuzeyde.
Ne güzel bina değil mi? Minik gölün arkasındaki binalara hayran kalmıştım orada.
İzlanda'nın en büyük geliri balıkçılıktan geliyor. Burası da en büyük liman.

Bu iki kız da gazetemiz tarafından birinci sayfaya konulmuşlardı. Döndüğümde herkes ikisini konuşuyordu. Benim de Başbakanla resmimi koymuşlardı, ama bunların onda biri büyüklükte:))
Burası da başkent Rejkavik'in en ünlü alışveriş caddesi
Gençlerle çok eğlenmiştim. Üniversiteden çıktıktan sonra ekonomik kriz konuşuyorduk, bir anda poz vermeye başladılar. Sonra hepsine resimlerini göndermiştim.
Bu da ben... Güneşe bakmayın; sıfırın altında donmuştum.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Büyüleyici... Polina Semionova...

2010-04-16T20:10:00.002+03:00

Polina Semionova - Click here for more blooper videos

Lyon... Fransa'nın küçük ama şirin kenti...

2010-04-14T02:38:00.003+03:00

Lyon, Fransa’nın orta-güney bölgesinde minik bir kent. Kardeşime göre burada çok fazla göçmen-yabancı yokmuş. Genelde yabancılar oraya okumak için giden öğrencilerden oluşuyor. Etrafa baktığımda incecik ama gerçekten ileri yaşta bile olsalar en fazla 40 beden kadınlar ve erkekler gördüm. Hepsi mi incecik olur yaa... Fransızlar zayıf derlerdi de inanmazdım. İnce uzun insanlar.

Dümdüz bir kent Lyon. Yürü yürü dur. Belki de zayıf olmalarının en büyük nedeni budur dedik kendi kendimize. Lyon’da en güzel ne yapılır? Rhone nehri çevresinde yürünebilirsiniz, ayışığının keyfini çıkarabilirsiniz. Eski Lyon anlamına gelen “Vieux Lyon”da gezinebilirsiniz. Daracık sokaklarda, Arnavut kaldırımları üzerinde adımlarınızı yavaşlatıp taş evlere hayran kalabilirsiniz. Aslında bizim Tarlabaşı’ndaki evlere o kadar benziyorlar ki. Binaların büyük bir kısmı 1800’lerden kalma, oymalı girişlere sahip, balkonsuzlar. Ancak içinde yürümek bile insanı korkutan Tarlabaşı’ndan çok daha bakımlı, gösterişli ve güvenli bir bölge burası. Binaların altına lokantalar açmışlar. Genelde “menu” usulü çalışıyorlar. Bir başlangıç, ana yemek ve tatlı, 12-25 euro arası. İsterseniz kafanıza göre takılıp da karnınızı doyurabilirsiniz menüden ayrı olarak.

Lyon’un ana caddesi Victor Hugo denilen yer. Sokağa çıkan Belle Cour denilen büyük bir park var. Tipik Avrupa kenti; bisiklete binenler, paten kayanlar, çocuklarını gezdirenler. Biz gittiğimizde paskalya tatili başlamıştı ve sokaklar tıklım tıklımdı. Funikülere binerek kentin tek yüksek noktasındaki kiliseyi de ziyaret edebilirsiniz. Bir de cumartesi günleri ile pazar 12’ye kadar açık olan halk pazarına da uğramadan dönmeyin. Nehrin hemen kenarına kuruluyor. Birbirinden güzel peynirler ve deniz ürünleri var. Oradan alıp arkasındaki kafelerde yiyebilirsiniz. Bu arada pazar günleri neredeyse bütün mağazalar, marketler kapalı. O yüzden ne alacaksanız mutlaka cumartesinden halledin. Biz kardeşimin yurdunda pazar akşamı yemek yapalım dedik de hiçbir malzememiz olmadığı için vazgeçmek zorunda kaldık. Yemeklerin büyük bir kısmında domuz eti var; yemeyenler için söyleyelim “poulet” tavuk; “bouef” (sanırım böyle yazılıyordu) ise dana eti anlamına geliyor. Hani bilgeden söylemesi. Hee bir de unutmadan haşlanmış midye var; bizim midye dolmanın içinde pirinç olmayanından en az 40 tane alıyor, bir tencerenin içine atıyor, sosla kaynatıp getiriyorlar. Tencereden de açıp açıp yiyorsunuz. Çok merak ettim nasıl bir tadı olduğunu ama işte bir onu yapamadan dönüyorum... Geri dönecek bir nedenim kaldı sonundaJ...

Lyon gerçekten güzel bir kent. Birbirinden güzel ve düzenli binalar, kalburüstü insanların yaşadığı sokaklar, geniş meydanlar, temiz hava ve lezzetli Fransız şaraplarıyla süslü bir kent işte. Paris’in karma karışık dünyasından çok farklı, sessiz, keyifli bir kent. Bilge tavsiye eder de eder...

Geri geldim küllerimden doğdum yeniden:))

2010-04-14T02:34:00.002+03:00

Biliyorum bayağı uzun bir süredir yazmıyorum. Aslında Bağdat’tan o kadar çok yazdım ki bir süre içimden bilgisayarı bile açmak gelmedi. Sonra yurt dışından bir arkadaşım blog’umun hacklendiğini söyledi. Blog’a girildiğinde otomatik olarak başka bir siteye yönlendiriyormuş. Onu düzeltmek için o kadar çok girdim, blog yöneticileriyle emailleştim, düzelip düzelmediğiyle o kadar kafa yordum ki bir süre girmek bile gelmedi içimden. Ama sonra baktım tıklar hep var; azalsa da hiç son bulmuyor. Sonra mail atanlar var; sonra yorum yapanlar... eee neredeyse bir ay oldu; karalamak lazım geldi. Bir de bir sürü yazı birikti; bir sürü yolculuk geçti; bir sürü anı doldu.... eee bilge duramaz yazar yazar yazar...
Şu anda neredeyim biliyor musunuz? Paris’te Charles De Gaulle havaalanında Barcelona’ya gidecek olan uçağımı bekliyorum. Solumda iki Arap bir memleketten gelen iki Fransız var. Arada fransızca ve arapça konuşmalarından belli sanırım. Etraf yine dünyanın her tarafında olduğu gibi çekik gözlülerle dolu. Sanırım dünyanın turizm ihtiyacını japonlar ve çinliler dolduruyor. Hani onlar evde bir otursa her yer parasızlıktan kırılır bence. İtalyanlar Paris’ten aldıkları hediyeleri birbirlerine gösteriyorlar. Bağıra bağıra tabii ki... Eşcinsel bir çift de var. Birbirlerini bayağı seviyor gözüküyorlar.

Benim biraz ateşim var. Yüzüm yanıyor. Hasta mı olacağım acaba? Hayır... Barcelona’da hasta hasta gezmek istemiyorum. Niye mi gidiyorum İspanya’nın en güzel kentine? Aslında şuradan başlayayım. Erkek kardeşim Fransa’nın Lyon kentinde fransızca öğrenmekle meşgul. Annem, ben ve ablam onu ziyarete gittik. Böyle taksicilerler, kasadaki kadınlarla Fransızca konuşmasına hayran hayran baktık. Oradan da iki günlüğüne Paris’e gittik. Annem Eyfel Kulesi’ni görmeden Fransa’dan dönmem deyip durdu. Ama Eyfel’e gittiğimizde asansörü bulamadığımız için neredeyse 600 merdiveni yürüyerek çıktığında, sanırım biraz da olsa pişman oldu. Ama yine de onu tebrik ediyorum; iyi bir performans sergiledi. En tepeden Paris’e kuşbakışı baktığında gerçekten çok keyifliydi. İşte o ikisini ben otelde bıraktım, havaalanı otobüsüne bindim ve şu anda buradayım. Barcelona’da da Avrupa Birliği üzerine bir toplantı var. Ermenistan’a beni davet eden Tesev düzenliyor. Bayağı üst düzey bir katılım olacak sanırım. Üç günlüğüne de oradayım... Bir sonraki seyahatim ne zaman mı olacak? Onu bilmiyorum henüz ama bilge kalmaz-kalamaz-kalmayacak sanırım asla evinde bir ayın 30 günü... Olsun bilge yine de mutlu dünyayı görmekten, farklı insanlar tanımaktan, farklı diller konuşmaktan, farklı kentleri koklamaktan, farklı yemekleri tatmaktan, farklı hikayeleri hiç tanımadıklarına anlatmaktan... Uçağım kalkmak üzere. Şimdilik hoşçakalın... Uzak kaldığım için de özür dilerim. Bir daha olmayacak söz☺ (bu arada uçağı kaçırıyordum az kalsın yazıya dalarak. En son binen bendim!!!)

(Not: resim olarak da iki yıl önce barcelonada çektiğim bir fotoğrafı koydum. dünyanın gerçekten en güzel kentlerinden biridir kendisi!!!)

Biraz tatli biraz da ciger almaz miydiniz?

