23.1.12

Cumartesi ve Nihat Bey...


Biz haftada 6 gün çalışıyoruz. ne yazık ki. "normal" insanlar yataklarında cumartesi keyfi yaparken biz yollara düşüp işe geliyoruz.
5 güne indirme çabalarımız sürecek sonuna kadar. ancak tek başına değirmenlere karşı koşunca olmuyor ne yazık ki. şimdilik böyle ama. bizim için dua edin...
yine de cumartesileri genelde biraz daha rahat olur. deli gibi iş olmaz... sakindir, gelecek haftanın haberleri toplanır, neler yapılır diye bakılır. okunmamış makaleler, kenara atılmış haberlere yeniden bakılır...
ben de öyle rahat bir cumartesiye başlayacaktım ki "köprülere bakım için bir yıl kapatma gelecek" haberimle ilgili telefon üzerine telefon gelmeye başladı. gerçekten insanlar sabah sabah gazete okuyup telefona sarılıyorlar. güzel bir şey bu:))
ben dünyadaki durumu incelemiş, ardından da bunu kaleme almıştım. sonra köprüyü yapan şirketin türkiye müdürü Çetin Gümüşoğlu ile konuştum. ilk haberin cumartesi günü sürmanşet, ikincisi de pazar nüshasında ikinci manşet oldu.
ardından masa telefonum çaldı ve "Bir misafiriniz var" dedi danışmadaki görevli. oysa ki kimseyi beklemiyordum. işlerimi bitirip aşağı indim. baktım ki yaşı başını almış eski İstanbul beyefendisi biri dosyayla oturuyor. İnsan böyle birini görünce olmayan ceketinin düğmelerini iliklemeye çalışıyor resmen. Hemen yanına gittim ve "vaktiniz varsa bir projemi sizinle paylaşmak istiyorum" dedi nazikçe. Hemen buyur ettim 7'inci kattaki masama. Başladı "ikiz köprü" projesini anlatmaya. Öyle dinç, öyle hayat dolu, öyle İstanbul aşığıydı ki... Haberi yazdım, bugünkü sabah gazetesinde geniş yer buldu. Ancak her şeyden öte 80 yaşındaki Prof. Dr. Nihat Güner'i tanıdığım için mutlu oldum. "Ne kadar genç gösteriyorsunuz" diye sorduğumda işaret parmağıyla başına vurdu ve dedi ki "Bunu çalıştırıyorum da ondan". Sakin bir sesle dedi ki: "Sen de çalıştır hiç durma. Bu durduğu gün ben de ölürüm."
Kendisine hayran kaldım. Bu sabah beni arayıp haber için teşekkür etti. Oysa ki ben ona kendisini tanıdığım için müteşekkirim. Bizim mesleğin en güzel yanı da böylesi güzel insanları tanıma ayrıcalığımız... Seviyorum ben bu işi bee.:))

Not: Fotoğraf Şuheda Aykut tarafından çekilmiştir.

22.1.12

"Abla Hrant Dink de ne?"

Gazeteler var, televizyonlar, internet...artık bir olayın yaşanmasının ardından gizli kalma olasılığı o kadar düşük ki...

peki gerçekten neler biliniyor. örneğin biz yazıyor çiziyoruz da aralarından hangileri okunuyor?paylaşılıyor?


Hrant Dink için yürürken öyle ilginç bir şey oldu ki anlatmazsam duramam... eylemin bir yerinde gazeteye dönmek zorunda kaldım. elmadağ'ın arasından dolapdereye inmek üzere köşede ben ve yanımdaki arkadaşlarımla beklemeye başladık. o anda hemen yolun köşesinde çocukları gördüm. hepsi tek sıra halinde demirlere tutunmuş eylemi uzaktan izliyorlardı. en önde de öğretmenleri vardı. belli ki kalabalıktan çekinmişlerdi.. tabii ki artık genlerime işlemiş merakla sordum:
- "niye orada bekliyorsunuz çocuklar?"
- "biz geziye geldik ama yürüyüşü görünce durduk."
- "e siz de katılsanıza"
- "öğretmenimiz izin vermez. hem çok kalabalık"
- " peki o zaman bekleyin" deyip gidiyordum ki o inanılmaz soru geldi...
- "ablaaaaaaaaaaaa"
- "efendim"
- "kalabalığı anladık da hrant dink neeeee?"
- ........................................

