16.12.11

İşyerinde beni deli eden sesler-1

Erkeklere bunu önereceğim...

------------

Günün (sabah işyerine 8-8.30 arası geldiğimi hesaplarsam), en az 10 saatim ofiste geçiyor. Arada dışarıda olduğum zamanlar tabii bu sayı 0'a bile düşebiliyor. Neyse içerideyken huzur içinde çalışma çabalarım arasında çıkan sesler beni deli edebiliyor. İşte insanoğlunun bir arada çalışma uğraşında çıkardığı doğal veya yapay sesleri sıralamak isteyerek bir başlık açtım.
Ve ilk sırayı açıklıyorum:

Tırnak keserken makasın çıkartığı "sesi"... İnsan ofiste nasıl tırnak kesebilir? Neden yani? E üzerine bir de törpü vereyim isterseniz...

14.12.11

Tatildeydim ve hep olasım vardı-1

HUZUR!
Güzel ev
Ayvalık sahilde görüldüğü üzere kediler, yerel halk ve ben...
Cunda'daki tarihi Rum kilisesinden bir görüntü
Kaz Dağları'ndaki otelimden görüntü...
Geyikli'nin camisindeki kuş yuvaları

Çalışan insanlar niye sabahtan akşama kadar para kazanmak için didinirler? Emekli olup rahata ermek için diyebilirsiniz, güzel yerlerde yemek yemek, moda giysiler almak da olabilir… Tamam ben hepsini de isteyebilirim, ama bana göre çalışmanın en mükemmel yanı tatile çıkabilmek. Yeni yerler görme tutkumun asla tükenmediği için yukarıda her kim varsa ona teşekkür ederim. İşte içimdeki bu tutkuyu besleyebilmek için planlar yapmaya başladım geçtiğimiz ay. Açtım haritayı önüme; nereye gidilir ki aralık ayında. Türkiye dışında bir yerler olsun istedim. Avrupa buz gibi, zaten Barcelona’ya gidip de yüzmeden dönülür mü hiç? Afrika uzak, pahalı ve yağmurlu. Tayland sel götürüyor. Güney Amerika (bakınız Afrika). Bulamadım bulamadım bir yer. E dedim o zaman Bilge. “Madem yurt dışında senin için umut yok, atla arabana çık bakalım yola. Yol seni nereye götürürse” dedi içimden bir ses. İşte o sesle ilk durağım Tekirdağ köftecisiydi.

Hayatımda hiç görmediğim, oysa ki sonradan öğreneceğim üzere yakın çevremde benim dışımda herkesin gördüğü Kaz Dağları ile Ayvalık hedefini önüme koydum. “Aaa Ayvalık’a mı gidiyorsun, Cunda’ya git. Şurada kal, şurada ye, şuradan yağ al”… Eee madem o kadar güzeldi niye hiçbiriniz bana önceden git demediniz ki?

Neyse zararın neresinden dönülürse kârdır. Çanakkale, Eyvah Eyvah filminin çekildiği minik Geyikli kasabası (Evet aynı zamanda Bozcaada vapurlarının da kalktığı liman), Odun İskelesi derken git git git…

Kaz Dağları tabii ki adından da anlaşılabildiği gibi bir dağ sırası. Orada kalınacak en güzel yer ise Yeşilyurt Köyü denen yer. Şimdilik orayı keşfeden İstanbulluların sayısı bir elin parmaklarını geçmedi, ama her an geçebilir dikkat edin. Minik “butik otel”lerin işgaline uğramak üzere. Aynı zamanda ben izlemedim ama Karadağlar dizisi de orada çekilmiş. Neyse, taşlı yollarından tırmanarak otel arama mücadelemde açık birkaç yer bulabildim. Buranın en kötü yanı ölü sezon olmasına karşın otel fiyatları uçmuş gitmiş. Dedim madem paramı veriyorum büyük denizde boğulayım. Tam tepedeki en muhteşem “Öngen” adlı otele yerleştim. E otelde başka kimse kalmadığı için de suit oda şahsıma tahsis edildi. Şöyle bir replik aktarayım: “Bilge hanım odanıza kaçta çıkacaksınız?”. “10 gibi neden?”… “Şöminenizi hazırlayacaktık da…” Allahım o ne güzel bir manzara, ne dinlendirici bir atmosfer. Uyu uyu uyu. Kitap oku oku oku. Ruhum dinlendi yemin ederim.

Ama artık gitmek zamanıydı, yoksa cebimde beş kuruş kalmayacaktı. Zeytin ağaçlarının arasından kıvrılıp Assos, Mıhli Şelalesi’ne ilerlerken kendimi Ayvalık’ta buldum. Minicik eski bir Rum kasabası. İki katlı evler, daracık sokaklar. Sanki Tarlabaşı’nın aynısı, ama binalar yarıdan kısalmışJ bir de tabii daha bir güvenli gibi…

Aslında evleri güzel korumuşlar. Yani hepsini yıkıp büyük binalar da dikebilirlerdi. Bunları şehrin dışına göndermişler. Sokaklarda ise eski binalar restore edilen, balkonlarında çiçekler. Ama ateş pahası. Bir de İstanbul’a pahalı derler. Bir Rum binasını 100 bin euro’ya sattıklarını okudum. Hareketli bir emlak piyasası.