2010-03-09T20:23:00.003+02:00

Hayatimda ilk kez bir arap ulkesinde ac kaldim. nerde kahire, ammandaki lokantalar. beyrut yemekleri...

burada gercekten et disinda yiyecek bir sey yok. bir de balik varmis dicleden cikan onu da bu aksam tadicam. ama etleri cok cok yagli. uzerine iki soda ic anca hazmedebiliyorsun.. bir de canim yaa cok pisler.. ozur dilerim ama yemin ederim bunlari gorunce butun istahim kacti.. annemin yemeklerini ozledim gercekten...

resimlerden ilki gordugunuz uzre ciger... ordan kesip kizartiyorlar. digeri de (bu arada internet kafede iki saattir diksin diksinli vur kir savas oyunu oynayip beynimi yememe neden olan adam simdi arapca sarki soyleip gobek atiyor. bu ne celiski yaa.. bu arada burada herkes o savas oyununu oynuyor) ne diyodum, digeri de ici peynirli bir helva...

12 Imam'dan ikisi burada yatiyor. Imam Kazim Turbesi, Siilerin diyari

2010-03-09T20:14:00.005+02:00

Tam 4 aramadan sonra binbir guclukle Imam Kazim turbesinin avlusuna girdik. Ortadaki carsi benzeri yerde surekli kuran okluyan bir makine var. acayip kalabalik vardi. ozellikle secimler bitti ve tatik de sona erdi diye herkes turbeye gitmis. Buraya iran'dan cok fazla turist geliyormus. Siiler icin cok onemli 12 imamdan ikisi burada yatiyor. Biri imam Kazim, digerinin adini hatirlamiyorum...tek carsafli olmayan bendim.. gercekten...

Yagmalanan Irak Muzesi'nden birkac kare

2010-03-09T19:50:00.006+02:00

Irak Muzesi'nde en eski tas devrinden kalma eserler var. ayrica osmanli donemi, sumerler, asurlularin tarihi yahtiyor burada. ama muze savasin ilk basladigindan inanilmaz bir yagmalamaya maruz kaldi. amerikan isgal askerleri muzenin yerini ve onemini bile bilmiyordu ku yagmayi durdurabilsin. 40 bine yakin eser hala yurtdisinda birilerinin ellerinde yatiyor...

ben de bugun muzeye gittim ve buraya birkac fotograf ekliyorum. ilki ulkenin kuzeyinde kurulan Nemrut kentinden getirilen eserler. ikincisi asur kralligini koruyan aslanlar. aslanin agzindan giren ruzgr kulagindan cikarken ugultulu ve kukremeye benzeyen bir ses cikarirmis. bu sesin de kotu ruhlari ittigine inanilirmis. ucuncusu bu topraklardaki tarihin noktalari, digeri bir heykelin muhtesem ayak detayi. digeri 5 bacakli, insan basli at. bas insan aklini, govde ise gucu temsil ediyor. arkasinda ise onu koruyan melegi... sonuncusu da yagmada kirilan bir eserle ilgili resim...

Beser ariyorsan Doguya gideceksin habibi

2010-03-09T19:26:00.003+02:00

Bagdat'ta artik bir haftam gecti... bir hafta boyunca onlarca insanla konustum, hikayelerini dinledim, her gun en az 50 tane kontrol noktasindan gectim, bulut alemdar (bizim polatin iraktaki adi) esprisine maruz kaldim, safevi turkiye (tukiyeden gazeteciler) cumlesini duydum ve ibrahim tatlisesin butun sarkilarini ezberledim... bizim turkmen mihmandara (adi Amer kendisinin) artik ibo yetti dedigimde "sibel can ister misin?" cumlesiyle beni yikmasi son noktaydi...

yoruldum... yemin ederim turkiyeye laf edenleri sadece bir hafta arap ulkelerine gonderecegim... yavas yavasin, gec kalmanin, 1 saniyenin aslinda 35 dakka anlamina gelebilecegini (bugun irak muzesinde mudurle gorusmek icin beklerken yardimcisi sadece 1 saniye sonra musait olabilecegini soyledi de) ogrenirler. bizim rehberi tam 3 saat bekledikten sonra "hazirim gelin" dediginde daha bi yarim saat otomoblini yikadigini (arabada tabii ki bangir bangir ibo caliyor kuskusuz) gorunce oturdum ve o andan zevk almaya calistim. soyleyecek daha ne var ki... araplar, yavas insanlar... gerci omrunun yarisini kontrol noktalarinda bekleyerek diger yarisini da bomba beni vurur mu acaba diye korkarak gecirince insan hayati belki de daha az onemsemeye basliyor. daha yavasa aliyor: yani bizim asla yapamadigimiz yapiyor ve vitesi geriye takiyor biraz. ama bu sadece irakta degil ki, misirda urdunde filistinde hep boyleydi. yaa urdunde kralicenin soforu bile beni almaya yarim saat gec geldi ne diyeyim ki...

yine de biraz insan (ya da arapcasiyla beser-ogrencem bu dili) ariyorsa bu dunda doguya getmeli bence. dun Sadr kentindeydik. hicbir gazetecinin kolay kolay giremedigi, irak polisinin ancak 6 ay once tam onetimine aldgig, Sii milislerin kalesi Sadr kentinde. bombayla darmaduman olmus bi binanin altinda calisan adamla konusmaya basladik. sadece iki saniye sonra caylar geliverdi. yurektenler, canlar... bizim gibiler.. ozler site.

evet agir adamlar, tam rahatlar ama ben yine de seviyorum arap ulkelerini. kurallarini esnetebilmelerini (avrupadan en buyuk fark bu), bir selamin her seye deger oldugu bu dunyayi seviyorum. bir gun insallah (bu insallah burda cok mesher, bi sey istediginizde once insallah geliyor sonra yapiliyor tabii bi saat sonra) buralarda bir yerlerde muhabirlik yapabilirim birkac yilligina. Amer gel bagdatta kal diyor ama ben beyrut ya da kudusu istiyorum. bakalim bilgenin yolu bir daha nereye duser... simdilik bu kadart. yarin turkiyede gorusuruz... fotolarla sizi basbaba birakiyorum...

Surunen aci ceken gazeteciler ve Irakli siyasilere etten duvar

2010-03-07T15:56:00.003+02:00

Basbakan Maliki Yesil bolgedeki el resit otelinde oy verdi. bu yesil bolge acayip bir yer... sanki bambaska bir dunya. bagdatin tam ortasinda aslinda. oyl uzak degil. ama inanilmaz korunuyor. bin tane aramadan gecip kopekler sizi koklayip oyle giriyorsuzun. bircok elcilik, hukumet binasi yesil bolgede... orada oy veren basbakanin ne diyecegini anlamak icin de gazeteciler birbirini ezdi..

diger foto da basbakan yardimcisi tarik el hasimi icin cekilen etten duvar... adam gozukmuyor bile... bagdatta her yer duvar!

Aramalar hep surdu ama sokaklar bombostu!

2010-03-07T15:53:00.002+02:00

Salihiye bolgesinden iki goruntu... sanki secim degil di mi... nerde bizdeki secimler... burada herkes gercekten korkuyor. oy verip vine geri kaciyor.. yazik yaaa...

Sokaga cikma yasagi aktinda Bagdatta gece...

2010-03-07T15:49:00.002+02:00

Yasak yuzunden erkenden yemek yiyip odalarimiza cekildik.. sabah da 6ya ceyrek kala kalktim.. ayakta uyuyorum gercekten... gerci herkes erkenciydi. secim burosuna gittigimde butun gazetecilerin coktan orda oldugunu gordum. valla yazik bize yaaa...

AFP ajansinda resmimi koymuslar!!!

2010-03-07T13:43:00.003+02:00

Fransiz haber ajansi benim resmimi sistemi gecmis.. resim bu sabah cekildi, biz bir okulda oy verenlerle konsmaya giderken. tum dunyada cantasi aranan kadin olarak taninacagim.. aman tanrim!!!

Bu da foto alti: An Iraqi soldier searches a woman's purse at the entrance to a polling centre in central Baghdad on March 7, 2010. Iraqis started voting in their war-shattered nation's second parliamentary election since the US-led overthrow of dictator Saddam Hussein, as mortars and bombs rocked Baghdad. AFP PHOTO/JOSEPH EID

(tercumesi: Irakli bir asker Bagdat'ta bir secim merkezinde bir kadinin cantasini ariyor)

Otele kapandik!!

2010-03-06T17:58:00.002+02:00

bu aksam saat 10dan itibaren sokaga cikma yasagi basliyor. ben butun haberlerimi sabahtan gondermistim zaten. rehberimiz evine gitti. tek basimiza cikmamiz mumkun degil. hele de hava kararainca asla... sokaga cikmamak en iyi secenek bu aksam icin. her an bir patlama olabilir deniyor.

biz de kaldigimiz oteldeki gazetecilerle internet kafeye tikildik kaldik. herkes nette geziniyor haberlere bakiyor. gelen giden tipler hep ayni... ispanyollar, amerikalilar, fransizlar... yarin sabah erken is basliyor... sandiklara gidip oylamayi cekecegiz.. hadi bakalim...

Savasan cocuklarin oyuncaklari da silah oluyor...