Durdum. öylece yaşları 9-10 arasında değişen çocuklar bana bu soruyu sordu. ben de hiç duymadınız mı diye sordum. "haaaaaaaayııııııır" dedi hepsi bir ağızdan! yani şimdi nasıl anlatacaktım? koskoca bir olayı mahkemeyi, cinayeti, ermeni sorununu çocuklara söyleyebilmek için hangi en basit cümleyi kuracaktım? "ermeni" desem hiç anlamayacaklarını düşündüm. attım ermeni'sini... kaldı geriye "gazeteci"liği.. "bir gazeteciydi. öldürüldü. biz de ona çok üzüldük" diyebildim. "hrant dink de ismi" diye ekleyiverdim.

"aaaaaaaaaa yazıkkk" dedi birkaçı. "yani hiç mi duymadınız bu ismi?" diye sorduğumda, "hayır" deyiverdiler...
hepsine baktım, resimlerini çektim ve taksiye binmeden dedim ki "söz verin öğretmeninize ve akşam eve gidince de annenize soracaksınız hrant dink kim diye, oldu mu?"
"sööööööööööözzzzzzzzzzzzzzzzz..."

umarım her biri sözünü yerine getirmiştir... ne demiş MFÖ: benim hâlâ umudum var....

Hrant için... Adalet için... (ikisini de öldürdüler ama..)



Merhabalar..

ne zor geçti bu hafta. niye mi? kimi zaman insanın etrafında, ülkesinde olanlar gönülden yaralar. yani illa ailesi, sevgilisi üzmez ki insanı. bazen hiç tanıma şansı bulamadıklarının başına gelenler de acı verebilir...
5 yıl önce bir ocak günü içim üşüye üşüye, ama asla yorulmadan şişli'den kumkapıya kadar yürümüştüm. 100 bin kişiyle birlikte. bir gazetecinin, ermeni bir gazatecinin, bu ülkeyi senden benden belki de herkesten çok daha fazla seven bir ermeni gazetecinin alçakça ensesinden vurularak öldürülmesini lanetlemek için...
bu hafta da yine bir ocak günü, yine içimiz titreye titreye bu kez taksim'den şişli'ye yürüdük... ben onun gibi bir gazeteci değilim... belki kendine gazeteci diyenlerin birçoğu onun kadar cesur olamadı, olamayacak da... yazdıklarını, söylediklerini anlamayacak kadar sığ ve cahiller tarafından yok edildi gitti... yattığı yer cennet olsun, gittiği o yerde umarım huzur içinde yatıyordur..
bir yerlerde adalet hala varsa - ki herkes bundan şüpheli- belki gerçek katillerini bulurlar... öldürmek sadece tetiği çekmek değildir ki. biz biliyoruz onların kim olduğunu. eğer siz de öğrenmek istiyorsanız halen cezaevinde olan o gerçek gazetecilerden olan Nedim Şener'in Kırmızı Cuma kitabını okuyun... Üzgünüm, kızgınım, kırgınım.. bu hafta konuştuğum bir arkadaşımın söylediği söz aslında bütün hislerimin tercümanı oldu: biz hep kaybetmek zorunda mıyız yaa???

4.1.12

İki sevdiğim haberim...


Biz büyüdük ve kirlendi dünya...

(Fotoğrafı Lizbon'da çekmiştim. Saate bakıp da zamanın nasıl hızla geçip gittiğini hatırlayalım diye koydum...)