Cunda’nın sahilinde bir ben bir kediler bir de yerli halk vardı. Yerli ve yabancı turistten eser yoktu. Tüm otoparklara bedava bırakabilmek arabayı ne kadar büyük keyif bilemezsiniz. Sahilde şöyle bir olay yaşadım. Rakı-balık ikilisinin hakkını verecek bir yer arıyordum. Dışarıdan bakıp seçmek zorundaydım. Sokaktan içeri müşterileri zorla çağırmayan tek mekanı bulmak istedim. Baktım en güzel ve sakin dekor Bay Nihat denilen yere aitti. İçeri adım attığımda bayıldım. Ayrıca kendilerinin bilumum “İlk 10” anketlerinde en iyi, en zengin ve en muhteşem meze gibi dallarda yer aldığını gördüm. Sübye, fener kavurması, balık pastırması, günlük (donmuş değil asla) ahtapot, kaşarlı beyaz midye, ısırgan otu kızartması gibi inanılmaz lezzetli mezeler yedim. Tanrım onlar neydi öyle. Şiddetle tavsiye ederim.

Ayvalık’ta kaldığım sürede farklı yerler de görmek istedim. E arabam ve vaktim vardı. Canım arkadaşım İzmirli Muammer dedi ki: Dikili’ye Bademli’ye git Bilge. Oralar güzelmiş. E dedim peki o zaman. Direksiyonu güneye kırdım ve vardım Dikili’ye. İzmir’e girmiştim bile. Oradan da Midilli’ye gemiler varmış. Onu öğrenmiş oldum.

Tatildeydim ve hep olasım vardı-2

Bademli'nin 82 yaşındaki, ama yaşlı genç herkese taş çıkartan balıkçı amcası...
Bademli Köyü'nün dingin sahili...

-------------------

Ardından da biraz daha güneydeki Bademli Köyü’ne gittim. Tam köy değil aslında çünkü nüfusu 2 bini buluyormuş kış aylarında. Minik bir balıkçı kasabası. Balıkçı teknelerinin bulunduğu kıyıya kadar indim. Burası aynı zamanda Kalem Adası’ndaki ünlü bir otele kalkan teknelerin de bulunduğu koy. Öyle sessizdi öyle sakindi ki… sadece teknelerin “taka taka taka” motor sesleri geliyordu. O kadar.

Akşam çökmüştü. Acıktığımda köyün içindeki minik “lokanta”ya girdim. Dört masanın olduğu, her bir masanın da muşamba rengarenk örtülerle kaplandığı bir lokanta. Ne vardı menüde, “tavuk, pilav, kuru fasülye, çorba.” Çorbada karar kıldım. “İyi ki diğerlerinden istemediniz, çünkü birazdan 15 kişilik işçi grubum gelecek yemeğe” demez mi? günde iki öğün işçilere tabldot çıkarıyormuş kendisi. 9,5 liradan. Hesapladığımda ayda eline 3 bin liranın geçtiğini gördüm. Evi de muhtemelen iki adım yerdedir. Özgür çalışmasını gördüğümde kendimi düşündüm. 3 bin lira. Bir balıkçı kasabasındaki lokantanın kazandığı en az 3 bin lira. Ve dedim ki, “Bilge emekli ol; hatta olmadan git bu İstanbul’dan…”

Bu moral bozukluğuyla hızla hesabı ödedim ve kalktım. Beni ancak yollar paklardı. Tam gaz Ayvalık’a döndüm.

Tariş’ten de zeytinyağlarımı aldıktan sonra önce Bursa, ardından da Topçular üzerinden evim evim canım evime geri döndüm. Eğer “dönesim var mıydı” diye sorarsanız “hiç yoktu” yanıtını seve seve verebilirim.

Sorarsanız ki bu tatilden nasıl döndün diye; “tatilin kötüsü yoktur, insana kendini bulduranı vardır” diye yanıtlarım… herkese en kısa zamanda tatiller dilerim..:)