2010-03-06T17:30:00.003+02:00

Kerrada Caddesinden bir goruntu... kadinlar oyle baslrini bizdeki gibi sikmabas yok. sadece kollar kapali olsun' dar giysiler olmasin yeter... urdun ve misirdan cok daha rahat kadinlar burada bence. ama tabii ki bunu sadece son birkac yildir boyle. dinciler gucunu yitirdikce kadinlar da ozgurlesiyor iste. darisi bizim basimiza...

Otelimin balkonundan Bagdat ve Dicle Nehri

2010-03-06T16:13:00.003+02:00

Ya muhammed ya ali!

2010-03-06T16:05:00.003+02:00

Sii mahallelerinde Hz. Ali posterleri hakim...

Bilge Bagdat'ta... Korkuyor muyum EVET; ama yine de diyorum ki iyi ki gelmisim

2010-03-06T15:35:00.004+02:00

“Aman oraya gitme, insan hiç Bağdat’a gider mi, deli misin sen kız başına, kafana bomba düşsün de gör” gibi tüm cümleleri kulak ardı ederek perşembe sabaha karşı kalkan uçakla Irak’ın başkenti Bağdat’a geldim. Ve geldiğim her dakikaya şükrediyorum ki iyi ki de gelmişim.
Neresinden başlasam da anlatsam. 2003’ten beri Amerika’nın işgali altında Irak. Ancak artık sokaklardaki devriyeyi tamamen Irak polisine devretmiş ABD ordusu. Bu yüzden ortalıklarda hiç dolaşmıyorlar. Kendilerini sadece bi havaalanında sürü halinde bir de basın toplantılarında kulaklarında cihazlarıyla ajan/güvenlik/istihbaratçı modellerinde görebilirsiniz. Ya da ağzında sakız kimin varsa bilin ki o Amerikalıdır.
Boşverelim Amerikalıları. Gelelim Bağdat’a... içinden ne güzel bir Dicle akar ki görmelisiniz. Eskiden kıyıdan kıyıya tekne gezintileri, sağında solunda kafeler varmış. Arka arkaya patlayan bombalar, silahlı çatışmalar, mezhep kavgaları mahvetmiş Bağdat’ı. Artık Dicle’ye sadece üzerinden geçen onlarca köprüden yürürken bakabiliyorsunuz.
Bağdat çok eski bir kent. Bir kere her yer sapsarı. Hem binalar sarı hem de çölden gelen kumlar rüzgarla birleşince her şeyi tek bir renk yapıyor. Bir de tepenizden hiç eksik olmayan güneş tabii ki.
Birçok yapı Saddam zamanında yapılmış. İşlemeli oymalı, kakmalı binalar, muhteşem camiler. Büyük büyük meydanlar. Savaş başlayıp da Saddam da gidince herkes kendi arasında paylaşmış. Tabii bir masa etrafında oturarak değil, savaşarak. Dicle’ye bakan güzelim muhteşem binaların 1000 metrekare olduğunu söylüyor Amer (bu arada bunu yazarken otel odasının tepesinden sürekli helikopterler devriye geziyor). Kendisine de Saddamın oglu Uday bir ev hediye etmiş. Ama savaştan sonra hepsini alıp kendi aralarında yöneticiler paylaşmışlar. Saddam’ın partisi Baas üyeleri de artık Ürdün, Suudi Arabistan veya Suriye’de yaşıyorlarmış.

Bağdat’ta mahalleler tamamen ayrılmış, Şii ve Sünni diye. Zaten hangi mahalledeyim diye merak etmenize hiç gerek yok; Hz. Ali resmi size Şii bölgesinde olduğunuz hemen hatırlatıveriyor. Sünni mahallelerine ise genelde “Kaide” deniyor; El Kaide’yi anımsatarak.
Ben nasıl mıyım? Yanımızda kapı gibi bir mihmandar var desem yanlış olmaz. Amer’a her kapı açılıyor. Camları kurşun geçirmez bir araçla gece gündüz Bağdat sokaklarındayız. Ve şunu söyleyeyim ki sokaklardaki tek yabancı ben ve foto muhabiri Kutup abiydi. Geri kalan herkes Iraklı. Zaten ajanslar da tuttukları Iraklı gazetecileri haber yapmak için sokaklara salıyor. Kendileri otel odalarında oturuyorlar. Tüm işi yapan, kelle koltukta yaşayan Iraklılar, kaymağını ise Fransız Amerikalı gazeteciler yiyor.
Neyse biz yine de temkini elden bırakmadan gezdik bol bol sokaklarda. En işlek caddesi buranın Kerrada. Aynı zamanda en zengin bölgesi. Bizim rehberin arkadaşı evini tam 300 bin dolara almış. 400 metrekareymiş. Dedim içimden acaba Irak’a gelip de çalışsam mı diye.
Tabii yoksul yerleri de yok değil. Özellikle Reşit denilen bölge içler acısı halde.
Ben buraya niye mi geldim? Pazar günü parlamento seçimleri var ve 19 milyon Iraklı sandık başına gidip hem başbakan hem de meclisi seçecek. O yeni meclis de Talabani’nin yerine yeni cumhurbaşkanını atayacak. Aslında bu seçimler Türkiye için de çok önemli. Çünkü gelen başbakan ABD ve diğer işgal gücü askerlerinin de çekilmesini yöneten isim olacak. Bu askerlerin Türkiye üzerinden çekilmesi görüşülürken yeni isim bizim için de büyük önem taşıyor. Ayrıca Kürt partilerin yüzde kaç oy alacağı da önemli. Ama bu kadar önemli bir seçimi sadece Türk gazeteci olarak benim izlemem de benim için çok önemli. Tabii ki ajanslar var ama gazete tek biziz.

Bana korkuyor musun diye sorarsanız yanıtım evet olur. Hayatımda hiçbir ülkede buradaki kadar tedirgin ve gergin olmadım. Ne bileyim her an her dakika bir patlama olabilir. Bir de siz unutsanız da güvenlik noktalarında askerler size hatırlatıyor zaten ortamın ne kadar gergin olduğunu. Sonuçta bizim kaldığımız otel daha iki ay öncesinde büyük bir patlama yaşamış. Hem de lobinin tam ortasında. 16 kişi ölmüş. Böyle olunca insanın lobide oturası bile gelmiyor. Ama en çok geceleri korkuyorum. Pasaportumu ve cüzdamını yastığın altına koyup kapımı da kitliyorum. Belki abartıyorum ve buraya gelmeden önce bana söylenenler yüzünden korkuyorum. Bilmiyorum ki. Ama sonuçta burada birçok yabancı gazeteci kaçırıldı ve ben onlardan biri olmak istemiyorum.

Neyse dönelim Bağdat’a... Şunu söyleyeyim ki burada Saddam Hüseyin sanki hiç yaşamamış gibi. Evet bir diktatördü ve eli de çok kanlıydı. Ama yine de insan en az 35 yıl ülkeyi tek başına yönetmiş bir adamdan bir iz kalsın istiyor. Aradan sadece 7 yıl geçti ve Saddam’ın bırakın bir eserini, resmini görmek adı bile anılmıyor. Koca bir tarih bu kadar mı çabuk kaybolur ki? Hatta bir Şii mahallesinden geçerken yüksek sesle Saddam’la ilgili bir şey söylediğimde Amer beni susturup “O adamın adını burda anma. Valla bağırabilirler sana” diyerek beni uyardı.

Şimdilik yazacaklarım bu kadar. Seçimler belki kukla hükümetlerle gidiyor, ABD ve dünyanın işine gelenler o koltuğa oturuyor. Ancak bu sadece Irak’ta öyle değil ki; tüm az gelişmiş ülkelerde aynı. Yine de bu halk sandık başına gitmekten pek mutlu ve umutlu. Saddam’ın o ölüm tarzını hak etmediğini söyleyen bir sürü Bağdatlıyla tanıştım. Keşke hapiste veya sürgünde olsaydı da asılmasaydı diyorlar. Ve ABD güdümünde bir ülke haline gelmenin üzüntüsü ve korkusu hepsinde var. Bakalım yarın ne olacak? Şimdilik bilgeden bu kadar.

(foto: Basbakan adaylarindan Iyad Allavi'nin basin toplantisi sonrasi tanklarin yaninda fotograf cektirdim. Türk oldugumu herkes acayip sicak davraniyor)

Bagdattayim!!!

2010-03-05T13:44:00.002+02:00

Pazar gunu yapilacak Irak secinlerini izlmeke icin savas altindaki bagdata geldim.. daha sonra fotograf yukleyecegim... ama iyiyim ve merak edenler icin henuz yanimda bomba patlamadi... ama kader:))

Alkazar Kapanıyormuş!!! çok üzüldüm...