Sabah gazeteye erken gelirim. yılların alışkanlığı. hatta erken gelebilmek için tee dibine taşındım. bu aralar arabama da kavuştuğum için keyif yapa yapa evden çıkıyorum. güzel bir duş, kahvaltı, filtre kahve, televizyonda haberler. benim için artık sabahları bir ritüel oldu bu. geçenlerde okudum da günün en önemli olayı kahvaltı ve sabah evden nasıl çıktığınmış. hiçbir zaman "aaa yataktan kalkıp giyinip hemen evden çıkıyorum" tiplerden olmadım. sevmiyorum aceleyi. rahat rahat... sindire sindire yaşamak güzel. zaten hayat yeterince zor, sıkıcı, kasıcı ve panik içinde geçiyor. bari evde kafamı dinlediğim saatler çok olsun değil mi?
Sabah da 10 dakikada işyerindeydim... sabah sağımda deniz manzarasıyla Dolmabahçe'den gelmek insanı rahatlatıyor. malum gerginlik kötü şey... en azından gözümün açılsın, gönlümüzün açılamadığı zamanlarda değil mi?
neyse işe geldim ve çayımı içmeye başladım. ardından da diğer bir ritüel: gazetelerin okunması.. biz şanslıyız, birçok işyerinde iş saatlerinde gazete okumak işten atılma nedenidir. bizde ise okunmadığı zaman haşlanabiliyorsunuz:)) ee şans tabii...
neyse her gün bazı haberler gözüme takılıyor. hepsini bitirdikten sonra aklımda çok azı kalabiliyor. bugün kalansa radikal'deydi. Büyümekle ilgili... başlığı"Kabul edin artık bir yetişkinsiniz" şeklinde. madde madde büyüdüğümüzün belirtilerini yazmışlar... Ben en çok "ailemle vakit geçirmeyi, yemek tarifi paylaşmayı ve salaş otellerin yetmemesini" sevdim.. Bakalım siz hangilerini seveceksiniz. Buyrun okumaya.. (yazının başlığı da güzel insan Murathan Mungan'dan alıntıdır.)

Güzel evleri olan arkadaşlarınızın sayısı artıyor
Arkadaşlarınız birer birer güzel evler alıyor ve bu evleri ‘gerçek mobilyalarla’ dekore ediyor. Artık gerçek şarap kadehleri, gerçek tablolar var. Duvara yapıştırılmış posterler de kayboldu. Sanki arkadaşınızı değil de arkadaşınızın ailesini ziyaret ediyor gibi, değil mi?

‘Ailemle vakit geçirmek gibisi yok’
Meğer aileyle vakit geçirmek nasıl da keyifliymiş! Özel günlerde, yılbaşı, bayram vs. demeksizin onlara koşup, çılgın partiler yerine çeşitli sosyal medya sitelerinde annenizin ya da dedenizin ne kadar eğlenceli olduğuna dair paylaşımda mı bulunuyorsunuz?

_________________________________________________________________


Artık daha çok yorgunsunuz
Beatles şarkısı gibi bir ruh hali olsa gerek: ‘Biliyorsun bütün gün çalıştım, senin için para kazanmak ve sana bir şeyler alabilmek için’. “It’s been a hard day’s night” diye devam eder. Artık sorumluluklarınız farklı. Para kazanmak, evinize ekmek götürmek zorundasınız.

Kolesterol testleri başladı
“Yaşasın, hastayım ve okula gitmiyorum” devri sona erdi. Devir “Uyanmam gerek yoksa işe yetişemeyeceğim” devri. Kol ve bacak ağrılarında hissedilir bir artışla birlikte çekmeceleriniz kas gevşeticiler ve günlük vitaminlerle dolu. Doktor ziyaretleriniz sıklaştı; hayatınıza kolesterol değerleri, tansiyon gibi gündemler girdi. Spor yapmak da artık bir ‘zevk’ değil, ‘zorunluluk’...

Kutlamalar da farklılaştı
Çocukken yaşadığınız yılbaşı hediyesi heyecanının yerini ‘Oh be yarın işe gitmiyorum’ düşüncesi almış durumda. Hediyeye dair hissettikleriniz daha çok ‘Kimseye hediye alacak param kalmadı’ boyutunda. Bayramlarda da zaten artık harçlık alan taraf değilsiniz zaten...

Cool değilsem kime ne, kime ne!
Belki hâlâ dinliyorsunuz ve yeni trendler yetişemeyeceğiniz kadar hızlı ilerliyor. Kıyafetler, müzik, mekân… Bir şeyler sürekli konsept değiştirirken hepsini yakalamak yorucu, değil mi?