21.12.10

Burnunu kestirmek isteyenler okusun

Kosova'nın güzelliği ve bize benzerliğinin ardından yolum birkaç günlüğüne de Kıbrıs'a düştü. Orada da Tesev adlı vakfın bir toplantısı vardı. Lefkoşa ile ilgili resimleri telefonumun bluetooth'u çalışmadığı için aktaramıyorum. 2010'da deliler gibi gezip bir sürü ülke görmenin, yeni kentler tanımanın dibine vurdum galiba.
Ama sanırım Tanrı'nın eli bu kadar çok gezip tozup oturamamamın acısını çıkarmaya kararlı ki beni son 4 gündür yatağa kilitledi. Cumartesinden beri bilfiil yatıyorum. Yok hastalanmadım, burnumdan ameliyat oldum. Ama sanırım canımın bir parçasını da ameliyat masasında bıraktım. Bu ne acı, ne ağrı. Burnumun direği sızlar derler ya... Öyle sızlıyor işte.
Merak ediyorsanız söyleyeyim, öyle estetik falan değil bu ameliyat. Burnumda çok büyük bir sorun vardı ve o yapıldı. İçinde kocaman iki tane silikon tampon vardı. İlk gün hastanede kaldığımda sadece biraz ağrım ve az da morluğum vardı. Ancak ikinci ve üçüncü gecem bir felaket geçti. Çünkü sağ burnumun içindeki tampon kan pıhtılarından dolayı tamamen kapandı. Ve bu durumda içeri hava, otrivine ve muhteşem okyanus suyum gitmediği için gözüm kırmızı-mor arası bir renk aldı. İlaçlar içeri girmek yerine ya yukarı gözüme kaçtı ya da ağzımın içine ve tatları çok kötüydü. Ve sağ gözüm de hava gitmediği için tamamen şişip kapandı. 5 saatte bir aldığım minoset de ağrıyı dindirmeyi başaramayınca sabahın köründe doktoruma telefon açtım. Allahım o ne göz yaa... Hayır fotoğraf falan koymam çünkü çok çirkinim!

Neyse hemen hastaneye gittik ablamla ve doktor büyük bir incelikle tamponları çekip çıkardı ve içeriye hava girdi! tampon denilen şeyin üzeri de balık sırtı gibi dik dikti. ayyy... ama galiba o içimden kayıp çıkarken bir parçam da onunla çıktı. bu ne acı... bir de morluklar için krem verdi: arnica.

neyse eve geldim ve uyudum. günlerdir düşünüyorum da bu ünlüler manyak galiba, yılda birkaç kez estetik yaptırıp bu acılara nasıl katlanabiliyorlar. yani "güzellik uğruna" denilen şeyi ben sağlık için yaptım ama yemin ederim gerekmese katlanılacak acı değil bu. durup dururken sırf canı istiyor diye insan bir parçasını kestirir mi? doktor 35'ini geçirme dedi ee kaldı 3...

yanaklarım, dudaklarım öyle şişti ki yemin ederim bir bilge daha çıkar benden. sonra ağzım birkaç gün tat almadı. annemin sürekli "bak sana çok güzel lezzetli çorba yaptım" cümlesi benim için hiçbir anlam ifade etmedi.
aaa banyoyu anlatmadım, nasıl atlamışım. çok büyük bir seramoniydi. ben duş aldıktan sonra yüzüme havlu koyup başımı arkaya attım ve annem büyük bir titizlikle şampuanladı. sanırım 1 saat sürdü 10 dakikalık banyo. tam bir işkence.

cuma dikişlerim alınacak. 10 günden önce morluklar ve şiş inmezmiş... burnumun üzerindeki plastik destek de 10 gün daha kalacak. zaten birileri çarpar diye öyle korkuyorum ki hiç evden çıkasım yok. öyle yemek yiyip yatıp uyuyorum. bir de internetten film izleyip duruyorum...
böyle işte... ameliyat olmak isteyenlere ileriki günlerdeki halimi yazıp daha da ilham veririm. bilge der ki yoksa bir sağlık sorununuz vazgeçin ameliyattan falan. yok mutlaka gerekiyorsa o zaman sabırlı olun ve kendinize iyi bakın. Hee bir de benim doktorum Florence Nightingale Hastanesi'nden Mehmet Tınaz Bey. Süper bir doktor. çok nazik, ilgili... herkese tavsiye ederim...

Son söz... yılbaşına kadar iyileşeceğim ancak hoplayıp zıplamadan gireceğim. O zaman 2011 Bilge için demek ki sakin ve oturaklı bir yıl olacak:)... hadi hayırlısı...

12.12.10

Etin kilosuna dikkat!!!


Kuru etin kilosu burada 12 euro Türkiye'de 40 euro. Et de burada kıpkırmızı. Valla dondurucu olsaydı kesin alırdım. Ama kurusunu aldım; sucuk ile pastırma da geliyor. Herkesi bekliyorum kahvaltıya:))

Kosova'dan yerel lezzetlerle geliyorum

11.12.10

Küçük Bursa Prizren





Hava buzzz gibi. Geceleri eksinin altına düşüyor, gündüz de en yüksek 5 sanırım.
Ama Kosovalılar sıcaklar... Türklerin en yoğun yaşadığı kent olan Prizrendeyiz. Burası küçük Bursa resmen. dağın eteklerine kurulan evler, dar sokaklar. asla bir avrupa kenti değil. büyük oymalı bloklar falan yok.
kentin tam ortasından bir nehir geçiyor. ne de güzel gösteriyor burayı. gürül gürül akıyor. neredeyse herkes türkçe konuşuyor. ama bizimle. kendi aralarında genelde arnavutça konuşuyorlar.
uyuyakaldığım için geç kaldım ve koşmam lazım. sizi de bir iki fotoğrafla başbaşa bırakıyorum. Akşama görüşürüz.