2010-02-24T18:48:00.003+02:00

Beyoğlu'ndan aşağı doğru inerken soldaki muhteşem binalardan biridir kendileri. saçma sapan giyim kuşam dükkanlarından çok daha güzel, çok daha zarif, çok daha Beyoğlu'dur kendisi... Kiminiz hiç dikkat bile etmemişsinizdir belki. Kapısında iki tane zarif kadın heykelciği vardır. Sağlı sollu. elleri yanlarından sarkan kadınlara bakarak ve hayran kalarak içeriye giren sinemaseverleri karşılarlar.
Bir gün o kadar üzgündüm ki... bundan iki yıl önceydi sanırım. öyle boş boş yukarı doğru eve yürürken sağıma döndüm. "4 ay 3 hafta 2 gün" adlı filmi afişini gördüm. Durdum, içeri girdim ve bilet aldım. izlediğim en güzel filmlerden biriydi. Sonra semih kaplanoğlu'nun "süt" filmini izledim orda. hani geçen günlerde altın ayıyı alan yönetmen. muhteşem filmlerdi. kendi halinde ama muhteşem. içerisi o kadar boştu ki her iki filmde de... ne yazık...
işte tüm bunların sonucunda kapanıyor alkazar sineması. ben kapanmasını istemiyorum. gerçekten çok üzüldüm. demiş ki Adalet Dinamit sinema yönetimi adına: “Alkazar Sineması'nı bütünüyle yenileyip 28 Şubat 1994 tarihinde “Germinal” filminin gösterimi ile açılışını yaparak, yeni bir film programı anlayışı ile sinemaseverlerin hizmetine sunan biz Alkazar Sineması'nın yönetimi, buruk bir hüznü tüm benliğimizle hissettiğimiz şu günlerde bu oyunu yeniden anımsadık. Büyük alışveriş merkezlerindeki son derece yüksek yatırımlarla yapılan, teknolojik olanaklarla donatılmış olan ve popüler, ticari filmleri izleyiciye sunan 8-10 perdeli sinema salonlarına karşı, adeta kahraman bakkallar gibi küçük, iddiasız sanat sineması olmayı sürdürecek gücümüz ne yazık ki kalmadı.”

çok üzüldüm. gerçekten üzüldüm.

İstanbul uzaydan "tweet"lendi

2010-02-19T12:46:00.002+02:00

Hani şu twitter var ya. siz bilebilirsiniz ama benim annem ve babam hala bilmiyor ne olduğunu. twitter, böyle gün içerisinde ne yapıyorsan internete yazdığın bir site. yani ben yemek yedim, ayağa kalktım, tuvalete gittim, çıktım, bi daha girdim, sonra yine çıktım, ayyy ayakkabımı giymeyi unuttum, sokağa çıplak çıktım" gibi cümlelerle süslü. ama biz biri bizi gözetliyor delisi bir dünya olduğumuz için inanılmaz tutan bir site oldu sevgili blog okuyucularım.

neyse olayımız İstanbul'la ilgili. Uzaydaki astronot güzelim kentimizin fotoğrafını çekmiş ve kendi "twitter" adresinde yayınlamış. bize de ancak bakmak düşer. demişler ya alem uzaya gidiyor biz nereye?:) bırakın gitmeyi adam bi de tweet'lemiş...
daha fazlası için:
http://www.medyatava.com/haber.asp?id=62471

Haydi biraz gülümseyin... Uyuyan güzeller

2010-02-18T13:51:00.006+02:00

daha fazla resim için
http://www.dailymail.co.uk/news/article-1251841/The-incredible-pictures-snoozing-newborns-taken-babies-10-days-old.html

linkini tıklayın.

Fox News sizin için haber yapmış... Buyrun okuyun:)

2010-02-17T13:38:00.001+02:00

http://www.foxnews.com/story/0,2933,585984,00.html

Aşk ve Ceza

2010-02-17T10:33:00.003+02:00

dizi furyasını çok sevdiğim söylenemez. bir sürü var. hepsini takip edemiyor ki insan. mesela aşk-ı memnu'ya dayanamıyorum. ağır ağır ilerleyen replikler, süslü kadınlar adamlar. yaprak dökümü çok acıklı. hanımın çiftliğinde özgü namal beni baydı. geçenlerde ezel'i izlemeye çalıştım... ayyy çok karışık. valla yoruldum bi bölüm takip ederken, her hafta devamlı izleyenler nasıl hatırlıyorlar. bi de mafyadan sıkıldım ben artık filmlerde. neyse yine de güzel çekimleri falan ama bana göre değil.

benim için dizi aslında beni eve bağlayan bi şey. yani o saatte evde olmalıyım, yemek yapıp izlemeliyim oluyor ya insan; o duygusunu seviyorum. asmalı konakı hiç kaçırmazdım mesela. sonra çemberimde gül oya ile her bölümde sinir krizi geçirene kadar ağlardık. ne diziydi be! sonra hırsız-polis geldi. bi ara unutulmaz'ı seyrediyordum ama aman tanrım. iyice zıvanadan çıktılar. annemle cumartesi akşamları akaysa durağı'nı izliyoruz. çok komik yaaa...
kafa dağıtmak istiyorum dizilerle anlayacağınız. işyerinin dertlerini, hırslarını, kötülüklerini kapının dışına bırakıp başka bir dünyaya girmek. ve sonunda yeni takıntı dizimi buldum. Aşk ve Ceza... ben bu nurgül yeşilçay'a hastayım. konusu falan da ilginç... sevdim ben o diziyi. biraz asmalı konak'a benziyor. böyle reklamcı modern kadın ile vanlı bir aşiret erkeği. orada çocuğun ablası mesela seymen'in evdeki ablasına benziyor. anne aynı anne... ne bileyim ben çok benzettim. bakalım inşallah bizi hayal kırıklığına uğratmazlar...
artık salı akşamları doluyum. soranlara söyleyeyim:)

Saçım Ziynet Sali gibi olsun lütfen!!!

2010-02-14T15:59:00.002+02:00

Kadınlar tuhaf yaratıklar bence... yani sürekli bir değişim bir yenilenme, yeni giysiler, yeni elbiseler, yeni ayakkabılar, yeni yeni yeni. sanki tüm tüketim dünyası kadınlar için çalışıyor değil mi? özellikle erkeklerin ne kadar şikayetçi olduğunu biliyorum. yaşasın kredi kartları ve ezberlenen şifreler:)... geçenlerde "sex and the city"yi izliyordum ve samantha (seyredenler namını bilir) süper bir cümle etti: dünya erkeklerin vermesi kadınların da alması üzerine kuruludur. ne tarafa çekilirse artık...
neyse konuya dönelim, yoksa yolunu şaşırmak üzere...
ben öyle asla bir tüketim canavar olmadım. son 3 yılda takıntı yaptığı ayakkabılar, çizmeler, sandaletler, terlikler ve ayağa giyilebilen diğer eşyalar dışında hiçbir lüksüm de yok... zaten onlar kredi kartımı yeterince dolduruyor. ama artık hayatımda bir değişiklik yapmalıydım. ve neredeyse 4 yıldır yapmadığım bir şeyi yaptım: kuaföre gittim.
saçlarım benim için kutsaldır. her kadınınki gibi... yani öyle değişiklik yapmak için mutlaka bir neden, önemli bir rol modeli ve kendi saçlarından gerçekten memnun olmamak/bir arızası olması gerekir. ne yapsam ne yapsam derken televizyonda bir şarkıcı gördüm. adını bilmiyorum. hemen kuaföre gittim. dedim aç kanal d'yi... işte bu kadınınki gibi istiyorum. "Aa bu zeynep sali. tanımıyo musun?"... "yooo.. boşver sen tanımamı boya işte, kısalt bi şeyler yap. hee bir de çabuk yap her an vazgeçebilirim.."
işte bu sözlerimi sarf ettiğimde saatler öğleden sonra 2'yi gösteriyordu. "Borcum ne kadardı" sorusunu sorduğumda ise saat kaçtı biliyo musunuz? 6... akşam... Evet dakikalar geçtikçe neden en son 4 yıl önce gittiğimi kesime/boyaya vs.'ye o zaman anladım. süre şöyle geçti; teker teker paketleme, aralarını sarıya döndüren balyaj denilen şey. ardından yıkadı. sonra hepsini yeniden boyadı. bekle bekle bekle bekle... sonra kesti kuruttu sardı vs vs vs vs vs... okumadığım kadın dergisi kalmadı. hello, şamdan, tutti frutti, in style, cosmo... kadınlar erkekler ilişkiler en iyi lokantalar... içim bayıldı yemin ederim...
sonunda çıktım. artık saçlarım kızıl kahve.. kimilerine göre fındık kabuğu... yani bilmiyorum ben. dedim o kadın gibi olsun oldu. hem de çok güzel oldu. kuaförüm teee mimarsinan'da. acayip becerikli ve tabii ki süper sabırlı cool bir adam. ellerine sağlık burakcığım... maşa ve de düzleştirici de aldım. artık sabahın köründe kalkıp saçlarımı sarıyorum, düzeltiyorum, tokalar takıyorum. bi saç insanı bu kadar mı mutlu eder? Bilmem ediyormuş işte...

Ey heybetli Ararat!

2010-02-09T00:49:00.003+02:00

Her iki Ararat görüntüsünü de Erivan'ın en yüksek tepesinden çektim. Biraz karanlıklar ama ulu Ağrı ne güzel duruyor değil mi?