Yonca Evcimik’i bir tek siz mi anımsıyorsunuz?
Sizin çocukluğunuzda Yonca Evcimik’in kasetlerinin üzerinde ‘dansçı’ yazardı. 20’li yaşlarda bir yakınınıza sormayı deneyin, Abone dansı, Oya Bora, Çıtır Kızlar ya da Yasemin Evcim ona bir şey ifade ediyor mu? Bu arada itiraf edin, siz de ‘zamanında’ dinlemiştiniz.

Çocuk filmlerindeki ‘haylaz’ karakterleri eleştirmeye başladınız
‘Evde Tek Başına’ serisinin Kevin’i, nasıl da ‘kral’ çocuktu değil mi? Bugün “Ben o çocuğun ailesinin yerinde olsaydım onu askeri okula gönderirim”e döndüyseniz, ding dong! Çanlar sizin için çalıyor.

Kırışıklıklarınız iyice gözünüze batıyor
Sayıları giderek artıyor olabilir. Bu da sizin son zamanlarda aldığınız kremlerin büyük bölümünün ‘yaşlanma karşıtı’ olmasına sebep oluyor.

Doğmamış çocuğunuza bakıcı aramaya başladınız
Belki daha evli bile değilsiniz ama çocuk yaparsam kim bakacak, nasıl olacak, hangi okula gidecek gibi sorularla boğuşuyorsunuz. Yakın arkadaşlarınız arasında pusetle dolaşmaya başlayanların sayısı artıyor. Etrafta gördüğünüz çocuklara daha bir sempatiyle bakmaya başladınız... ‘Ebeveyn’ olmaya doğru hızla yaklaştığınızın farkında mısınız?

‘Ben üniversitedeyken’le başlayan cümleler sıklaştı
Üniversiteli gençlerle karşılaştığınızda, öğrenci eylemlerine falan denk geldiğinizde aklınıza kendi üniversite döneminiz, ‘hızlı yıllarınız’ mı geliyor? Uzun uzun anılarınızı anlattığınız oluyor mu? Bir hesap edin bakalım, siz kampüsleri dolduralı kaç on yıl geçmiş?

İçtiğiniz içkiler, eğlenme tarzınız değişiyor
O eski halinizden eser yok ve siz artık o parti insanı değilsiniz. Sabahları bulan partilerin sayısında epey bir düşüş var. Artık öğrenci şarabı değil daha kalite şaraplar alıyorsunuz. Dışarı çıkıp ‘tepinmektense’ sakin bir restoranda, hafif müzik eşliğinde sohbet etmeyi, mümkünse kalabalığa hiç karışmadan küçük ev partilerine takılmayı tercih ediyorsunuz. Evet, bir yaştan sonra gece hayatı yoruyor...

Annenizle yemek tarifi paylaşmaya başladınız
İlkgençlik yıllarınızda anneniz sizi mutfağa sokup tarif vermeye çalıştığında bunalırken, şimdilerde mutfakta daha çok zaman geçirmeye mi başladınız? Kitaplığınızdaki yemek kitaplarının sayısı artıyor, internetteki yemek bloglarında da hatırı sayılır bir vakit mi geçiriyorsunuz? Annenizi arayıp tarif alıyor ve kendi küçük buluşlarınızı onunla paylaşıyor musunuz? Arkadaşlarınıza ziyafet çekmek en çok zevk aldığınız sosyal etkinliklerden biri mi yoksa?

Salaş pansiyonlar artık yetmiyor mu?
Bir sırt çantası, en ucuzundan bir pansiyon ve eğlenceli bir ekip ‘tatil’ kelimesinin karşılığını dolduruyordu bir zamanlar kuşkusuz. Gözünüz şık butik otellere, konforlu tatil köylerine, yurtdışı turları ilanlarına kaymaya başladıysa utanıp çekinmeyin, haliniz gayet anlaşılır...

Bireysel emeklilik hesabı
Çoktan bir bireysel emeklilik hesabı oluşturduysanız, emeklilik günleriniz için birikim yapmaya başlamışsınız demektir. ‘Elden ayaktan düşünce beni idare etsin’ önlemi olan bu yöntem, planlarınızın çoktan değiştiğinin sinyallerini verir. Ne diyelim, kabul edin ve tadını çıkarın... Yetişkinlerin dünyasına hoş geldiniz!