9.12.10

Kosova'da fırtınalı bir gece


Uzun zamandır yazmıyorum diye başlayan yazılarımın sayısı ne çok arttı. Ne bileyim, yaz yaz yaz bazen yoruluyorum. Bir de evde artık kitaplaştırmak üzere gezilerimi yazmaya başlayınca, buraya yazmak tekrar gibi oluyor benim için.

Ama Bilge yine yollarda diye başladım karalamaya... En son Güney Kore demiştim. sonra arnavutluk'u, kars'ı, mardin'i arşınladım. ilki çok kısa sürdü ama mardine ve insanına bayıldım. bir de kars'ın kaz etine...

Hepsinin güzel resimleri var ve artık yazacağım. Bilge yine yollarda dedim ya geldim bu kez Balkanlara, Kosova'ya... Bir grup milletvekili ve belediye başkanıyla birlikte buradayız. Öyle yoruldum ki daha yolculukta ne Kosova'nın resmini çekebildim ne de insanıyla konuşabildim.
Her şey uçağa bindiğimizde başladı. Oturduk ve bekledik. bekledik bekledik. 12.50'de kalkması gereken uçak 2'yi çeyrek gece kalktı. sevgili pilotumuz, sadece 1'de 10 dakika gecikeceğiz diye öylesine bir açıklama yapma gereği duydu. aradan 1 buçuk saat geçtikten sonra da "kabin ekibi iniş için yerlerinize" dedi. süper bilgilendirme. insan bi rötar der, kalkın yürüyün biz daha burdayız der. yok hava trafiği yüzünden öylece oturduk. gazetelerin hepsini satır satır okudum, notlar aldım. sonra yan koltukta oturanların gazeteleriyle değiş tokuş ettik. skylife'ı hatmettik de yine de zaman geçmedi.

neyse kosova'a yaklaşık 1,30 saat sürüyor yolculuk. indikten sonra da Kosova Büyükelçisi bizi öğle/akşam yemeğine aldı. ardından da 2 saat süren bir otobüs seyahatiyle prizren'e geldik. bu süre içinde elde valizler, koştur allah koştur.

Yolda ilerlerken savaştan zarar görmüş yıkık bir sürü bina gördüm. Evler minik, kocaman ağaçlıkların ovaların arasına sıkışmış. öyle bizdeki gibi dev gökdelenler, alışveriş merkezleri falan yok. Zaten yeni yeni gelişiyor kosova. bağımsızlığını iki yıl önce ilan etmesine karşın Kıbrıs, Rusya, Sırbistan dahil dünyanın yarısı tarafından halen tanınmıyor. AB ise çoktan tanıdı ve üyelerine tanıyın çağrısı yaptı. Halen sokaklarda NATO'nun barış gücü askerleri geziniyor. Ben ilk kez balkanlara geldim ve gerçekten sokaklardaki havayı merak ediyorum. Zaten herkes az çok Türkçe biliyor.

neyse gelelim otele. lobide show tv açıktı. duvarda da kenan imirzalıoğlunun otel personeliyle çektirdiği resim asılı! Sadece hem de!

yukarı çıkıp da bir duş alır uyurum diyordum ki haberlere bakma gafletinde bulundum. dalıp gitmişim. bir anda elektrikler gitti. otelde! sonra kapım sürekli rüzgar sesinden çarpıyordu. balkon pimapenimin arası zaten parmak kadar açık. Bu arada burda sıcaklık 3 derece falan. neyse kapının arasına havlu sıkıştırdım. ses kesildi.

Yarın yoğun bir gün olacak. Yagmur, fırtına sesleri arasında korkmadan uyumaya çalışacağım. Hem ben otel odalarını çok severim. kendine ait bir odan olur işte. Daha 4 günüm var ve evimi özleyemem henüz. yarın fotolu ve daha malzemeli bir bilge gelecek.
şimdilik iyi geceler..

6.12.10

Sana büyük bir sır söyleyeceğim

Sana Büyük Bir Şey Söyleyeceğim

Sana büyük bir sır söyleyeceğim
Korkuyorum senden
Korkuyorum yanınsıra gidenden
Pencerelere doğru akşam üzeri
El kol oynatışından
Söylenmeyen sözlerden
Korkuyorum hızlı-yavaş zamandan
Korkuyorum senden
Sana büyük bir sır söyleyeceğim
Kapat kapıları
Ölmek daha kolaydır, sevmekten
Bundandır işte benim yaşamaya
katlanmam
sevgilim...