Eçmiyadzin Kilisesi'nin bahçesinde bir Haçkar ve Ermeni süsleme sanatları

2010-02-09T00:45:00.003+02:00

Borş Çorbası

2010-02-09T00:42:00.003+02:00

İşte bu ilaç niyetine içilecek çok zengin çorbanın tarifi..

Malzemeler:

2 orta boy pancar, soyulup rendelenmiş
Yarım kilo (orta boy) ince doğranmış lahana
2 diş sarımsak
1 demet maydonoz, ince doğranmış
1 orta boy patates
1 büyük havuç, temizlenip rendelenmiş
2 orta boy kuru soğan
2 adet defne yaprağı
2 orta boy domates
1'er tatlı kaşığı biber ve domates salçası
1lt et suyu

Tarifi :

Etsuyunu önceden çıkarttığınızı farzediyoruz (biz her hafta Mert için kemik alıp, soğan-havuç-patates-sarımsak-maydonoz ile haşlıyoruz).
Küp küp doğranmış patatesleri etsuyuna ekleyin ve kaynatmaya başlayın
Patatesler biraz haşlanınca, ince kıyılmış lahanayı, defne yaprağını, maydonozun yarısını ekleyin
Kısık ateşte hepsini kaynatın
Başka bir geniş tencerede, ince doğranmış soğanı hafif pembeleşinceye kadar zeytinyağında çevirin, sonra domates ve biber salçalarını ekleyin, yine 1 dakika çevirin
Üzerine rendelenmiş yada küçücük doğranmış domatesleri ekleyin,
Domatesler de kaynayınca rendelenmiş pancar ve havuçları ekleyin, 5 dakika çevirin
Diğer tarafta kaynayan lahanalı karışım pişmişse, bu pancarlı karışımı ekleyin, 2 dak kadar kaynatın
Altını kapattıktan sonra ezilmiş sarımsakla, kalan yarım demet maydonozu ekleyin
Servisten önce defne yaprağını çıkarın (http://ceylanayik.blogspot.com adresinden alınmıştır.)

Vernisaj Pazarı

2010-02-09T00:37:00.002+02:00

Soykırım müzesinden iki kare

2010-02-09T00:34:00.001+02:00

İkincisindeki camların içinde, Türkiye'de "soykırım" olmuş kentlerden alınan topraklar yer alıyor.

Ermenistan, Ağrı Dağı ve daha nicesi. Geç kalmış bir yazıdır bu!

2010-02-08T23:50:00.004+02:00

Ermenistan'dan geleli neredeyse bir ay olacak. Hatta bir ayı da geçti galiba. Araya bir sürü toplantı, haber, tatil, keyif, dostluk, eğlence falan girince kalıverdi işte... ama yazmak istiyorum yine de. hani gitmek isteyen olur, ermenistan'ı bilmek isteyen olur... yazalım biraz değil mi?

ermenistan sadece sarı gelin, soykırım, kavga, öfke, nefret olamaz. yani olmamalı değil mi? geçmişte kocca bir ömrü birlikte geçirmiş iki ülkenin halkları birbirinden neden böyle nefret eder oldu... niye?

Ermenistan, dünyaya kapalı bir ülke. en önemli ama en önemli kapısı olan türkiye'den geçemiyorlar. ya kuzeyden ya da güneyden dolaşıp da avrupaya çıkabiliyorlar. türkiye sınır kapısını, ermenistanın azerbaycan toprakları içindeki yukarı karabag'ı işgal etmesi üzerien 1993'te kapattı. bir daha da açmadı. evet kaçak ticaret var, türk malları her yerde. ama olmamış. yani hala Ermenistan yoksul.

Artık 21'inci yüzyılda neden sınırlar kapalı kalır anlaşılmıyor gerçekten? Avrupa'nın son kapalı kapısı işte...

Ermenistan'ın en büyük gelir kaynağı kim mi peki? Diaspora... Yani ermenistan toprakları dışında yaşayan zengin ermeniler. her yıl abd başta olmak üzere birçok ülkede yardımlar toplanıyor ve ermenistan'a gönderiliyor.

Ermenistan her yönüyle dışarı kapalı bir ülke. Orada bulunduğum sırada sürekli yağan yağmur, kapalı hava, soğuk bir kış... bana belki de güzel görünebilecek ermenistan'ı daha da sıkıcı hale getirdi.

Ermenistan'da kendimi ilginç hissetmedim dersem yalan olur. yani türk olmanın verdiği ezik hal. onları bu topraklardan sürmenin verdiği o boğazında gerçekten düğümlenen bir yumak. bunu hayatımda ilk kez hissettim. daha önce kahireye, ürdüne gittim mesela. eski osmanlı topraklarına. ama onlar bir şekilde sıyırmış. yani kendi ayakları üzerinde durmayı başarmışlar. ama ermeniler öyle değil. yapayalnızlar. ve belki de bu nedenle birbirlerine inanılmaz bağlılar (burada bir parantez açmak istiyorum. haiti'ye giden bir dostum bana o halkın inanılmaz mağrur ve gururlu olduğunu, çünkü yıllardır sömürgelere karşın kendi ayakları üzerinde durmayı başarmaya çalıştıklarını söylemişti. bir anda aklıma geliverdi işte)...

Neyse, orada bunu hissettim işte. ne bileyim bu sözle anlatılmaz ki. Bizi oraya Kültür Üniversitesi'nin Küresel Araştırma Merkezi davet etti. Ben ve dış haberler/diplomasi yazan birkaç diğer gazeteciyle birlikte. neredeyse her gece konyaklarla süren sohbetlerin sonu mutlaka bir şekilde o "malum" konuya geliyordu: soykırıma...

Biz çözemezdik; yani o kadar derindi ki her şey. ama kimi zaman da ne kadar basittir çözümü değil mi? Soykırıma inanmak veya inanmamak değil aslında mesele. 1 milyon ölmüş, 500 bin ya da 10 bin. Önemli olan tek bir şey var bence. Geçmişle yüzleşebilmek.

Ermenistan'da 5 gün kaldım. Evet belki bu bir ülkeyi tanımaya yetmez, onlarla yaşamalı, onlarla gezmeli içmeli sonra onların gözlüğünden bakmaya çalışmalısınız. Neyi gördüm biliyor musunuz Erivan'da. Herkes ama herkesin mutlaka türkiye'yle bir şekilde bir bağlantısı var. bu kan bağı anlamında. ya amcası, ya dedesi, ya annanesi bir yerlerden göç etmiş. Erivan'da "maraş" ve "malatya" diye semtler var biliyor muydunuz? oralardan göç edenler kurmuşlar. adını da maraş ile malatya koymuşlar.

Oradayken bir soykırım müzesine de gittim. hani şu kıyametler koparan müze. büyük bir hayalkırıklığına uğradım. çünkü ben gerçekten büyük, şaşaalı, içinde benim fikrimi kökünden değiştirecek kanıtların olacağı bir yer hayal etmiştim. oysa ki öyle olmadı. birkaç avrupalının yazdığı kitap, resimler var o kadar... evet öldürmüşüz, acımasızca hem de... ama bu müze mi bizi tarihimizle yüzleştirip yaptıklarımızı görmemizi sağlayacak. bilmiyorum! (ben fransa'da bir toplama kampına gitmiştim. hatta onunla ilgili yazdım da bu blogda. orada gerçekten sistemli katliama tanık olmuştum. insanlığımdan utanmıştım. ağlamıştım ölenler için.)

neyse, yine de acı geçmiş acıdır. geçmişle, ortak bir hayat paylaştığımız insanlar kendi topraklarına dönebilmelidir. bu topraklar herkesin işte. bize mihmandarlık yapan dostumuz şöyle dedi bol konyaklı, duygulu bir gecenin sonunda: şu lobiden çıkın ve bana sokaktan birini çevirin. konuştuğunuz kişiler arasında göçte bir yakınını kaybetmemiş bir kişi bulursanız ben bu mesleği bırakırım, hepinizden de özür dilerim. ama yok! yok! yok! niye bunu görmüyorsunuz?

görüyorum dostum ve yazıyorum işte herkese... diyorum ki, bir kere yemeklerimiz aynı. içli köfte, kebap, haşlama hepsi var. onlar da sovyet döneminden kalma lahanadan bir de "borş" çorbası var ki tadına doyum olmaz!

müziğimiz de aynı desem abartmış olmam. onlarınki tabii ki biraz daha kafkas müziklerine benziyor. (mutlaka sayad nova, komitas bulun ve dinleyin. komitas'ın hikayesi o kadar güzel ve acıklı ki.. sonra onu da yazarım)

Ermenice Ermenistan "Hayastan" olarak söyleniyor. Hay; ermeni demek. astan da vatan. başkent erivan ise ermenice'de "yerevan". van onlarda kent anlamına geliyor. insan bizim van'ın da isminin ermeniceden gelmiş olabileceğini düşünmeden edemiyor (en azından ben edemedim).

erivan'ın en güzel ve en ünlü çarşısının adı "vernisaj". mutlaka gidin. birbirinden güzel yağlı boya tablolar, takılar, matruşkalar, broşlar... saatlerce gezebilirsiniz. ama orada sadece güzellikler yok tabii ki. minicik bir ampulu, bir banyo fıskıyesini, eski bir lambayı satmaya çalışan o kadar çok insan var ki. kendinizi bir hurdacının içinde bulursanız şaşırmayın.