Yüzyılın videosu!!!

Ankaradan bir dostum twittera koymuş.. koptum sabah sabah. hiç gülecek halim yoktu. Allah seni çok yaşatsın Duygucuğum...
Dıttırı dıttırı bölümüne dikkat!

3.1.12

Yürekli bir Yeni Yıl dilerim


Hepinize bu muhteşem fotoğrafla iyi yıllar dilemek istedim!!! Geçen günlerde önümde giden kamyonun fotoğrafını kaza yapma tehlikesine karşın çektim... Çekmezsem ölürdüm- gerçekten... Bende bu yürek yok valla ne diyeyim:)))

29.12.11

Müslümansın, Yılbaşını Kutlayamazsın



Dün akşam apartmana girdiğimde yerde bu kağıdı buldum. İmzasız, bir kağıda daktilo edilerek çoğaltılmış. Aslında onlarcasını atmışlardı ama bir tanesini alıp resmini çektim ve buraya koyuyorum. Biline...

27.12.11

Yorumsuz- 26122011-Çağlayan Adliyesi önü

Çaydanlıklar çaydanlıklar


Bizim mahalledeki galerilere geçen yıl baskın olmuştu. Bayağı bir kavga dövüş. Gazeteler gitti, işte mahalle baskısı falan haberler yaptılar. Evet bayağı bir bölünmüşlük var; orası kesin. orada yaşayan eskilerle yeniler arasında. ama ayrılık ne kadar keskin olursa olsun, galeriler oradalar ve bir yerlere de gitmeyi düşündüklerini hiç sanmıyorum. hatta sayıları da her geçen gün artıyor.
Neyse yazımın konusu bu değil, o galerilerden birinde gördüğüm yukarıdaki "eser." sabah işe giderken gözüm takıldı, şimdi her gün günde iki defa üst üste dizilen çaydanlıkları izliyorum. nasıl öyle dengede duruyorlar diye düşünürken iyi bir yapışkanla tutturulduklarına karar verdim. Ama ben yine de düşündüm düşündüm de arkasındaki sanatı anlayamadım. Siz bir şey anladınız mı?

20.12.11

İşyerinde beni deli eden sesler-2


Aşağıya bakarsanız geçtiğimiz günlerde açtığım başlığın birincisini okuyabilirsiniz. Çıt çıt çıt halinde çıkan ve insana ofisteki hijyeni hatırlatan tırnak makası sesini bastıran ikinci bir sesten söz edeceğim... Bu kez beni deli edeni arka arkaya boğazı açma şeklinde gerçekleştirilen öksürüğe benzeyen sestir. hani böyle öksürük değildir tam, boğazı temizleme şeklinde bir öğürme, kusmaya gitmeden önce çıkan böğürme sesi...
sabah ofise 8de geldim ve arkamda biri sabahtan beri bu sesi çıkarıyor. git bir su iç, bir ilaç al. yok ne konsantre kaldı ne de haber yazma isteği... açık ofis ve Türklerin çalışma şekilleri üzerine yeni bir tez gerekiyor sanırım...

17.12.11

Tophane'nin Peymane'si...



Yeniden blog günlerime geri döndüm ya anladım ki bu bir hastalık. aynı kitap okumak gibi.. o hızı yakalarsanız hep okursunuz, bırakırsanız bir daha o tempoyu yakalamak zordur. yazmak da öyle bir şey... insan başladı mı duramıyor...
bu kez bilge sizlere mahallesindeki bir lokantayı anlatmak istiyor. bilmem dinler misiniz? yeri tophane'dir... şu anda yaşadığım semtin hemen aşağısı oluyor kendileri. sahilden gelenler için hoppp çukurcumaya doğru yokuş yukarı dönüyorsunuz; biraz ileride solunuzda kalıyor. İtalyan Konsolosluğunun hemen yanında. kendilerinin adı Peymane-La Cucina İtaliana dersem hatırlayacaksınızdır.
aylardır önünden geçiyorum hep girip bakmak istedim, kısmet dün akşama imiş...