Aragon

11.9.10

U2 Zulfu Livaneli Duet - Gerçekten Bono'ya İstanbul"u göstermişiz:)

Evet Seul güzel... burayı daha detaylı yazacağım ama İstanbul'da olmadığım için kaçırdığım iki şeye çok üzüldüm. Biri Türkiye'nin yarı final maçına kesin giderdim bir de tabii U2 konseri. aslında ben geçtiğimiz yıl İsveç'te kendilerini izlemiştim. muhteşemlerdi gerçekten. artık eski U2 değil ki... protest ama o militanlığı artık yok. daha çok bir PR müziğine dönüştüler. şovmenler... son albümleri çok iyi ama ben yine de joshua tree'de kalmak isterdim. neyse, yine de gidenleri tebrik ediyorum. bu hayatta bir kere olur bir daha da olmaz!!!
İnternette buldum aşağıdaki videoyu. Livaneli, Yunan şarkıcı Dalaras'ın da konserinde sahneye çıkmıştı. Kendisi "halkların kardeşliği"nin müzik temsilcisi oldu sanırım. yine de insan doyamıyor ki sesine... kadifeden ince ince:))

6.9.10

Seul'den sevgilerle!!!




Yaklaşık bir ay önce beni arayıp Güney Kore'ye gider misin diye sorduklarında tereddüt etmeden evet dedim. Hayatımda ilk defa uçakla doğunun da doğusuna gidecektim - hiç hayır der miydim? Hem de Güney Kore hükümeti davet ediyordu. Kasım ayında düzenlenecek olan Gelişmekte olan ülkelerin birliği G-20 zirvesi öncesinde ülkelerin gazetecilerine özel bir toplantıydı. Toplantının "yoğun" içeriği dışında beni ilgilendiren 11 saatlik uçuşu business'de gidecektim. Allahım New York'a giderken çektiğim çilelerin ve uykusuz saatlerin saatlerin acısını çıkartacaktım.
Son anda yetiştim uçağa ve kuruldum 4A koltuğuma. Zaten gecenin bir yarısı olduğundan hemen düğmelerle oynayarak koltuğu yatırdım. Sabaha kadar da hiç kalkmadan uyudum. çok yorgundum ve zor bir gün geçirmiştim ki gözümü açacak halim yoktu. Kalktığımda kahvaltı veriyorlardı.
Neyse Güney Kore'nin başkenti Seul'e indiğimde buranın saatine göre öğleden sonra 3'tü. Türkiye buranın 6 saat gerisinde. Beni kapıda karşılayan zirvede görevli kız, alandan çıkardığı gibi karşıma bir kamera getirdi. Güney Kore'ye gelmem hakkındaki fikirlerimi soracaklardı. Allahım zaten bir gözüm hala kapalı, ayakta duramıyorum ama bu asyalıların naziklikleriyle ilgili şöhretleri var ya ben de nazik olayım dedim. Başladım güzel Türkiye-Güney Kore ilişkileri, savaş falan anlatmaya. Neyse ki 3 soruyla beni bir arabaya bindirip otelime gönderdiler.

Otelimin adı Shilla. Buranın en lüks oteli. Odamdan Seul'un tüm manzarasını görebiliyorum. Burası daha çok ağaçlık tepelerin arasına kurulan bir kent havasında. Hava demişken aslında 30 derece ama sürekli yağmur yağıyor ve neredeyse geldiğimden beri tek bir güneş ışığı görmedim. hep puslu ve karanlık.
Tabii saat farkından bugünkü toplantılar için 7de uyandım. oysa ki güzelim İstanbul'da henüz saat gece yarısı 1'di. Bir de ablam beni gece msn'de kitleyince iyice saatim şaştı.
Toplantılar aslında çok iyiydi. Asya'nın yükselişi, Çin-Japonya ve G. Kore üçlüsünün bölgedeki etkinliği konuşuldu. Bölge gazetelerinin genel yayın yönetmenleri, yabancı ajansların bölge şefleri fikirlerini anlattı. Hintliler, Endonezyalıların dışında Arjantin, Meksika ve İtalya'dan da gazeteciler var (tabii ki dünyanın her yerinde olduğu gibi yine en çok italyan gazeteci daniella ile anlaştık. birlikte çalışmayan telefonlarımızı 3G ve bilmem ne ayarlarıyla oynayarak çalıştırmayı başardık!!!)
Toplantılar sırasında ise bayağı yoruldum. Dinle dinle nereye kadar. Bir ara resmen gözlerim kapanıyordu, ancak yine de çok iyiydiler. Dünyanın diğer yarısında bir daha asla buluşamayabileceğim insanlarla tanışmak gerçekten çok keyif verici bir olay. Asya bize çok yakın ama bir o kadar da uzak. Koskocaman bir ekonomi, birbirinden bambaşka kültürler ve diller var. Gezecek ne çok ülke, öğrenecek ne çok şey var.
Yavaş yavaş yatma vakti geldi sanırım. Gözlerim kapanıyor. Yukarıya yediğim yemeklerden resim koydum. Burada her şey genelde soğuk, sulu ve kaygan. Tamam o sopalarla yemeyi becerebiliyorum ama kaygan yosun gibi şeylerde çok başarılı olduğum söylenemez. Bir de balkabağının her şeyini yapıyorlar: çorbasını, kızartmasını ve haşlamasını. ayrıca her şeyin içinde yüzen bir karides mutlaka var...
Neyse Bilge şimdilik kaçar... Yarın yine gelecek ben. Ama diyeyim ki Asyalıları sevdim; güleryüzlü ve çok nazikler. Bir de bana hiç uymayan bir özellikleri var, çok sessiz konuşuyorlar:))