Sonra Eçmiyadzin Kilisesi ve oradaki Haçkar denilen taşın üzerine süsleme sanatı eserlerini de görün. bize mihmandarlık yapan dostumuz, bunların en güzellerinin Ani harabelerinde olduğunu, türklerin bunların ne olduğunu anlamadan öylesine taş olarak kullandıklarını ve parçaladıklarını söyledi. ne acı değil mi? oysa ki isadan öncesine dayanan birer sanat eseri hepsi adeta.

Ama Ermenistan'ı gerçekten ermenistan yapan ne biliyor musunuz? Ararat! Yani diğer bizim için Ağrı Dağı. ama onlar için anlamını biz anlayamayız. bizim için sadece bir dağ ağrı. yazın dağcıların tırmandığı, öylesine bir yükselti işte.. ama ermeniler için can demek, vatan demek, hayat demek. Ararat deyince akan sular duruyor ermeniler için.

Ben de bir arkadaşın arabasıyla oranın en büyük tepesine çıkıp Ağrı Dağı'nı seyredaldım. İçimden dedim ki "Ağrı Dağı'nı ilk kez gördüm. o da ermenistan tarafındanmış." Öyle güzel öyle heybetli ki gerçekten. bizde nasıl boğaz gören evler çok pahalıysa ermenistan'da da Ağrı'yı görmek için balkonunuzdan kesenin ağzını açmanız gerekiyor.

Ermenistan ne yazmakla biter ne de anlatmakla. gitmek istiyorsanız haftada iki kez uçaklar kalkıyor. sanırım atlas jet'le ortak. vizeyi kapıda alabiliyorsunuz. para birimi dram. en güzel otel, best western. hem bakanlıklara hem de ana alışveriş caddesine yakın. en iyi konyak Ararat markanın Nairi olanı. Muhteşem gerçekten! daha anlatacak çok şey var... ama artık geç oldu. benim uyumam gerek. keşke düşmanlıkların, ölümlerin, kapalı kapıların, faşistlerin, acımasız katillerin olmadığı bir dünyaya uyanabilsem. bir umut, belki uyanırım...

(not: yukarıda gördüğünüz tüm fotoğrafları ben çektim. hem de büyük bir zevkle. dahası da var, ama dedim ya ... geç oldu.. rüya görmek lazım:))

Üniversite yıllarımdan bir hatıra!!!

2010-01-30T13:07:00.003+02:00

Yaşar Kurt ve Fırt Emin... (bu şarkının adı neden fırt emin bilen var mı?

Yaşar Kurt - Ruhum
Yükleyen wm35. - Video klipler, sanatçı röportajları, konserler ve çok daha fazlası.

Yorumsuz!:)

2010-01-30T03:27:00.000+02:00

Kar... ve Ben...

2010-01-26T17:17:00.002+02:00

Kar ve Ben...

Esiyor tane tane yine beyaz bir rüzgar.

Söyleyin hangi kuşun kanatları yolundu?

Yine hangi ağaçtan döküldü bu yapraklar?

Yağan beyaz bir sükut, bir mahşerdir sanki kar!

Bir hicret sevdasıdır ruhumu sardı yine.

Ruhum gibi pervasız yoldaşlar da bulundu.

Ruhum karıştı gitti bu kar tanelerine;

Şimdi yağan kar değil, ruhumdur kar yerine.

Cahit Sıtkı Tarancı

Donuyorum!!!!

2010-01-26T17:07:00.003+02:00

Bu nasıl bir soğuktur tanrım!!! İstanbul baştan sona kar altında. Giy giy giy, eldiven tak, bereni kafana geçir... yetmiyor. ü-şü-yo-rum!!! ben böyle soğuk yaşamadım desem yeridir!!!

Karların altına gömülmüş bir polis motorsikleti... O bile soğuktan kımıldayamıyor, baksanıza!!!

Çırağan Sarayı'ndan Kar Manzaraları

2010-01-25T15:42:00.006+02:00

Dün ve bugün Çırağan Sarayı'nda Afganistan ile ilgili bir zirvedeyim. Koştur koştur dur... Ama her şeyden güzeli yağan muhteşem kar oldu. Haberleri yazarken, basın toplantılarında herkesin bir gözü dışarıdan yağan kardaydı. Hele bir de İstanbul'un en güzel yerindeyseniz bu güzel doğa olayında çok daha fazla keyfini çıkarabiliyorsunuz...

Yukarıdaki fotoğrafların hepsini kendi cep telefonumla çektim. Kendisi bir sony ericssondur ve 2.0 megapikseldir. Hiç fena değil değil mi?

Bugün Dünya Panoraması günü...

2010-01-22T15:27:00.002+02:00

İyi, bol karlı, zincirli bir hafta sonu dilerim...:))

http://www.sabah.com.tr/multimedya/galeri/dunya/bilge_eserden_dunya_panaromasi_22012010

Avatar'ın inanılmaz bilgisayar tekniği...

2010-01-22T15:03:00.001+02:00

Making of : Avatar (The Art of Performance Capture)
Yükleyen vfxn3d. - Tüm sezonlar ve tüm bölümler

Sonunda Avatar'a gittim. Kendimden geçtim. Artık en büyük hayalim "sahaylu"...

2010-01-22T11:22:00.005+02:00

"Kızım yaaa kelebekler üzerimize üzerimize geliyordu. O nasıl bir şey yaa.. Valla annenle kendimize gelemedik. Nasıl yapmışlar yaa. Valla helal olsun bütün verdiğimize. dur telefonu annene veriyorum. bi de o anlatsın.." (5 saniye boşluk)... "Anne, nasıldı?. "Ayyyy bilge, o kuşlar gerçek olsa da üzerine binip hepimiz uçsak. hayal dünyası yaratmışlar. 14 yılda yapmış adam. Çok güzeldi. sen de git"... "Peki anne, hemen"...
Gerçekten de hemen yaptım ve aynı akşam 8 matinesinde Avatar'daydım. "Ooooo daha yeni mi gittin?" yorumu yapabilirsiniz. evet gidemedim işte. vakit, yer bulamadım. sonunda gittim işte. allahım o nasıl bir şey ya... Dostum yanımda, sürekli birbirimize "şaka gibi", "bilge bu gerçek mi?" deyip durduk. yanımdaki kadın daha da coşup kötü adama yemin ederim durup "geber köpek" diye seslendi. o seslenince aklıma çok komik bir anım geldi. erkek kardeşimi 11 yaşındayken Terminatör'e götürmüştüm. sonunda arnold kızgın yağın içine girer ama baş parmağıyla "tamam" hareketi yapar ya. kardeşim işte o anda ayağa kalkıp alkışlamıştı sinemanın ortasında. ben hayatımda bu kadar heyecanlanan bir seyirciye rastlamamıştım.
aradan çooookk yıllar geçti ve aynısını Avatar'da yaşadım.
İki gündür de kendime gelemiyorum. O nasıl bir görsellik, o nasıl bir teknoloji. gerçekten sinema tarihinde bir dönem noktası. aynı george lucas'ın star wars serilerinin çıktğı 1977 yılında dendiği gibi; "bundan sonra hiçbir şey aynı olmayacak..."
Film hakkında binlerce yorum yapıldı. benimkiler arada kaybolacak ama yine de bilge konuşmak istiyor.
önce beni filmde duygusal olarak en çok etkileyen şey "sahaylu" oldu. yani "bağ". hani saçlarının ucunda hareket eden tüyleri, hissetmek istediği cisme bağlıyor ya. uçan atına, dallara... işte o beni benden aldı götürdü. düşünsenize öyle bir şey olsa. mesela bağ kurduğunuz kişiyle "tek" olabilseniz. içinden geçenleri, düşüncelerini, duygularını anlayabilseniz. gerçekten "tek" olabilseniz. ne kadar muhteşem olurdu. o zaman arada ne yanlış anlaşmalar olurdu, ne küsmeler, ne kırgınlıklar.
evet sevgiler, unutulan dostluklar, omuz omuz verip savaş kazanmalar, hayal kırıklıkları hepsi var filmde...
ama tüm bu duygusallık varken işin siyasi boyutunu da görmek gerek diye düşünüyorum.

ABD ile Avrupa'nın kendi hakimiyetlerini kurmak için etnik toplulukları yok etmesini; yine ABD'nin son yıllarda Ortadoğu'da kurduğu siyasi hegemonyaya çok ağır eleştiriler yükleyen de bir film bence. Sonuçta Irak Savaşı, oradan kazanılan petrolle öldürülen insanlar, yok edilen medeniyetler, savaşla birlikte hayatta kalabilmek için feda edilen insan onuru, rüşvet, ihanet...
Filmde de zengin bir madeni kaynak için koca bir uygarlık yok edilmeye çalışılmıyor mu?