aslında yerleri Asmalımescit'teydi. Ancak duyduğuma göre "çalgıcılardan, kalabalıktan, kalitesizlikten ve arada hava paralarından" bıkmışlar... sakinliğe geldik diyorlar. bizim tophane de gerçekten çok sakindir. 200 metre yukarısında yer yerinden oynarken bizim oralarda çıt çıkmaz...
sözün kısası asmalı'dan tamamen taşınıp tophane'ye gelmişler. üç katlı bir yer. ilk katı italyan lokantası. ikinci katı sanırım mutfak... en üst katı ise ocakbaşı... koskocaman ferah bir yer. loş ışık, büyük masalar, kadife geniş koltuklar, sessizlik, eski istanbul tabloları ve aslına uygun bırakılan tuğla bir tavan..
en çok neye bayıldın diye sorarsanız ortadaki koskocaman ocakbaşıya derim. artık beyoğlundaki tıklım tıklım olan, her bıçağı eline aldığında yanındakine çarptığın ocakbaşılarından bıktım. hatta ismi lazım değil birinin kasası tam ocakbaşının arkasında. her seferimde omzuma çarpan garsonlarda sıtkım sıyrıldığı için adım bile atmıyorum.
düşünün dün cuma olmasına karşın ocakbaşında bir kişi vardı, peyniri ve rakısıyla demleniyordu. ama yine de işletmecisi, müşterilerin beklediklerinden çok daha fazla olduğunu söyledi. e az ama öz güzel bir şey tabii...
biz humus, zahterli narlı yeşil salata, patlıcan ezme (sıcak geldi buzhane değildi), domates ezme söyledik. tabii ki de et. hepsi muhteşemdi...
yani diyeceğim odur ki Bilge burayı sevdi... kalabalıktan uzak sakin bir ocakbaşı isteyenler, italyan lokantasında romantik yemek isteyenler için idealdir... saygılar sevgiler iyi beslenmeler:)

Minik yeğen ve inatçı teyzesi...

Bu sabah erkenden uyandım... Size yazmadığım ve uzak kaldığım dönemde ablamı everdik... kendisi ressam bir beyle dünya evine girdi... her şey çok hızlı gerçekleşti ben bile yetişemedim. biz daha ablamızın evlenmesine alışmaya, aramıza yabancı bir erkek girmesine alışmaya çalışırken bir de teyze olacağım haberiyle sarsıldım. değil ikinci artık üçüncü sıraya itilmiştim.. ne yapalım hayatın düzeni bu. gün gelecek ben de onların hepsini iteceğim:)))
neyse bu aralar hepimizde bir telaş var.. bebeğin cinsiyeti ne olacak diye. bu sabah Yedikule'deki Surp Pirgiç Ermeni Hastanesi'ne gittik. ablamın doktoru orada... hep beraber ultrasonun üzerine üşüştük... acaba cinsiyeti nedir diye.. ama velet ayıptır söyleyemesi arkasını dönmüş kimse umurunda değil... aylar oldu tık yok. teyzesi gibi inatçı yemin ederim. artık doğmadan inşallah söyler de biz de renkli giysiler seçeriz. gerçi ölsem kendilerine kız olursa pembe almayacağım, çünkü baştan aşağı kızlarını pembeye boyayan annelere oldum olası gıcığımdır... ayrıca hayatta giymediğim turuncudan sonraki ikinci renktir. niye kızıma (veya yeğenime) giydireyim ki...
Artık 3 hafta sonra bakacağız. ne çıkacak diye... tabii yine gizlemezse:))

Küba'dan bir hatıra


Küba fotoğraflarım arasında gezinirken aylarca masaüstü yaptığım bir resim buldum. Canım Küba'm benim... bir fırsat olsa da yine yollarım oralara düşse.. o zamana kadar herkesi bu fotoğrafla başbaşa bırakıyorum. Jose Marti de güzel söylemiş zaten: imkansız diye bir şey yoktur, ancak yeteneksiz insanlar vardır...

16.12.11

Aklımın İplerini Saldım (Yüksek Sadakat)

Ben bu şarkıyı hep ama hep çok sevdim... Bu solist şu anda nerede acaba? Şu ne güzel bir söz:
"Kimbilir sen benim halimde sakinliğimde ne buldun?"