5.9.10

Başka bir dünya


Kimi ölüler bize ne kadar yakın / Yaşayanların birçoğu ne kadar da ölü...

(yukarıdaki sözü dostum hilalin bloğundan çaldım; sonra da o söz beni benden çaldı. okuduğumda aklıma sadece babaanem geldi. sanırım onu çok özlemişim. ölü ama bana ne kadar yakın... düşündüm de yaşıyor olsaydı dizlerine uzanıp dertleşseydik. bana bir kadın olmak ne kadar zor olursa olsun hep güleryüzlü, güçlü ve güzel görünümlü olmam gerektiğini öğütleseydi. "kolunda altın bileziklerin var senin, yüzünden de gülümsemen hep mutlu ol bilge" deseydi. hani doğduğum gün annemler adımı reyhan koymak istediklerinde itiraz edip "bu bebek çok cılız. taşımayaz o ismi ama bilmiş bilmiş bakıyor bilge diyelim mi" diye ağırlığını koyup bugünkü ismimi bana verdiğini belki 100'üncü kez anlatsaydı.

babanemi ben yaşlıyken tanıdım normal olarak. bu yüzden o hep benim için masumdu, ağırbaşlıydı, oturaklıydı. sonra fedakardı, yemekler yapar 5 çayına bisküvi çıkarırdı. babaneydi, annaneydi, anneydi, nenekaydı.
ama kadındı da. acaba o da üzülmüş müydü hiç bir kadın olarak. kırılmış mıydı, incinmiş miydi? mesela dedem ona nasıl davranıyordu? çekip gitmek istemiş miydi, yalan mı gerçek mi olduğunu anlayamadığı bir dünyanın içinde sıkışmış mıydı, bir kadın olarak hep güçlü olmak zorunda kalsan da aslında ne kadar zayıf bir yaratık olduğunu düşünmüş müydü, bunun farkına vardığında güçlü olmanın kadının ruhuna aykırı olduğunu, üzerinde bol durduğunu aynada görmüş müydü? kırılmamak için sert görünmeye çalıştığında belki dıştan olmasa da içindeki organlarının bir saniye içinde paramparça olduğunu hissetmiş miydi, katılarak ağladığında dizleri boşalmış mıydı? ne yazık ki bu dünyada hepimizin bir "başka bir seçeneği" var. çekip gitsen de diğer tarafta seni bekleyen başka bir insanı, bir işi, bir şeyi işte saklıyor herkes değil mi, kimse bunu kendine itiraf edemez ama öyle işte.
işte o "seçenek" yoktu babanemin zamanında. gidecek başka bir yer de yoktu, bir tek eşinin dizinin dibi vardı. belki de güzeldi değil mi? belki de... belki de bu kadar kafamız karışmazdı "seçeneklerle"...

Babanem bana hep dedeme baktığını ve hayatını toparladığını söylerdi. kadınların var olmam sebepleri bu muydu acaba sadece. evlenmek çocuklarının ve kocalarının toparlanmalarını sağlamak. belki de babanemin çok hayali vardı ama söylemedi kimseye. ama onunla ilgili tek bildiğim bir şey varsa o da hayatımda tanıdığım en güçlü kadındı. hayatta kimseye minnet etmedi; bastonla yürürken bile kendi yemeğini yiyebilmek için mutfak ve banyoyu kırdırıp kendi boyuna indirdi. dimdik durdu hayatta ve dimdik öldü. son nefesini de elimi tutarak verdi.

ben de onun gibi olmak, yaşamak ve ölmek isterim. ama hala nefes alıyorum ve kimi zaman güçsüz olmak da istiyorum. güçsüz olduğumda kimse beni ezmesin istiyorum. küçük bir hayatım, sıradan bir mutluluğum ve kendi dünyam olsun istiyorum. kalabalığın, küçük hesapların, sırların, kırılmaların olmadığı bir dünyam olsun istiyorum. var mı böyle bir dünya babaanne? varsa söyler misin gideyim?... ne olur gideyim... ama yok di mi? ben 32 yılda bulamadıysam yoktur herhalde... var mı?