Bence yönetmen James Cameron, o hep dalga geçtiğimiz amerikan filmlerindeki çok ama çok "klişe" sözleri ve kötü amerikalı karakterlerini sonuna kadar kullanmış. örneğin savaşı yürüten amerikalı general, savaş gemisinde elinde kahveyle duruyor. inanılmaz bir ayrıntı değil mi? sonra "i want to be home for dinner" (akşam yemeğinde evde olmak istiyorum" sözü... ve gerçekten generalin büyük saldırı öncesinde askerlere dönüp de "terörü terörle yeneceğiz" demesi Bush Amerikası'na çok güçlü bir gönderme yapıyor.
Ama filmin kahramanının sonradan hepsini lideri olması, kalkıp da binlerce yıldır o topraklarda olan bir Na'vi ırkına hitaben gaza getiren bir konuşma yapması bana "hayır yaaa" dedirtti. illa onların kahramanı bir amerikalı mı olmak zorunda yani? kötü karakter sonradan hepsinin dostu oluyor ve onların savaşı kazanmasını sağlıyor. Ve böylece atalarının ve komutanlarının işlediği bütün günahları affettiriyor mu? Filmin tek rahatsız edici yanı bu oldu benim açımdan.

Heee bir de artık Türk filmleri ustası olmuş bir toplumun bireyi olarak, filmin sonunda Amerikalı kahramanımızın kesin öleceğini, kızın da hamile kalarak onun anısını yaşatacağına inanıyordum (bakınız tüm türk dizileri ve de efsane terminatör)... Ama öyle olmadı ve ben haksız çıktım. Yaşasın mutlu sonlu filmler...

Bugün bile ne öğrendi?

2010-01-20T20:06:00.003+02:00

Kimi zaman şu bloga bir şeyler yazmak zor, zul, ağır işleyen treni itememe, isteksizlik, yorgunluk falan gelse de... seviyorum yazmayı ben... bazen gerçekten düşünüp düşünüp de kendimi dinlemek için kaçıyorum ama sanırım seviyorum ben burayı.. "hayırdır bu aralar blog sustu" diyenler beni üzüyor... o yüzden size yemin size söz daha sık yazcam...

Tango, hasret ve keyif!!

2010-01-20T18:45:00.004+02:00

Bizim tango sınıfının birinci yıl buluşması vardı geçtiğimiz hafta... Bir yıldır birbirini tanıyan, dert ortağı olan, birlikte gülen, birlikte ağlayan, birlikte şikayet eden, birlikte memnun olan, birlikte olmak için deli gibi planlar yapan, günleri takla attıran, ama her şeyden de önemlisi birlikte dans etmenin keyfini, mutluluğunu, eğlencesini, huzurunu birlikte tadan bir grubuz biz... bağrından çok tatlı bir kadın ile bir erkeğin düğününü çıkaran, bu yaz da inşallah ikinci düğünü çıkarmayı bekleyen bir grubuz biz... darısı bekarların başına neşeeeeeeeee:))
işte o geceden iki kare!!!

(ve evet o dans eden benim.. onurun doğum günüydü biz de sırasıyla şımarttık onu!!:)

İstanbul'da kar var... Benim aklımda çam ağaçları, edirne, yünlü çoraplarım, sıcak şarap ve annemin gönderdiği resim var...

2010-01-20T17:55:00.004+02:00

İstanbul ne güzel değil mi? Bembeyaz... Bizim işyeri balmumcuda. dün nasıl yağdı kar nasıl... sonra tipi... eskiden küçükken biz bahçelievlerde otururduk hatırlarım da bütün sokakları bembeyaz olurdu. sonra bütün arkadaşlar çıkar kartopu oynardık. sonra ataköye taşındık. orası da kar yağınca cennet olur... sitedir ama komşularımız çok iyidir. hep beraber çıkıp kardan adam yapmışlığımız bile vardır...
nedense kar bana kapanmış okulları, beylikdüzünü, çamlıca tepelerini, abantı, kapanan bolu dağı yolunu, yıllar önce bele kadar karın yığıldığı bahçesine kendimi koşa koşa attığım topkapı sarayını, sonra bana "abla ne yapıyorsun orası askeri bölge" diye bağıran askeri, iliklerime kadar üşümeyi, ayaklarımın hangi ayakkabıyı giyersem giyeyim sucuk olmasını, donan burnumu, çam ağaçlarını, bir akşam cihangirde bir müdürümün evinde içtiğim tadına doyum olmaz sıcak şarabı, aynı mahallenin sokağında fırın tepsisinde yokuş aşağı kayan çocukları, kaynar gibi yanan el yakan kaloriferleri, dört yılımı geçirdiğim, dizlerime ama gerçekten dizlerime kadar karı ilk kez hissettiğim, içime ilk kez kocaman kar topu yediğim buzzz gibi edirneyi, işsiz olduğum bir dönemde annem ve babamla kemerburgazdaki evimizde günlerce mahsur kalışımızı, ama gerçekten arabanın çıkamayacak, kardeşlerimizin gelemeyecek şekilde mahsur kalışımızı, annemle sabah akşam börek yapıp film izlememizi, tüm bunlar olurken benim acı bir şekilde kocaman bir kitabı türkçeye çevirmek için canla başla çalışmamı, yünlü çorapları, saflığı, temizliği, duruluğu, camdan dışarı bakmanın gerçekten insana keyif, mutluluk ve huzur vermesini hatırlatır...
ya sana neyi hatırlatır?

(Hamiş: bu sabah annem aradı. onlar artık güzelcede oturuyorlar. önlerinde deniz, yanlarında küçük evlerle kentten uzak mutlu bir hayatları var. neyse, annem dedi ki buralar feci kar kızım. annecim ben göremiyorum ama. "ee ben sana resmini çekip göndereyim cep telefonumla"... "anneciğim sen mesaj bile atamıyosun doğru düzgün bi de resimlisini mi göndereceksin..." "dddıııııtttttttt..." telefon kapandı. annem çok sinirlendi bana:) ardından da yukarıdaki resim geldi mesaj olarak... ben çok utandım. anneciğim o yüzden de yukarı güzelim istanbulun güzelim güzelcesinden senin yolladığın resmi koyuyorum.. ellerine sağlık canım benim.. hee bu arada özür dilerim!:)

Avatar ve Erdoğan... Çok komik yaaaa!!! Linke tıklayın!

2010-01-20T17:51:00.002+02:00

http://www2.mcdonalds.fi/day/avatar/avatarize.php?lid=finland&mId=33179917.3

Ürdün'de Kraliçe Rania ile görüştüm. Öyle bir hasret giderdik döndüm:)

2010-01-12T23:05:00.005+02:00

Ne zamandır yoktum. Böyle başlayan ne çok yazım var. şöyle bir baktım da geçmişe. bana hadi yaz artık diye mail atan hiç tanımadıklarım... ben de sizi özledim. ama yeni yıl geldi ya hani. yeni kararlar alıyor insan duvarına birkaç blok koyuyor eskilerini atarak. sonra o kararların birini bile uygulayamıyor. en basitinden şu saçlarımı bile kestirip boyatamadım çevre baskısından. yaza minicik yapcam hepsini kararlıyım.

Baktım da şöyle bir neler birikmiş yazacak. en önemlileri ürdün ile ermenistan bence... ama hepsini bir anda yazmamı beklemeyin ne olur. bu aralar işle beynimi yemek üzereyim...

okudunuz mu? ürdün kraliçesi rania ile söyleşim çıktı sabah gazetesinde... aşağı linkini veriyorum. isteyen tıklayıp okuyabilir... biliyorum bu aralar sabah'a karşı bir almama kampanyası var. ama orası benim gazetem ve ben orayı seviyorum. hatta oradan emekli olmayı bile düşünüyorum desem yeridir... bu yüzden en azından bana bir tıkı çok görmezsiniz değil mi?

çok tatlı bir kadın... tam bir yıl boyunca uğraştım söyleşi alabilmek için. yemin ederim obama'dan bile yoğun kendisi. kraliçe olmak zor işmiş. ama hiç vazgeçmedim. her ayın başında maillerimle basın ekibini o kadar taciz ettim ki sanırım benden bıktılar ve "bırakın konuşsun" dediler...

paketledim valizimi ve ürdünün yolunu tuttum. amman çok güzel bir kent bence. ben anladım ki arap ülkelerini seviyorum. bir sonraki tatilim için beyruta gideceğim kararlıyım.

neyse, dedim ki kraliçeyle buluşcam saçlarıma bir fön çektireyim. ama ben her yeri avrupa ya da istanbul sanıyorum. 9da gelmesi gereken otelin kuaförü 10 buçukta yoktu. ve beni saraydan araçla almaya geleceklerdi bir saatte. sokağa çıkıp bir kuaför aramaya başladım. allahım öyle yürüyorum amman sokaklarında. bir baktım bir yer. makyaj evi gibi. o arap kadınları ne çok süsleniyor o zaman fark ettim. neyse iki fön, hemen otele gelip giyindim ve tuttuk şoförle sarayın yolunu. aman çorap kaçmasın, aman kayıt cihazı yerinde mi, aman fotoğraf makinesi hazır mı... dönüşü olmayan bir yoldayız. hep panik olurum söyleşiler öncesinde. soruların üzerinden belki milyonuncu kez geçtim. sonra girdik bir yola. kraliyet yoluymuş. fotoğraf çekmeme izin vermediler. o yüzden ne yazık ki göremeyeceksiniz. ama etrafı duvarlarla çevriliydi. halktan ayıran duvarlar. öyle oturup da kraliyeti falan övmeyeceğim. sonuçta dünyanın tek eşit yönetimidir cumhuriyet. ama en azından kral ve kraliçe de olsan halktan kopuk olmazsan da sevebilirim onları. biz de cumhuriyet var da nerde hayrünnisa nerde emine? şatolarından çıkacaklar da halka karışacaklar da.. HİKAYE!

o yüzden seviyorum kraliçe rania'yı... kadın namus cinayetleri, çocuk tacizlerine karşı çalışıyor. tacize uğrayan çocuklar için arap dünyasındaki ilk rehabilitasyon merkezini yapmış. dünyayı geziyor, eğitilmeyen kızlar için para topluyor...

ama hepsinden ötesi kadın güzel işte be canım. yani kime söylesem gitmeden, ya bana bi imza alsana falan deyip durdular. allah özene bezene yaratmış.

neyse kapılardan geçip durduk. meleke diyorlar kapı açılıyor. dedim şifre heralde bu, meğerse arapçada bizim melek'e denk geliyormuş. kraliçe babında.

neyse o kapıdan geç, bu kapıdan geç. sonunda bir basın danışmanı beni alıp bi odaya koydu. biliyor musunuz, ürdünde çok fazla çerkez var. göç etmişler oraya. zaten ürdünün nüfusunda ürdünlü neredeyse yok. büyük bir kısmı filistinli, hıristiyan, çerkez... etnik bir ülke. saray da çerkezlere hak vermek için birçok askere görev vermiş. içerisi uzun, ince, sarışın, mavi gözlü (yani sürekli kara arapları gördükten sonra insanın içi açılıyor ne diyeyim) erkekler kaynıyor. öyle dimdik duruyorlar. daha çok simgesel orada duruyorlar.

neyse bir iki derken beni kraliçenin yanına aldılar. oturup sohbet ettik biraz. petradan istanbuldan, ammandan neler yaptığımdan. ardından da başladık söyleşmeye... konuştuk konuştuk konuştuk.

sonra kapılar açıldı dev, yardımcısı "bitti" deyiverdi. ben de çıkıverdim hızlı hızlı. basamaklarını indim sarayın, geçtim geri kapılardan. otel odasındaydım. kayıt cihazını çalıştırdım. bu benim fobimdir, çünkü bir kez 1,5 saat telefonda söyleşi yapmış ve aslında kabloları bağlayamadığımı fark etmiştim. aynısının olmaması için hep not alırım.

böyle işte... öğrendim ki dedesi türkmüş (zaten ürdünde yaşayanların büyük bir kısmının ataları türkiyeden göç etmiş, yemin ederim yayılmışız dünyanın dört bir yanına deyimi ancak türkler için geçerli), türk yemekleriyle büyümüş, türkiyeden birçok tablo satın almış falan filan... okumak isteyenler için buyrun... (der bilge. bir hafta sonra ne çok özlemişim yazmayı, siz de beni özlediniz mi? özlediniz biliyorum...)

http://www.sabah.com.tr/Gundem/2009/12/26/dedem_turktu_turk_kulturuyle_buyudum

http://www.sabah.com.tr/Yasam/2009/12/27/tac_sevmiyorum_acitiyor

http://www.sabah.com.tr/Gundem/2009/12/28/islamda_namus_cinayeti_yok

Beni benden alan şarkı... Candan yine yapmış yapacağını

2010-01-12T23:05:00.001+02:00

Git
Yükleyen cagribeykantura. - Öne çıkan müzik videolarını izleyin.

Mutlu Yıllar Aileme, Dostlarıma, Sevdiklerime...

2009-12-31T16:07:00.005+02:00

Yeni yıllar insanı hep bir başka yapar...

Mutlu / üzgün;

Sorgulayıcı / tatminkar;

Neşeli / hüzünlü;

Anılarla dolu / anıları unutmaya zorlayarak;

Birilerinden kaçarak / birilerine sığınarak;

Koşarak / dinlenerek;

Uyuyarak / ayılarak;

Severek / tiksinerek;

Öperek / iterek;

Günaha girerek / tövbe ederek;

Ağlayarak / kahkahalar atarak;

... vs. vs. vs...

Hepinize mutlu, neşeli, eski giysileri, kötü anıları, çirkin saçları kesip attığınız; yenilenerek, sarılarak, öpüşerek, severek girdiğiniz bir yeni yıl, 2010 dilerim!!! dileklerinizin hepsi kabul olur inşallahhhh...

2009'u 292 yazıyla sonlandırırken bloğuma giren, okuyan, yorum yazan, beni bir kez bile görmeden buraya bağlanan, anketlerime oy tıklayan herkesi kocaman öper kucaklarım...

Senin dileğin ne diye sorarsanız, merak ederseniz söyleyeyim: 10/10/10 tarihinin annemin doğumgünü olması dışında benim için de çok önemli bir tarih olmasını diliyorum!!! dua edelim hep beraber...

Hepinizi, güzelliği, dostluğu, ailemi, aşkı, sevgiyi, gülümsemeyi seviyorum...

İYİ YILLARRRRRRRR!!!

(Not: Yukarıdaki fotografı, yılbaşını kutladığım evde çektim. Küçük ama bizim için dünyalar değerindedir!:)

Mevlana'dan bir dem

2009-12-25T23:30:00.003+02:00

Yolculuklar, yola çıkamamalar, cebimde biriktirdiklerim, geride yitirdiklerim... Yaz yaz bitmiyor değil mi? Bilgisayarımı açtım ve Selen'imin bana gönderdiği "Mevlana'dan" başlıklı yazıyı gördüm... Ona bir yanıt attım, sonra maili başkalarına da gönderdim. Yetmedi, bir de buraya yazıyorum... Ne kadar güzel yazmış yaratılan. Okusun o zaman kullar.... Buyurun!

--------------

Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum.
Işığı gördüm, korktum.
Ağladım.

Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim.
Karanlığı gördüm, korktum.
Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi...
Ağladım.

Yaşamayı öğrendim.
Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu;
aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu
öğrendim.

Zamanı öğrendim.
Yarıştım onunla...
Zamanla yarışılmayacağını,
zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim...

İnsanı öğrendim.
Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu...
Sonra da her insanin içinde
iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.

Sevmeyi öğrendim.
Sonra güvenmeyi...
Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu,
sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu
öğrendim.

İnsan tenini öğrendim.
Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu...
Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim.

Evreni öğrendim.
Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.
Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek
Gerektiğini öğrendim.

Ekmeği öğrendim.
Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini.
Sonra da ekmeği hakça üleşmenin, bolca üretmek kadar
önemli olduğunu öğrendim.

Okumayı öğrendim.
Kendime yazıyı öğrettim sonra...
Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana...

Gitmeyi öğrendim.
Sonra dayanamayıp dönmeyi...
Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi...

Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yasta...
Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.
Sonra da asil yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektiğine aydım.

Düşünmeyi öğrendim.
Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.
Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek
olduğunu öğrendim.

Namusun önemini öğrendim evde...
Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu;
gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el
sürmemek olduğunu öğrendim.

Gerçeği öğrendim bir gün...
Ve gerçeğin acı olduğunu...
Sonra dozunda acının, yemeğe olduğu kadar hayata da
“lezzet” kattığını öğrendim.

Her canlının ölümü tadacağını,
ama sadece bazılarının hayatı tadacağını öğrendim.

Ben dostlarımı ne kalbimle nede aklımla severim.
Olur ya ...
Kalp durur ...
Akıl unutur ...
Ben dostlarımı ruhumla severim.
O ne durur, ne de unutur ...

MEVLANA

Noel'iniz kutlu olsun! Eçmiyadzin Kilisesi

2009-12-25T10:54:00.006+02:00

Erivan'la ilgili de yazacağım. Ürdünhakkında da böyle demiştim. Ama kendimi bi toparlayamadım. Ofise giriyorum, eve gidip çamaşır yıkıyorum. Durum budur:)...
Yine de bir video yükledim. Hıristiyanların Noel'ini kutlamak istedim. Videoyu da Ermeni Ortodoks cemaatinin en büyük evi Eçmiyadzin Kilisesi'nde çektim. İlkinde okunan ilahinin ne olduğunu bilen varsa lütfen söylesin. Biz mest olduk da...

Erivan'da Sarı Gelin

2009-12-19T22:30:00.005+02:00

Mendillerinizi hazırlayın. Ben hayatımda böyle bir anı çok az yaşadım. Şarkı bittiğinde masadaki 5 kişi de ağlıyordu.... Söze daha ne gerek ki...