(fotoğrafa imza atmayı unutmuşum. kızdı birileri... Uğur Can'dır imzanın sahibi. Yer Gazze. Odada bilge yazı yazmaya çalışırken Uğur habersizce deklanşörünü çalıştırmış... ellerine sağlık en güzel resimlerimi hep sen çekiyorsun... bir sonraki seferimiz nereye?)

Filistin'den bambaşka bir başarı hikayesi - Nablus'a gittim gördüm yazdım! İyi ki de gitmişim.

Nablus'ta muhteşem malikanede gün batımında söyleşi yaparken. Keşke her röportajım böyle olsa canımı verirdim:) Bu arada arkada da tabak gibi dolunay vardı.
Burası "Beit Falasteen" ya da Türkçesiyle "Filistin Evi".
Sayın 76 yaşındaki uyumayan, daimi dinç kısaca çakı gibi Munib R. Masri.
Balkonumdan Nablus.
Ramallah kentinde Masri Beyimizin amca oğlunun ailesinin yaşadığı "evcik."
Alttaki resim malikanedeki odam, üstteki de banyom. mermer küvet yaaa... havlular suriye işi-iğrencim ama etiketine baktım.

Aşağıda "İsrail'de mahvolan Bilge"de yaşadığım acı maceraları okuyabilirsiniz. aslında o yazıyı bundan önce okumanız gerekiyor çünkü burası "güzel" ve "aşağıda yaşanan acılara değer" zaman yaşanları anlatıyor.
Kudüs'teki İsrail Başbakanlık bürosundan basın kartlarımızı aldık sabahın bir köründe Kutup abiyle. O kartlar olmadan Filistin bölgesine geçmeniz mümkün değil. Aslında bize polisler sormadı ama sorarlarsa elinizin altında olması gerekiyor.
Filistin bölgesi dediğim yer İsrail'in doğusunda kalan ve Batı Şeria olarak adlandırılan yer. Burada Ramallah, Nablus, El Halil gibi önemli kentler var. Bu kentlerde sadece Filistinliler yaşıyor ve aslında İsraillilerin girmesi kesinlikle yasak. Ancak işgalci İsrail saolsun üzerine para vererek İsraillileri bu kentlerin tepelerine kaçak olarak yerleştiriyor. Ev, yol, su, elektrik sağlıyor. Aslında bu uluslararası hukuka aykırı ama İsrail ne takar ki hukuku!
Neyse bizim asıl yolumuz Nablus kentiydi. Şu ünlü 2001 intifadasında İsrail'in bir türlü kıramadığı büyük direnişin gösterildiği kent. Burada Filistin'in en zengin işadamıyla söyleşi yaptık. Kendisinin adı Munib Masri idi. Kendisiyle randevulaşmamız bir ay sürdü zaten. Ama değdi mi diye sorarsanız evet derim. Hayatımda ilk defa bir şatoda kaldım. Evet iyi duydunuz kendisi Nablus kentine 2 bin metre yukarıdan bakan bir şatoda yaşıyor. Muhteşem bir malikane. Evin altında 1700 yıllık Bizans dönemine ait bir manastır var. Bahçede Napoleon'un metresi için yaptırdığı kış bahçesi, bir tapınak, osmanlı kurnaları, fransız kemerleri... sayamıyorum ki... Savaş ve acının olduğu Filistinde böyle adamlar da var. Aslına bakarsanız Filistin'de yönetimi elinde tutan ve Arafat'ın da bağlı olduğu El Fetih adlı parti üyeleri arasında gerçekten çok zenginler var. Filistin'de 3 gün kaldım ve son gün Ramallah kentinde gördüğüm malikaneleri hiçbir yerde göremem herhalde bir daha. Bir kere en az 4 katlılar ve çok çok çok odalılar. Ne bileyim dünyanın her tarafında olduğu gibi orada da yoksulluk ve lüks bir arada yaşanıyor.
Ben yine de Masri'yi tanıdığım, o evde kaldığım ve Filistin'in bambaşka bir yüzünü bir gazeteci olarak gördüğüm için çok mutluyum. Haa siz gidip görebilir misiniz? Evet aslında ama vize, iyi bir davetiye ve çok sabırlı olmanız gerekiyor. Masri beni kendisinin Türkiye temsilcisi seçti. Gitmek isteyenlerin başvuruları alınır!
(bu arada Masri ile ilgili yazı dizim çarşamba-perşembe ve cuma günleri sabah gazetesinde yayınlandı. okumak isteyenler için linkleri budur: http://www.sabah.com.tr/Dunya/2010/09/02/bagimsizlik_ekonomik_ozgurlukle_gelir

İsrail'de mahvolan Bilge.



Son olarak Kudüs'ten yazacağım demiş ve 15 gün ortadan kaybolmuştum. Bir ara ne güzel yazıyordum. sadece gezilerimi değil kendimi de... o gün yaşadıklarımı, ailemi, dostlukları, sevgileri, ihanetleri, mutluluklarımı, üzüntülerimi... aslında yine başlama isteği öyle dolduruyor ki içimi... birileri beni okuyor biliyorum, bunu bilmek bile insanı mutlu ediyor. bu sanki radyo programı yapmaya benziyor biraz. kaç kişinin sizi dinlediğini asla sayamazsınız. ben de bilemem. ama geçen yıl bir kız trabzondan emine adında. bana ne güzel bir email atmıştı. onu hiç tanımıyordum o da beni. ama beni ne çok seviyordu. nerede acaba şimdi?
neyse geri geliyorum yeniden... kudüs demiştim. aslında yolculuğum istanbul-tel aviv-kudüs-filistin (nablus) şeklinde geçti. hayatımda geçirdiğim en kötü yolculuklardan biriydi. nedeni ise zaten birçoğunuzun facebook'tan da bildiği üzere sorguya alındım israil pasaport kontrol polisi tarafından. saolsun Mavi Marmara, İHH ve yok olan İsrail-Türkiye dostluğu. İki kez Gazze'ye gittim ben son 5 yılda ve hiçbir şey olmadı. Sorgulanmamıştım bile. Düşünün Gazze, İsrail'in doğrudan savaşta olduğu bir bölge. Filistin'in Batı Şeria bölgesi, yani daha çok siyasi başkent de denebilir ise kısmen çok daha huzurlu. İsrail oraya çok müdahale etmiyor. Ama işte Türk'üz ya... Çek kenara. 4 saat boyunca dedemin adından Irak'a neden gittiğim (ki bu 3 kez soruldu) konularından hesap verdim. Eski pasaportumu saklasa mıydım acaba? Bilmem ben kabak gibi verdim. Eski İsrail vizelerini görürler de daha rahat bırakırlar diye. Oysa ki sanırım felaketim oldu. Bir ara baktım 10 kişilik çoluklu çocuklu kalabalık bir Türk aile de gözaltına alınmış. Yazık yaa... Biz de mi yapalım yani İsraillilere aynısını?
Neyse en sonunda saolsun İsrail İstanbul Başkonsoluğu devreye girdi de çıkabildim. Ama bu sefer de valizim yoktu. Biliyor musunuz hala yok! THY muhteşem bir şekilde valizimi kaybetti. Bir rapor tuttuk, döndüğümde de resmi başvurdum. 2 hafta geçti. 1 ayda bulunamazsa para ödeyecekler. Ama valla az öderlerse maddi ve manevi dava açmayı düşünüyorum. Çünkü düşünün Filistin'de valizsiz kaldığınızı! Üzerine giysi bulman, iç çamaşırı alman, ayakkabı bulman neredeyse imkansız. Öncelikle bütün dükkanlar ramazan yüzünden kapalı. gerçekten orada hayat 6 buçuktan sonra başlıyordu. sahurda son buluyordu. Kudüste bir alışveriş merkezi buldum ve 1 saatte kendimi baştan yaratmak zorunda kaldım. Bu ne kadar zor bir şeymiş. Aslında saatlerce alışveriş yapmanın ne kadar anlamsız olduğunu da o an anladım. 1 saat yetebiliyormuş:)
Sonra o aldıklarımı içine koyacak bir de büyük çanta aradım saatlerce. THY yüzünden Kudüs'te sadece bir akşam yemeği yiyebildim. Oysa ki ne büyülü bir kent. Sokaklarında gezmek istiyordum çok. İsrail genellikle en koyu Yahudileri bilerek Kudüs'e yerleştiriyor. Bir mahalleden geçtik neredeyse hiç renkli giyen yoktu. Siyah ve beyaz. Kadınları genellikle eşleri dışında kimse saçlarını görmesin diye peruk takıyor. tabii bunlar aşırı dindar olanlar. inanılmaz çok peruk dükkanı vardı. ayaklarına kadar elbiseler, siyah külotlu çoraplar. Baktım da sadece kapanan Müslüman kadınlar değil ki. Bıraksalar hepimizi siyaha sokup çıkarmayacaklar valla.
Neyse durum vaziyet budur. Valizim hala yoktur. Duanız beklenir. En çok da yeni aldığım muhteşem iki gömleğime üzüldüm. bir de annemle pınar dostumun aldıkları bluzlere... tazminatında değilim inşallah bulurlar!!!
(Genelde fotoğraflarımı koymuyorum bloguma ama ne kadar bitkin olduğum göresiniz dedim. Yukarıdaki resim ben havaalanında kağıtlara bakarak memurla valizimi ararken ve muhtemelen müdür-konsolosluk-aile arasındaki telefon görüşmelerimden birini yaparken- çeken muhteşem sabırlı az konuşan sakin foto editörü insan Kutup Dalgakıranlar!!!)